Omdat het geheel erg aangenaam weg luistert heeft het in de tussentijd toch nog best wat keren opgestaan. Gewoon een beetje pruttelend op de achtergrond, zoals anderen een 'coffee house' playlist oid opzetten (o.k., hier zit hier veel meer denkwerk achter de nummers).

Uiteindelijk blijft er meer hangen dan verwacht, nummer 7 vooral; wat een beetje klinkt alsof Erykah Badu erop mee doet, maar die staat nergens vermeld. En in iets mindere mate 9. Nummer 4 stond in 2014 al vaak op, en nummer 5 meende ik - bij nader inzien - ook vaker gehoord te hebben.

Als ik m'n mp3-archief doorspit (ik bewaar al +2 decennia een mp3 van muziek die me opvalt) blijkt nummer 5 er inderdaad al ooit bij geschoven te zijn, maar het werd in eerste instantie duidelijk geen nummer dat hier heel prominent aanwezig is. De kans dat het nu vaker op gaat staan is groot.

Maar dat er wat meer van het album blijft hangen is pas na veel draaibeurten zo. Het is een zeer trage groeiplaat, maar het is er wel een.

Het is goed mogelijk dat ik het album kort na de release al eens geprobeerd heb, naar aanleiding van nummer 4, maar dat kan ik me niet herinneren.

Er ligt hier nog een hele stapel stokoude DC-delen die ik verleden jaar op een vlooienmarkt gekocht heb, waaronder deze, wachtend om ooit eens gedraaid te worden (moet maar net een gaatje voor zijn).

Maar ik heb intuïtief wel het idee dat ik met deze stapel wat goeds in huis heb. De hoesontwerpen van deze reeks spreken me ook aan.

Op deze editie ken ik alle nummers die erop staan, niks mis mee. Gewoon leuke, gezellige en goed gemaakte muziek.

Een drama om toe te voegen. Maar goed, anderen deden dat niet. En deze ziet er toch een stuk leuker uit dan de meeste Top 2000-verzamelaars die de jaren erná uit zijn gekomen.

Het geheel heeft een oubollig randje, in lijn met de allereerste Top 2000-lijsten, maar wel een bepaalde charme.

Je ziet hem niet vaak, terwijl je sommige ándere oude verzamelaars om de haverklap tegenkomt op vlooienmarkten en in tweedehandswinkels; pa - opgegroeid met deze muziek - keek al jaloers toen 'ie deze zag liggen (hopelijk vind ik ooit nog eens een tweede exemplaar, die is dan voor hem).

De berichten hierboven deden leuke, speelse muziek vermoeden. En de gelinkte profielen hierboven, van mensen waarvan verwacht wordt dat ze dit leuk zouden kunnen vinden, zijn qua muzikale invulling niet heel doorsnee.

Ja, het geheel heeft inderdaad iets speels, in de zin van 'lekker een beetje rommelen met leuke geluidjes'. Maar de nummers gaan vaak niet echt ergens heen. Ook de track met Armand Hammer niet, terwijl die act best tot wat in staat is.

Het is geen lelijke muziek, maar er echt warm van worden? Nee.

Veel sterren, een klassiekerstatus en in principe binnen voor mij vertrouwde muzikale sferen vallend, toch maar eens proberen. Hetgene wat hier staat, is na twee luisterbeurten getikt (beiden deze ochtend).

Hoewel track 11 hier al jaren een onaantastbare status heeft, heb ik de rest van het album nooit eerder geprobeerd.

Zo op het eerste gehoor klinkt het goed, maar vind ik het (afgezien van het reeds bekende nummer) niet specialer klinken dan aardig wat - qua gevoelswaarde - aanverwante nummers die ik de afgelopen tien jaar (sinds types als Lefto en zenders als Nova en Fip in m'n muzikale leven kwamen) heb geconsumeerd. Daar zit het nodige tussen wat me meer 'pakt'. Ik kan me btw wél voorstellen dat het in 1996 erg vernieuwend was.

Toch ga ik bij deze nog even doorzetten. Op de achtergrond klinkt het sowieso erg prettig, en bij die aanverwante nummers zit ook regelmatig iets waarbij het kwartje pas na meer draaibeurten valt; als ik een of andere aflevering van een urban/eclectische radioshow een keer of vijf af had gedraaid, en bij bepaalde nummers opeens ging merken dat ik het leuk vond als het weer voorbij kwam.

Ik heb het vreemde vermoeden dat dat bij dit album ook zo zou kunnen zijn. En zo nee, pech gehad.

Op merkwaardige wijze raakte ik op YouTube een paar dagen terug verstrikt in een enorme lading Toppop-filmpjes van de Dolly Dots - ondanks dat je gezien m'n geboortejaar eerder de Spice Girls zou verwachten. Waardoor ik nu zowaar deze hele cd ken (en ook wat dingen die er níet op staan).

(Toch fijn, die internet-tv's, waardoor je op deze manier een hele avondje zonder iets leuks op de tv op kunt vullen. Eindeloos door 'gerelateerde video's' surfend, lui liggend op de bank.)

En heus, die liedjes zaten helemaal niet slecht in elkaar, ondanks een zeker 'fout'-gehalte bij met name het oudere spul - maar pretentieloos klonken ze wel weer het leukste. Misschien ontbrak het sommige van de meisjes een beetje aan muzikaal talent, maar de mensen achter de schermen wisten hun pastiches op Abba, Chic, enzovoort (tja, dat waren het natuurlijk wel...) behoorlijk kundig in elkaar te zetten. Goed gearrangeerd en zo. Met een goede schrijver en producer kom je al een heel eind.

Leila, wat ik nog niet kende, blijft op een wanstaltige manier in m'n hoofd rondzingen, zo nu en dan in een mash-up met P.S.. Goed Toppop-filmpje ook, van die laatste, met die belichting.

Pluspunt van deze cd is dat er zeer weinig van de tijd van ná She's a liar (zowaar m'n favoriet, grappig Toppop-filmpje ook) op staat. Toen ze zo'n klinisch 80's-geluid aannamen en opeens met overdreven serieuze blikken in de camera gingen kijken en zo; nogal droogjes. De filmpjes uit hun nadagen van hun carrière zette ik al snel af.

Dan toch liever de huppelende, bij tijd en wijle slecht zingende geitjes uit de oudere liedjes/filmpjes.

Ik heb vooralsnog, als selectief mens dat niet klakkeloos alles uitprobeert zijnde, geen zin gehad om deze cd in z'n geheel te beluisteren. Ondanks dat ik z'n voorganger bezit, die ik niet verkeerd vind, en de fraaie hoesfoto van deze tweede (tja, ik vind dat soort vrouwen mooi, ze lijkt hier zowaar op m'n avatar).

Dat Well, well, well heeft iets enorm geforceerds over zich, waar de oudere nummers dat níet hadden. Ik kan er de vinger niet opleggen waar het hem dat in zit, gewoon een gevoel.

En Lovestruck voelt als iets dat ook een midtempotje van de hedendaagse Kylie Minogue had kunnen zijn; die ik de laatste jaren wat té gemaakt vind klinken (en dit dus ook...).

Endlessly vind ik iets beter, zit gevoelsmatig dichterbij de oude nummers, maar toch: dit drietal in combinatie met wat ik er zoal over lees... laat de rest maar zitten.

Ik heb de Deluxe Edition een paar jaar geleden eens op de gok meegenomen, toen ik hem voor bijna niks op een vlooienmarkt tegen kwam, zo van 'misschien is het wat'. Ik vond Merci best o.k., en de overige singles (met name Rockferry, met die subtiele doch doeltreffende opbouw en intense zang) zelfs schitterend.

Om de zoveel tijd heeft 'ie opgestaan, als achtergrondmuziek functioneert 'ie goed. Toch beklijft de rest aanzienlijk minder goed dan de singletjes, ook na vaker horen. Jammer, want ik had gráág een heel album vol Rockferry's en Rain on your parade's gewild, qua pakkendheid.

Wel vind ik ze stuk voor stuk erg smaakvol geïnstrumenteerd en geproduceerd, en een interessante stem heeft ze zeker.

(Leuk uiterlijk ook trouwens, smaakvol gestyled en zo, al hoor je daar op de cd uiteraard niets van terug.)