De kick omhoog van Holland's Hakkuh, elders op de site, doet me opeens weer híeraan denken.

Nou, dit schijfje ligt dankzij een vlooienmarkt van een jaar of wat terug dus weg te kwijnen op de bodem van een of ander krat; wegens ruimtegebrek in m'n kasten moet ik het wat mindere deel van m'n cd's op die manier opbergen.

Waarom dan wel meegenomen? Omdat ik het idee heb dat dit op latere leeftijd van zeer nostalgische waarde gaat zijn. Is het niet om het geluid dat door de inhoud geproduceerd wordt (ik durf de term 'muziek' bijna niet te laten vallen), dan is het wel om het doosje. Neem dan maar het zekere voor het onzekere, en zorg dat je hem in ieder geval in huis hebt (was toch maar 50 cent...). In 1997 vond ik dit soort flauwiteiten namelijk wel lollig. ( )

Vooralsnog heb ik hem één keer in z'n geheel afgespeeld, en daar laat ik het voorlopig maar bij.

Ja, ik vind het ook niet zo'n goed top 40-jaar als sommige mensen beweren dat het was. Weliswaar vele malen beter dan 2011 of 2012, maar toch: teveel muziek die 'best leuk' is, maar nét niet prikkelend genoeg om favoriet te zijn.

Bovenstaande uit zich op deze verzamelaar ook: gewoon een collectie van grotendeels 'best leuke' liedjes bij elkaar. Een verzameling zes-en-een-halfjes, zeventjes en zeven-en-een-halfjes. 4, 14 en 22 steken wel boven de rest uit.

De BZN-track die hierop staat kan ik in z'n knusse oubolligheid nog als een guilty pleasure zien. Een late stuiptrekking van die mensen, die inderdaad al lang over hun hoogtepunt waren.

@Germ, een paar jaar na het posten van je berichten over de zogenaamde 'TV-cd': Dat betekende dat er een grote reclame-campagne aan zo'n cd vast zat.

Nou ben ik wel bezig met het achter elkaar bespreken van de diverse delen (track-by-track-reviews), maar tot deze editie ga ik het zéker niet volhouden.

Om het leuk te houden moet er wel een bepaald percentage muziek aanwezig zijn die op z'n minst 'best aanhoorbaar' is, zeg maar. Ik heb niet per definitie een hekel aan muziek die bij redelijk veel mensen bekend is, dat maakt me echt niet uit, maar na één blik hierop voel ik m'n maag al omdraaien. Hoe heeft de muziekindustrie dat eigenlijk voor elkaar gekregen, mensen massaal naar 'robotmuziek' (zoals ik het geheel van overgeproduceerde, electropop-achtige muziek nog weleens wil noemen, met of zonder obvious autotune) laten luisteren?

T'is dat je niet lager dan 0,5 sterren kunt geven.

In een poging er nog íets positiefs over te zeggen: Liedjes 22 en 23 zijn nog lichtpuntjes, en 25 en 33 trek ik ook nog wel.

Word klinkt heel fraai. Het is een typische groeier, heeft relatief lang tussen m'n Shazams gestaan (daar terecht gekomen doordat vanuit de verte iets de aandacht trok, zoals het zo vaak gaat). Ondanks dat het kwartje niet direct helemaal viel, bleef het gevoel bestaan dat ik er nog niet klaar mee was. Dat bleek ook zo te zijn, nadat het nummer voor de zoveelste keer voorbij kwam tijdens het afspelen van het rijtje meest recente Shazams. Opeens viel het kwartje alsnog.

Het is gewoon een heel subtiel nummer.

Ook Wink klinkt mooi, en blijft door herkenbare gitaaraccoorden iets sneller plakken.

Maar als je het hele album achter elkaar hoort wordt het wat veel van hetzelfde; weliswaar mooi en verfijnd, maar iets meer smaken dan slepend/moody midtempo had best gemogen. De nummers hebben zo goed als hetzelfde tempo. Bovendien zijn redelijk wat nummers aan de korte kant. Wink klokt net iets onder de drie minuten, wat al niet heel lang is. En diverse andere nummers zitten er ruim onder.

Ja, zo'n bewerking mag je maken, als je de 'originele' artiest maar betaalt.

Het gebeurde inderdaad weleens dat Arcade niet de rechten had om het originele nummer op de cd te zetten. Ik heb zelf altijd iets tegen nagespeelde versies gehad, zelfs als 10/11/12-jarig al. Een ****1/2 -schijfje als dit was voor mij misschien wel de volledige 5 punten waard geweest, als uitzonderingsgeval, als alles 'origineel' was geweest.

Toen in 1997 het Mecado-fenomeen opkwam, en de grote massa zelfs verzamelaars ging kopen die voor 3/4 nagespeeld waren, trok ik me zo'n beetje de haren uit het hoofd.

Na de vijde (m'n favoriet) vond ik ze in ieder geval wel achteruit gaan. Die zesde was half 'normaal', half gabber.

Delen 3 en 4 draai ik nét iets minder vaak dan 1, 2 en 5, maar erg ver zit het er kwalitatief niet vandaan. Liedje acht op deze cd, van Endangered Species, had wat mij betreft een stuk bekender mogen worden. Vind het een heerlijk nummer.

Dit is weer piepjonge-tnf-leent-cdtjes-bij-de-bibliotheek-nostalgie. Om ze vervolgens te tapen, en zo vaak te draaien dat je hem op een gegeven moment bijna achterstevoren op kunt dreunen.

(Of eigenlijk: pa of ma moest ze steeds voor me halen, want ikzelf was nota bene nog te jong om ze mee te mogen nemen...)

Toch haalt deze het voor mij net niet bij de omringende edities (1, 2 en 5 blijven favoriet). Waar het aan ligt? Weet ik niet, gewoon een gevoel.