Deze heb ik op de gok uit de aanbiedingenbak gevist ('misschien is het wel wat voor me'); heb er geen spijt van. Een fijne, relaxte trip vind ik dit, met een prettig, organisch geluid.

Zo'n typische cd waar weliswaar niets op staat wat in m'n top zoveel van favoriete nummers aller tijden gaat belanden, maar die wel een constant bovengemiddeld niveau heeft. Veel subtoppers, om het zo maar even te zeggen.

Ik heb de cd op het moment dat ik dit tik nog maar een dag, maar duidelijk is dat 'ie vaker op gezet gaat worden. Twijfel een beetje tussen 3,5 en 4 sterren.

Ik ken alleen de singles, maar bij het horen ervan bekruipt me toch steeds het gevoel 'wat heeft Gers Pardoel wat al die anderen niet hebben?'

Ze hebben een hoog meezing-gehalte, dat zal deels een reden van het enorme succes zijn. Maar verder... ze irriteren me niet, ze roepen ook geen vreugde bij me op, er gaat geen voetje van tappen (zelfs niet eens een klein beetje), ze roepen gewoon helemaal géén gevoel bij me op - ondanks dat ik in principe van zogenaamde 'gezellige' muziek houd.

En dat maakt dat ze voor mezelf iets leegs krijgen. Gewoon radiovulling die heel vluchtig voorbij gaat. 'Gezellige' muziek kan ook prikkelen, als je het goed doet.

Hebben meer mensen dat, dat totale gebrek aan welke vorm van emotie dan ook, dat die singles oproepen?

Viol brengt je een paar decennia terug, naar tijden van kurkdroge recht-door-zee electronica. Erg herkenbaar themaatje.

Het past ongetwijfeld goed in een set waar ook nummers als de instrumentale oerversie van Get ready for this (20 jaar ouder dan dit) in zitten.

Maar het klinkt, met die schurende violen (zie titel) e.d., te interessant om slechts retro te zijn.

De andere twee nummers zijn in dezelfde stijl, maar dan minder.

Jazz die in potentie leuk is voor mensen die van nature vertrouwd zijn met electronica. Het lijkt inderdaad een analoge vertaling van genres als drum 'n bass.

'Fort' was de ingang naar dit album, met dat huppelende basje dat eronder zit. Maar er is meer op te vinden, zoals het dreigend opbouwende klankpalet van Murmuration.

Liefhebbers van dit kunnen ook het werk van Yussef Dayes/Yussef Kamaal uitproberen (begin bij 'Othello' en ga van daaruit verder).

Dit doet denken aan een gemoderniseerde Air, weliswaar met iets meer power maar ook minder x-factor dan die bekende oude nummers. Maar de sfeer is aanverwant, en slecht is het niet.

Met name als je van Air '10,000 Hz Legend' weleens opzet, is hier mogelijk wat te halen. Moody midtempo electronica, maar ook dromerige nummers.

Nummer 7, wat er een beetje tussenin zit, is sowieso heel behoorlijk en ook herkenbaar. Vooral op ongeveer tweederde van het nummer. Het is best mogelijk dat het nog groeit naar meer dan 'heel behoorlijk', ik ken het nog niet lang.

Ik heb genoten van deel 1, en deze klinkt ook goed. Maar toch had ik op meer gehoopt.

Er lijkt niks mis mee, het is allemaal hartstikke lekker gespeeld en gezongen en zo. In de basis zit het wel in m'n muzikale straatje. Alleen blijven de meeste nummers (uitzonderingen als 2 en 7 daargelaten) niet echt hangen. Het blijft daardoor een beetje aan de oppervlakte drijven.

Wel een lekkere cd om op de achtergrond aan te zetten als je ergens mee bezig bent. Maar dat 'ie maar op weinig momenten afleidt is tevens het nadeel hiervan. Met meer momenten waarop ik m'n oren spits om eens beter te luisteren naar hetgene wat er zoal te horen is, had deze ook gewoon vier sterren kunnen krijgen.