Enige tijd terug werd ik na lange tijd weer met nummer 12 geconfronteerd. Een nummer dat me in 1993 niet erg opviel, gedurende de gevoelsmatig ongeveer 485435853 keren dat het album destijds op heeft gestaan.

Viel me mee. Misschien is het m'n leeftijd (43, met gemiddeld toch wat minder springerige muzikale voorkeuren dan 31 jaar terug). Op de ballads na is het duidelijk het meest serieuze wat erop staat, maar wel meer 'effortless' voelend dan wat er zoal op de opvolger staat. Aangenamer ingezongen ook dan het meeste binnen hun ouvre. Relaxed en ietwat zoetig. Misschien paste haar geluid van nature beter bij wat lomere, trippy muziekjes dan bij wat ze gewoonlijk maakten.

(Anita's meest recente solo-worpen bevinden zich in genres als hardstyle, en op een of ander nummer getiteld 'Popcorn' wordt de tekst op standje 11 de wereld in gestuurd, dus het zou zomaar kunnen dat zij daar zelf anders over denkt.)

Recent is er verder het een en ander over deze mensen op tv geweest. Belpop, 90s Dance.

Over eerdergenoemde Stock, Aitken & Waterman gesproken: die laatste naam heeft ze geruime tijd op z'n PWL-label gehad. Zie ook die documentaires.

Deze reeks heb ik (met dank aan de vlooienmarkt) sinds een jaartje of zo compleet. Iemand had daar de hele reeks liggen. Er zijn heel veel verzamelaars met oude Top 40-hits, maar daarbinnen zijn deze wel van sterk bovengemiddeld niveau.

Uitgekauwde keuzes, o.k., maar op de meeste liedjes is nou niet bijster veel aan te merken (ook al voert typische eighties-muziek niet echt de boventoon in m'n muzikale smaak).

Erg geschikt als je in je cd-kast een basis wilt hebben qua muziek uit deze periode, in ieder geval.