Een aantal jaren na aankoop (wat ergens redelijk vroeg in dit topic was vermeld):

Mooie plaat, in dezelfde prettige, laidback stijl als z'n voorganger, die ik 4,5 had gegeven. Wat voor mezelf het maximale is, wegens '100 % perfect bestaat niet'.

Sommigen zeggen dat deze productioneel/instrumentaal gezien doorontwikkeld is ten opzichte van de vorige. Zóu kunnen.

Toch ontbreekt bij deze een zekere x-factor, iets wat ik belangrijker vind dan technische perfectie, en hetgene waardoor ik z'n voorganger zo enorm veel sterren had gegeven. Het is iets waar ik m'n vinger niet helemaal op kan leggen.

Empire vind ik trouwens het beste, gevolgd door Time flies.

...inmiddels ben ik hierin gedoken. Laat op de avond; mooi tijdstip hiervoor. Dit is zo'n album waarbij ik de 4 (of misschien zelfs 4,5?-)sterren-score al na een paar minuten in de lucht voelde hangen, luisterende naar die relaxte, psychedelische hippietrip; met dat hoge geluidje dat constant door leek te gaan. Voelde gelijk goed, als een warm bad.

Totdat track 1 na zo'n tweederde van het nummer opeens uit de bocht vloog, toen kwam er een totaal ongestructureerde kakafonie van geluid uit m'n boxen. Een soort ongeremde passie die prijzenswaardig is, maar waar ik maar moeilijk aan kan wennen. Zo'n vijf minuten later werd het wel weer beter, dat wel. En uiteindelijk blijft er nog steeds zo'n 27 minuten aan prachtige muziek over (van de 32).

Track 2 vind ik verder wat minder memorabel dan track 1, hoewel mooi ingespeeld. Ik mis daar hetgene wat ze de 'x-factor' noemen een beetje, iets wat track 1 wel heeft, en wat ik het allerbelangrijkste vind in muziek.

Maar ach, 3,5 sterren is ook al een goede score. Zeker voor een kritische luisteraar als ik.

Ik zit me de laatste dagen over deze te buigen, door een combinatie van de schitterende eerste track & het enórme hoge gemiddelde.

Voor de goede orde: deze overduidelijke klassieker was voor mij nog vreemd, en ik luister hiernaar als een volslagen leek; dit is een cd die éigenlijk buiten m'n genre lijkt te vallen. Maar ook weer niet, aangezien track 1 (die ik recentelijk op een of andere internetzender ontdekte, en de ingang hiernaartoe was) me nogal aan oudere Air-tracks doet denken; hooguit wat ouderwetser. En er zijn aardig wat van die tracks die ik grijs heb gedraaid.

En dan is het misschien toch wel wat voor mij.

Conclusie, na een keer of vier, vijf draaien: Klinkt verdomde interessant allemaal. En tevens een beetje als één lange track, hier en daar, de overgang tussen track 1 en 2 is bijvoorbeeld niet eens op te merken. Als er wel overgangen hoorbaar zijn, klopt het op de een of ander manier óók weer (van 3 naar 4). Niet op shuffle-play zetten, deze. Dat is ook min of meer wat in veel andere reviews aangeraden wordt, direct of indirect.

Toch heb ik aan heiligschennis gedaan door track 1 en inmiddels ook 2 en 5 apart in het 1975-jaarlijstje op m'n site te zetten. Maar ja, die lijstjes zijn nou eenmaal track- in plaats van album-gebaseerd.

Vooralsnog heb ik deze sferische muziek alleen uit de computer laten komen, ik bezit de cd nog niet. Maar volgens mij moet ik binnenkort gewoon eens met m'n ogen dicht op de bank of op m'n bed gaan liggen genieten, zodra het fysieke exemplaar hier ligt.

Die 4 sterren staat ongetwijfeld belachelijk in het totaalplaatje van m'n stemmenlijst, tussen veelal aanzienlijk luchtiger muziek, maar goed...

Officieel m'n introductie in de wereld van popmuziek in de breedste zin van het woord, begin 1990, nog zo'n anderhalf jaar voor ik hedendaagse pop/dance ging luisteren. Zat in de collectie van pa, werd vaak gedraaid en trok nogal de aandacht. Toen werd mij (destijds acht jaar) ook maar even uitgelegd hoe de cd-speler werkte.

Ik zou al snel z'n hele cd-collectie uitkammen, en na een tijdje ook z'n verzameling lp's.

Dat ik, toen ik eenmaal aan hedendaagse pop en (voornamelijk héél veel...) dance toe was, nauwelijks meer muziek van voor m'n tijd op zou gaan zetten, en dingen als deze finaal aan de kant schoof, vind ik achteraf gezien wel jammer (om over m'n pa maar te zwijgen). Heeft nog tot aan 2005/2006 geduurd voor ik dat weer regelmatig uit mezelf ging doen.

Over deze cd, want inhoudelijk gezien heb ik het daar nog amper over gehad: Heel erg mooi. Een zooitje ware klassiekers bij elkaar. Zelfs die van John Miles tolereer ik (veel anderen, te beginnen bij Jumpjet eerder op deze pagina, worden daar misselijk van).

Ik heb hem pas geleden eindelijk voor mezelf gekocht, op een vlooienmarkt.

Afgelopen maand is het eens opgezet, nadat Come together op de radio kwam. Een nummer dat ik vaker heb gehoord, maar de ene keer beter binnen komt dan de andere keer.

(Nee, ondanks een flink verleden wat betreft dance heeft dit album niet eerder in z'n geheel opgestaan. Loaded is door de jaren heen wel heel vaak gedraaid.)

Gaat dit grijs gedraaid worden? Dat niet. Maar er mankeert ook niet veel aan. Naast eerdergenoemde nummers gaat vooral nummer 3 zo nu en dan nog een draaibeurt krijgen.

Het geheel heeft een lichtvoetig, vrij sfeertje. Wat dat betreft is het een typisch product van z'n tijd, cq. de jaren na de val van de muur.