Een of andere review van een ander album, elders op het web, verwees door naar dit. Smaakvolle, relaxte muziek en zo. Het werd eens opgezet.

Only love can break your heart vond ik een jaar of drie, vier terug 'al' (beter laat dan nooit), en heeft sindsdien heel vaak op gestaan. De rest was nog een raadsel.

Schattig, vederlicht, erg jong klinkend stemmetje - dat sowieso. Op Only love can break your heart komt dat stemmetje wat expressiever over dan in veel andere nummers. Als je het diverse tracks achter elkaar hoort, wordt het wat minder prikkelend.

Het geheel is vooral aangenaam, en meer iets voor op de achtergrond dan dat er bewust losse tracks van op gezet gaan worden. Op die ene reeds bekende na, dan.

Voor zover er in 1991 zaken waren als Starbucks (en gelijksoortigen), zal het daar destijds best vaak op gestaan hebben.

Dit lijkt mij een typisch geval van een artieste waar wel degelijk wat in zit, maar waar door de muziekindustrie (ze zit met handen en voeten aan John De Mol's 8Ball-label gebonden) op zo'n manier mee wordt omgegaan dat het er niet uit komt.

Korte termijn-denken, snel cashen met een overhaast in elkaar gezet coveralbum, en over een tijdje misschien wel weer dumpen. En zo nee, dan is de kans sowieso klein dat ze op deze manier lang interessant blijft voor het grote publiek. En dan wordt ze later alsnog gedumpt.

De 'echte' Sandra: YouTube - Repetitie Pop-/Jazzcombo Applethree

Ik zit nu naar die YouTube-preview te luisteren. Hier kan ik best mee leven, in het geval je er in de toekomst mee doodgegooid zou gaan worden.

De leukere kant van hedendaagse mainstream-pop, zeg maar.

(Is eens een keer wat anders dan die bloedeloze dingen die doorgaans vaak uit tv-talentenjachten voortkomen.)

Heb me maar eens aan deze verzamelaar gewaagd, na van tijd tot tijd - veelal via internetzenders - fijne tracks van deze man te hebben ontdekt. Met name tracks 20, 26, 32, 33 en 41, en de hier helaas niet aanwezige tracks Les oubliettes, Overseas telegram en Les sambassadeurs (*gromt*). En nr 24 is natuurlijk welbekend. Het vermoeden rees dat er weleens méér interessants op zou kunnen staan.

Dat klopt; Met name tracks 1, 2, 4, 5, 8, 12, 30, 37, 38, 39 en 49 zijn me óók nog op gaan vallen (en 46, maar deze op een wat vreemde manier; met dat gekreun). Nummer 4 gaat zeker een grote persoonlijke favoriet worden.

De rest springt er voor mezelf minder uit, maar eigenlijk vind ik elke track die erop staat wel minimaal drie sterren waard. Stuk voor stuk muzikaal erg fraai gearrangeerde nummers, met productioneel gezien redelijk wat afwisseling. Pluspunt vind ik ook dat ze er chronologisch op staan, zodat je de hele route van jazzy getinte nummers naar lekker smerige 80's-disco kunt volgen.

Enige minpuntjes: het gemis van die drie nummers, en het feit dat Serge Gainsbourg in vocaal opzicht niet de meest gevarieerde is. Het wat gluiperige 'ik zing/fluister je zó het bed in'-toontje is herkenbaar en past bij de sensuele manier waarop de muziek geproduceerd is, maar is tegelijkertijd wat eentonig. In tegenstelling tot de meer afwisselende muzikale ondergrond.

Mooi album, met gevoel voor detail geproduceerd en ingespeeld, en waar een lekker broeierige sfeer overheen hangt. Ik versta er niet veel van, maar dan komt het alsnóg goed aan (en ik vind het ook een mooie taal, dat Frans). Het doet me zo nu en dan nogal aan Air denken, met name in 'Ah! Melody'.

Dat track 7 bijna hetzelfde is als track 1 (waarbij ik dan wel track 1 prefereer), vind ik wel jammer, ondanks dat het bij het concept hoort; de cd is - zonder bonustracks - al zo kort.

Ik ben nog afwachtend, maar toch: eentje om op z'n minst in gedachten te houden, als ik met meer nummers in aanraking kom met de kwaliteit van 8, 10 en 16 (alle drie internetradio/22 Tracks-vondsten). De rest ken ik nog niet, maar laten we zeggen dat ik er met een schuin oog naar kijk.

En misschien hap ik op een gegeven moment alsnog toe, wat betreft de héle cd.

De drie die ik noemde klinken in ieder geval aangenaam tijdloos. Een label kan ik er niet duidelijk op plakken, maar het lijkt ergens tussen hiphop en electronic in te liggen.

Je herkent haar iig direct. Dat geeft het geheel nog wat eigenheid.

Maar uiteindelijk klinkt een redelijk deel van dit album een beetje in m'n oren als begin jaren 00-hippe-koffietentjes/strandtent/loungetent-muziek, op een manier dat het voor mezelf net op de grens zit van wel of niet leuk. Het woord 'rock', wat als genreduiding bovenaan staat, is bij dit album iig niet het eerste wat in me op komt.

Er zijn destijds hele goede nummers gemaakt in deze richting, maar anderen roepen weer teveel visioenen op van tot leven gekomen Hed Kandi-cd-hoezen. Daar zit een dunne lijn tussen. De mindere kanten van dit album roepen ook een beetje dat gevoel op.

De relatief rustige nummers vormen wel een aardig behangetje als je ergens mee bezig bent.

'More boy' kwam verleden week op m'n pad en trok me dit album in. Het bevat de nodige gitaaraccoorden die me, in hun zogenaamde tegendraadsheid, juist lekker in het gehoor liggen.

Voor de zang moet ik wel in de stemming zijn. Jess is niet persé verstaanbaar, regelmatig is amper te detecteren dat ze in het Engels zingt. Sowieso doet de toon bij tijd en wijle wat Midden-Oosters aan, of iig niet als een typisch westerse toonsoort. Het scheelt dat ik geen teksten-ontleder ben en vooral op andere aspecten focus, waardoor het moeilijk verstaanbare geen enorme hindernis is.

Uiteindelijk klinkt het als hele behoorlijke muziek, die inderdaad voor lang niet iedereen zal zijn.

Dit is alleen al vanwege Golden Tree de moeite waard; een wat duister technonummer dat meer 'luistermuziek' is dan iets om echt op te dansen. Hoofdtelefoonmuziek.

De rest lijkt vaak wel wat op Golden Tree, maar het heeft niet dezelfde herhaalwaarde en je vergeet al snel dat je het überhaupt op hebt staan.

Productioneel is het geheel wel mooi gemaakt. Regelmatig doet de prettig droge en minimalistische muziek (het is geen muziek die je met oorverdovende 'loudness wars' opgedrongen wordt) denken aan best wat muziek die hier in 2005/2006 via een of andere Underground FG-dj-mix mijn kant op kwam. Hip kan je het iig niet noemen.

...5 jaar later nog het tikken van vorig bericht nog steeds veelgedraaid. Met zes tracks die anno nu in m'n persoonlijke chart van dat jaar te vinden zijn, geen gekke score. Misschien ook die Source Labs-cd's eens onder het stof vandaan halen, díe ben ik wat uit het oog verloren.

Maar goed, alles op z'n tijd.

Er kwam ook nog een tweede editie, een roze. Die heb ik vanwege deze 'blind' gekocht (en tevens wat verleidt door dat 'Fast track' nummer wat erop stond), maar heeft me als geheel minder gepakt dan deze. Hij klonk een stuk 'kouder'.

Nou heeft die na een stuk of vijf draaibeurten ook niet echt meer een kans gekregen, om eerlijk te zijn.