Een intrigerende omschrijving. Het maakt iig nieuwsgierig, en een heel puristische luisteraar ben ik sowieso niet.

Helaas, bij het aanklikken van de nummers is over het algemeen binnen enkele seconden duidelijk dat dit het niet gaat worden voor mij. Zenuwslopend.

The Prodigy werd in deze draad meerdere malen genoemd, maar die balanceerden de opgefoktheid en 'zenuwachtige' geluidjes duidelijk beter uit.

De redelijk nadrukkelijk aanwezige loudness war helpt niet mee; doe mij maar een iets 'opener' geluidsbeeld. Tenzij dat aan m'n telefoon en/of de kwaliteit van de Spotify-files ligt.

All the same bleek ik al te kennen, heeft de sfeer van Rammstein op een electronische beat, en gaat wel.

Naar aanleiding van drie verschillende nummers van deze vrouw die de laatste jaren druppelsgewijs boven zijn komen drijven (It keeps raining, het met Budgie gemaakte en nog vrij recente Best believe, en het op dit album verschenen Family - alledrie aardig grijsgedraaid), heb ik me hier eens aan gewaagd.

Over Family gaan de overige nummers op dit album niet heen. Wel heeft het album een zeer plezierige, over de gehele linie relaxte sfeer. Hier en daar gaat het tempo omhoog, maar dan houdt het nog steeds dat gevoel. De vaak licht hypnotiserende productie van de nummers staat me aan.

Het is goede achtergrondmuziek, maar als je bewust gaat luisteren heeft het ook wat interessants. Niet élk nummer, maar er zitten er zeker een aantal tussen.

Tijdens het spitten tussen de overige nummers van haar ouvre (het is niet enorm, je bent er snel mee klaar) kwam ik btw Soul glo nog tegen als uitschieter. Die wil ik bij deze ook even aanraden.

Waren leuke schijfjes, deze. Met lekker nostalgisch artwork als bonus.

(Ik heb ze alledrie. Het soort muziek komt op m'n stream ook nogal veel langs.)

@Pureshores Jammert dat je die van Beats International - hoog genoteerd in m'n persoonlijke top 100 aller tijden - niet leuk vindt. Dat het zogenaamd slomer is dan de hedendaagse norm vind ik juist een voordeel, zelf gebruik ik dan liever het woord 'relaxed'.

Ik heb gisteren de laatste cd van de box nog eens opgezet, met al die (destijds) recente dingen. Die cd staat relatief weinig op, en ik weet nu weer waarom. Het wat 'noisy', ongenuanceerde geluid van diverse tracks op dat schijfje (wat destijds een trend was) is toch iets waarvoor ik in de stemming moet zijn. Eerdergenoemde cq. geroemde subtiliteit slaat dan ook níet op Cocotte en Phantom en zo.

Ik denk dat m'n sterren-beoordeling zonder dergelijke tracks de vier had kunnen halen.

Iets voor in een agressieve, boze bui, denk ik, want als je goed luistert zit er toch wel wat in.