Plus de fées is een pretentieloos, productioneel zelfs licht ordinair stampnummer, maar nog wel aan de leuke kant van dit type muziek. Het deelt deze eigenschap met sommige dance van een jaar of 30 terug, alleen is dat ongeremde gevoel hier naar het heden getrokken.

Er zijn er anno nu weinig van dat type. Als je ervoor in de stemming bent raad ik ook Dylan Brady - Needle guy aan; eveneens van dit jaar. Dat is van hetzelfde slag, maar nog wat beter.

Maar specifiek over dit album: ik heb de rest ook gehoord. De rest is ook electronisch, maar klinkt doorgaans wat volwassener. Het ene nummer is wat sneller dan het andere, en er kan bijvoorbeeld wat drum 'n bass voorbij komen.

Het eerstgenoemde nummer is wel meteen het meest opvallende. Het Crystal Waters-zanglijntje op de laatste track (iets minder 'de leuke kant van dit type muziek') had niet gehoeven. En op een gegeven moment ben ik de praatstem van die kerel - het is ook weer geen echte rap - wat moe.

Positief is wel dat deze act zich geen bal aan lijkt te trekken van radioformats of überhaupt wat 'de grootste gemene deler' ervan vindt, zelfs al zou Plus de fées (en eventueel de laatste track, ondanks dat ik het zelf wat minder vind) een crowdpleaser kunnen zijn op feestjes.

Die eerste track die hier op staat was er gevoelsmatig in ongeveer 583509380 verschillende versies (net als Move on baby, trouwens...), maar die ene versie die ik al sinds m'n elfde/twaalfde grijs gedraaid heb - soortement van rode draad door m'n muzikale levensloop - is het dan weer niet.

Die 'club mix', in 1993 zo nu en dan op de radio te horen, daar kan wmb geen enkele andere versie tegenop. --> Cappella - U Got 2 Know (Extended Club Mix) - YouTube

Ik vind U got 2 let the music en Move it up trouwens nog steeds goed in z'n genre, maar dat er iets Milli Vanilli-achtigs aan deze act kleeft geeft er wel een bijsmaak aan. Kelly viel bij Top Of The Pops, waar je destijds verplicht live moest zingen, aardig door de mand.

Gethsemane klinkt uitstekend, het heeft veel wendingen maar klinkt toch nog pakkend. De vocalen doen vaag aan 90's-band Supergrass denken (maar dan gerijpter).

Het is zo'n soort nummer dat mogelijk doorgedrongen was tot de massa als het vier of vijf decennia eerder uit was gebracht. In de Top 2000 staan hier en daar nummers met vergelijkbare kenmerken. Alleen gaan de mainstream-kanalen anno nu niet meer achter zo'n nummer staan. En je kunt er ook geen lollige TikTok-dansjes op doen.

Het nummer is nogal lang, maar dat zit me niet in de weg. Inderdaad opvallend dat ze er een single van hebben gemaakt. En de rest varieert ook van 'iig over de drie minuten' (de hedendaagse norm is minder dan dat) tot 'ontzettend lang'. Achttien minuten hoeft niet, maar een beetje de tijd nemen mag wat mij betreft best.

Een nummer als After hours heeft aantrekkelijke geluiden, maar ik vermoed dat ik het (net als andere nummers op dit album) liever had gehoord zonder vocalen. Of met wat diepere/vollere zang met wat minder filtertjes eroverheen.

Die flinterdunne, hoge stem doet denken aan die van Tame Impala.

Ik kan me zo voorstellen dat ik een instrumentale versie van hetzelfde nummer regelmatig op zou zetten.

Vanwege alle positieve kritieken is het eens opgezet.

Goede stem, geloof ik best. Die verbergt ze helaas achter 1001 filters.

Goede intelligente teksten, zal ook best. Maar daar ligt m'n focus doorgaans niet zo.

Uiteindelijk blijft er een (voor m'n eigen oren) doodgeproduceerd geheel over, wat meer iets voor Gen Z zal zijn.

(En voor al die mensen bij o.a. Oor, en ook in dit draadje, die iets horen wat ik zelf niet op waarde kan schatten.)

Naar aanleiding van die lange recensie van wat posts geleden, in combinatie met m'n eigen smaak (ik luister iig zeer regelmatig Franse zenders), had ik in potentie wat meer een 'klik' verwacht met dit album. Helaas; afgezien van Christine en Science fiction blijft 'ie uit. Productioneel klinkt het erg verzorgd, er lijkt eigenlijk niks écht slecht aan, in zekere zin luistert het erg prettig weg, alleen beklíjft er nogal weinig van. Ik mis een zogenaamde 'x-factor'.

Dit alles maakt het voor mezelf wel weer tot geschikte achtergrondmuziek: niet afleidend, wel aangenaam.

Starve your dog heeft een mysterieuze, wat 'nachtelijke' sfeer, en doet denken aan de wat betere licht-alternatieve jaren 80-pop. Het heeft een hoog Verrukkelijke 15- en VPRO Song Van Het Jaar-lijst 1986/1987/1988-gehalte.

(Hoewel deze muziek uit nogal obscure Franse kringen komt, en daardoor niet snel een publiek zal bereiken. Ik heb het nummer ook maar via een kleine lokale zender gevonden.)

Misschien kunnen liefhebbers van relatief rustige producties van Gorillaz en aanverwanten er ook nog wat mee.

Elders op het album hoor je in de kern een vergelijkbare instrumentatie, alleen valt de boel in de rest van de tracklist niet zo perfect op z'n plaats. Jammer.

Hun nummer 'Out of' uit 2022 is btw ook het proberen waard.

De singles die hiervan uitgekomen zijn, voelen bij wijze van spreken aan alsof er een truck over je heen rijdt. Zo'n overgeproduceerde, dichtgeplamuurde muur van geluid, en ook zo vreselijk hárd. Ik krijg er bijna hoofdpijn van.

De behoefte om de rest van de cd uit te gaan proberen, is niet bijster groot, zeg maar (terwijl ik sommige oudere nummers best mooi vind, leek wat meer dynamiek in te zitten). :')