Mystic bounce bevalt goed, maar toch blijft een andere niet al te lang geleden ontdekte versie van Mystic brew (Vijay Iyer, Stephan Crump & Marcus Gilmore - Mystic brew, wat jaren na deze uitgekomen) me nog iets meer aanspreken. Die is wel meer jazz dan hiphop.

Hoe dat komt? Dat is waarschijnlijk gewoon een gevoel.

Ik ga nog eens beter naar de versie van Ronnie Foster luisteren, om te snappen wat de reviewer hierboven bedoelde.

Wat heel vaak op gaat staan: Please set me at ease. Directe klik, blijft meteen hangen. Een of ander geluid op de achtergrond, wat de melodie van het origineel van Bobbi Humphrey uit 1975 blijkt (nooit gehoord, maar gaat ook meteen meegenomen worden), helpt heel erg mee. En Slim's return, dat nummer met dat gescratch, heeft de voorbije +/- tien jaar al heel veel draaibeurten gehad.

Het ene nummer valt meer op dan het andere, maar lekker klinkt het geheel zeker. Relaxed, organisch. Met hoorbaar plezier gemaakt.

Mensen lijken het leuk te vinden me met albums van (de hedendaagse) Madonna te confronteren, alsof ze ruiken dat ik dat niet leuk ga vinden en ze me willen wegpesten of zo. Zowel de vorige als deze heb ik buitenshuis ongevraagd zo'n beetje integraal kunnen beluisteren.

En doen alsof je het niet hoort gaat niet, want daar trekken ze vééls te veel de aandacht voor.

Overgeproductie te ver doorgedreven, plastic sfeer, emotieloos, bij tijd en wijle op het randje van infantiel en niet eens op een leuk-foute manier, te meeloperig ipv nét op de massa-trends voorlopend (zoals vroeger), door dat alles nogal bloeddrukverhogend, bla bla bla. Ik kan wel een hele uitgebreide, weldoordachte recentie gaan tikken over dit probeersel, maar dit lijken me al genoeg woorden (veel liefhebbers van Madonna lijken wat overgevoelig. ).

'Is Rob goed genoeg' heeft een intrigerende tekst. Zelfs mij (in de regel geen tekstenluisteraar) valt 'ie op.

Het scheelt dat het Nederlandstalig is, en dat dat wat directer binnen komt dan Engels.

Puur tekstueel deed het ergens denken aan XTC's Making plans for Nigel; weliswaar Nederlandstalig en met heel andere muziek eronder. Iig wordt er in beide nummers gezongen over een of andere knul met een tamelijk grauw bestaan. In z'n totaliteit heeft het een Spinvis-feel.

En zo blijkt er nog wel meer op te staan dat positief de aandacht trekt, en dan steeds meer om de tekst dan om de muziek. Die is overwegend minimalistisch, heeft een jaren 80-tintje (soms roept het vage herinneringen op aan oude computerspelletjes) en is vooral ondersteunend.

Z'n verleden in de jeugdzorg verbaast me niks.

Nu pas geprobeerd, ben door het ontdekken van Be thankful for what you've got alsnog getriggerd. Beetje laat, gezien classic-status, releasejaar en het feit dat ik er ook smaaktechnisch al heel wat jaren van had kunnen genieten (iig minimaal sinds de mid 00's), maar beter laat dan nooit.

Wat mij betreft heeft 'ie drie grote uitschieters: de singles + Be thankful for what you've got. Lately komt er achteraan. Daydreaming, Hymn of the big wheel en One love zijn eervolle vermeldingen. Het overige doet me weinig, maar dat zijn slechts twee nummers, en ook die vind ik niet eens écht slecht. Conclusie: over de gehele linie zeer genietbaar.

Het blijkt wel duidelijk dat ik liever Shara Nelson hoor dan Horace Andy.

Sterren-waardering is twijfelgeval tussen 3,5 en 4 sterren.

Track 1 vind ik in ieder geval een behoorlijke hoogvlieger qua hedendaagse mainstream (die sommige van z'n oude tracks zowaar voorbij gaat). Dat hebben de mensen achter de knoppen zeer netjes en respectvol gedaan.

Hier heb ik het dan wel over de versie zónder Justin. Ik kan Justin Timberlake doorgaans goed hebben, maar toch wordt het nummer naar mijn mening niet echt beter van zijn bijdrage.

Wat ik verder van het album gehoord heb spreekt me vooralsnog minder aan dan die eerste track, maar slécht kan ik het zeker niet noemen.

Mooie hoes trouwens. Heeft iets wat me aanspreekt.

Ik vind er zelf ook nul komma niks aan, maar met wat inlevingsvermogen begrijp ik best wat ándere mensen er goed aan vinden.

Het heeft nou eenmaal een bepaalde ondertoon die nu (en eigenlijk al een jaar of vijf) enorm gewild is: aan de steriele kant, tikkeltje 80's en zwaar overgeproduceerd. Zelf vervloek ik die trend, maar de grote massa geilt op een dergelijke productie. Wat dat betreft conformeert het liedje zich keurig. Én het is makkelijk mee te zingen. Catchy, dus.

Voeg er nog het hele imago aan toe, wat haar zogenaamd stoer en 'lekker spannend' maakt (voor de goede orde: ik vind het zelf maar een vervelende aandachtshoer...), en het plaatje voor velen vast nog leuker laat lijken dan het anders zou zijn geweest, en t'is kat in 't bakkie voor Miley.

Maar zónder dat gedoe had het ook nog best goed kunnen verkopen. Los van m'n eigen smaak: het is bijzonder professioneel uitgevoerd.

Ik heb deze net opstaan. Goed te doen als je zin hebt in iets stevigs. Sommige tracks zitten op het randje van de softste kant van gabber.

(Ik ben hier voorzichtig met m'n woorden; veel mensen die van hardcore/gabber houden zijn nogal puristisch aangelegd, gevóelig zelfs, als het erom gaat of je iets wel of niet als zodanig kunt betitelen.)

Die van Human Resource, dat blijkt bewust zo gemaakt te zijn, vanwege de overkill aan tracks met het Dominator-geluid. Zo van 'nu gaan we voor eens en voor altijd met dat geluid afrekenen'.

Maar goed, ik dacht ook altijd dat dat gewoon een heel slecht nummer was, ontstaan door inspiratiegebrek of zo. Terwijl ik met m'n stomme kop eigenlijk best had kunnen begrijpen wat ze met dat 'Dominator is dead'-regeltje bedoelen. De titel is evenééns een hint.