Verleden week kwam via een of andere vage internetzender de eerste track op m'n pad. Prettig om te horen, met herhaalwaarde zelfs.

Er zijn nog wat van de kenmerkende synths uit het origineel te horen, maar het heeft wel een andere draai gekregen.

Tegelijkertijd wel zonder dat er moeite is gedaan het nummer naar 2020 te trekken, en eigenlijk geldt dat voor de gehele tracklist. Geen moderniteiten; de remixen klinken weliswaar goed, maar ook stuk voor stuk alsof ze al jaren op de plank lagen. Of ligt dat aan die kenmerkende synth?

Of ze met een modernere update beter of slechter waren geweest, zou van de aanpak af hebben gehangen.

Het origineel was voor mezelf (nu 43) een van de 'oernummers' toen ik in 1991 interesse in hedendaagse muziek kreeg. Het nummer heeft goed stand gehouden, in een muzikaal leven waarin (zeker vanaf 2000) qua smaakontwikkeling en algehele muzikale beleving toch best wat gebeurd is. Het nummer bevindt zich nu ergens in die groep die net onder de echte favorieten hangt.

Waarom de bekende rap-versie ervan (destijds de meest gedraaide) nog steeds niet op Spotify staat, mag Joost weten.

De eerste track hapt in ieder geval lekker weg op een lome zomerdag, en die krijgen we komende week een paar.

Er zit een gitaar in, die wat aan de geluidstapijtjes van acts als Khruangbin doet denken. Of, heel lang geleden: The Shadows (maar dan moderner). En dat geluid komt ook elders op deze EP voor, maar die andere nummers zijn wel iets minder sterk.

En verder zit er wat gebrabbel in het Italiaans overheen.

Het is in ieder geval prima behang voor op de achtergrond, als je ergens mee bezig bent.

Een onspannen klinkend album met een fijne losse 'live'-feel, al is het dat niet. Het is iig typische 'muzikantenmuziek' vol subtiele arrangementen.

De funky en relatief poppy tweede track trok me het album in. Track 1 is rustiger en gaat ook nog vaak opstaan, en de nachtelijk klinkende laatste track valt ook op.

Over de gehele linie lijkt de bovengemiddeld positieve luisterervaring wel meer aan de som der delen te liggen, dan aan individuele tracks.

Nogal abstracte en analoog aanvoelende muziek, noem het een vorm van ambient. Het is lastig uit te leggen hoe het is ontstaan, maar je vindt het verhaaltje iig ergens onderaan op hun Bandcamp-pagina.

Een stukje ervan in het Nederlands:



Bijzonder, dus.

Taylor en Marcus zijn creatieve mensen, dat is duidelijk.

Het lijkt allemaal wel wat op elkaar en niet alles is even goed, maar voor het repetitieve doch effectieve Bell heb ik sowieso een zwak.

En een nummer als Telegraph doet het vast goed tijdens een of andere winterse nacht waarin je de slaap niet kunt vatten (óf net wakker bent geworden na een of andere nachtmerrie/koortsdroom).

De teksten zijn bij haar vaak bovengemiddeld, hoewel ze dit keer onder haar kunnen lijken te zijn. Het is wat mij betreft iig een plus dat ze ze grotendeels zelf schrijft.

Maar er zit (in mijn oren) niet zelden nogal levenloze muziek onder; ook dit keer weer, na de producerswissel. Met te gepolijste vocalen erbij. Helaas ben ik geen tekstenluisteraar, en voor mezelf blijft er dan een zeer professioneel vervaardigde doch vlakke geluidsbrij over. Een soortement van behang; ze maakt maar weinig nummers die me op doen veren.

Om Dansende Beren te quoten:



Maar dat haar muziek zo nadrukkelijk 'vanille' klinkt is nou net een belangrijke reden voor haar succes; veel mensen houden van vanille. Plus: slimme marketing, ze oogt gangbaar aantrekkelijk, en dat haar afkomst mee zit zal ook best geholpen hebben.

En wat betreft een oudere opmerking in deze draad:



Trek het je niet aan. Doe maar gewoon alsof dat stuk tekst hierboven er niet is. Geniet ervan.

Een lekkere verzamelaar van een groep die op m'n semi 90's-stream op een nogal hoge rotatie staat. Ontspannen sfeer, goed gespeeld en soulvol gezongen. 4 sterren had in het bereik gelegen als alles was geweest als 3/4/5/7/12/13/17 (dát zijn die hoge rotatie-nummers dus...), maar niet alles blijft even goed plakken als dit rijtje.

Al zijn deze nummers alleen al het geld dat de cd gekost heeft ruimschoots waard.

Ach gut, die eerste.

Roept (vrij traumatische) herinneringen op aan klassefeestjes in groep 7/8, waarop voornamelijk geschuifeld werd; helaas zat ik in een klas waarin men dit soort muziek vrát - en was ik met m'n destijds verse voorliefde voor housemuziek een soortement van zwart schaap.

Verder een nogal keurig radiopop-schijfje, wat dat betreft zit 'ie op het randje. Hoewel ik op m'n semi 90's-stream heel veel uit deze periode draai, en wel degelijk vrij commercieel, is deze cd daardoor niet bijzonder goed vertegenwoordigd in de database. Afgezien van 3, 14, 15 en 16, dan.

Die van Tears For Fears vind ik verder wel erg fraai (maar of 'ie in m'n database past, daar ben ik nog niet uit).

Deze klinkt iets meer ingehouden dan het exemplaar dat ik zojuist besprak, The Greatest Hits '90-2-Part 2 (1990) . Het Sky Radio-gehalte ligt wat hoger.

Nog steeds goed te verdragen, echter, inclusief zelfs een aantal van de nummers uit de Sky Radio-hoek (alleen bij die van Phil Collins val ik in slaap, hoe vakkundig gemaakt ook).

De Marco Borsato-hit die hierop staat, klinkt me een stuk oprechter in de oren dan hetgene wat 'ie anno nu uitbraakt, zelfs al is het een cover die weinig van het origineel verschilt.

Jammer van de afkeer van m'n voorganger van Vaya Con Dios, trouwens. Mooi nummer.

Ik tel van de 16 nummers 15 stuks die op m'n semi 90's-stream meedraaien, en over die ene (van Nick Kamen) ben ik óók nog aan het twijfelen.

Het moge duidelijk zijn wat ik van dit schijfje vind.

Een en al lekkere, luchtige gezelligheid, hier. En die van The Chimes beschouw ik eerder als 'soulful' dan als 'slaapverwekkend'.

Ik denk trouwens niet dat er van Saxuality (leuk opzwepend deuntje met aanstekelijk stukje zang, trouwens) veel zou overblijven zonder die saxofoon.

New Kids On The Block was héél erg prefab. Hooguit gingen ze met wat leukere liedjes op pad dan dat One Direction van tegenwoordig (The Right Stuff vind ik ook niet zo verkeerd klinken).

Hoog kermis/braderiegehalte vind ik een belediging voor dat heerlijke nummer van Vaya Con Dios.

En ook wat betreft die van Mecano:

(Overigens staan laatstgenoemde twee platen beiden rotsvast in m'n top 50 van favoriete nummers aller tijden.)

Het ene nummer op dit schijfje is leuker dan het andere, maar iets wat voor mezelf écht kots-opwekkend is kan ik er niet op bespeuren - die van Phil Collins zit er nog het dichtste bij. Dat Way down now moet ik maar eens op m'n 90's-stream gaan draaien, bedenk ik me opeens.

Joh, als je dit naast Hitzone legt lijkt het bijna vijf sterren-materiaal. Al vind ik in de praktijk *** of ***1/2 wel genoeg - ik kom er overigens niet uit. Zal er ergens tussenin hangen.

Ronduit briljant zijn ze lang niet allemaal, maar er staat geen enkel nummer op waar ik écht hondsberoerd van word (vergelijk dat eens met Hitzone 38 (2006) , vanochtend besproken ). 1, 14 en 17 zal ik niet snel uit mezelf op zetten, maar toch.

Ik heb alle delen van deze reeks trouwens. Waarbij deze ongeveer gemiddeld van kwaliteit is. Die hiervóór zat ( The Greatest Hits '93 Vol. 2 (1993) ) vind ik trouwens een van de betere.

Bij het lezen van omschrijvingen als 'hip' in relatie tot muziek van de laatste 15-20 jaar gaan al snel alarmbellen af. Overgestileerde types die een raar stemmetje opzetten, dat werk. Met een beetje pech ook nog met een overdosis autotune eroverheen.

Maar goed, Beat goes on kwam recent op de radio, en springt er nogal positief uit. Het klinkt meer als een geupdate voortzetting (wat meer reverb op de vocalen en zo) van vriendelijke kwaliteitshiphop die er de decennia ervoor ook al was. Als er regelmatig iets uit de Native Tongues-hoek van rond 1990 op staat, producties van Madlib, of bijvoorbeeld die eerste van Pete Philly & Perquisite uit 2005, kan je ook dit nummer met een gerust hart uitproberen. Geen hip gedoe dat er te dik bovenop ligt, iig.

Niemand heeft hem er vooralsnog uitgevist, kijkend bij de 'favoriete tracks', en op Spotify blijft de track ook achter bij bijna alle anderen. Typisch.

De rest is inmiddels ook opgezet, en de interesse gaat vooral uit naar het laatste deel van het album. Daar bevindt zich ook ergens het (wmb) andere prijsnummer, Look what u started, met die funky beat eronder.

In z'n geheel vind ik dit prettig weg luisteren, met relatief veel nummers die op de een of andere manier iets hebben. Het is niet zo'n album met maar twee boeiende nummers. Wel zorgt het vele gebruik van reverb ervoor dat de zang lijziger en minder expressief over komt dan dat 'ie van nature waarschijnlijk is. En als je dat veel nummers achter elkaar hoort, wordt dat wat minder.

Misschien is zo'n beetje alles, qua muziek die een redelijk groot publiek zou kunnen trekken, al ooit gedaan. Waarna er alleen nog het combineren van dingen uit het verleden rest (wat dan misschien nog een 'nieuw' subgenre oplevert). Óf het bedenken van muziek die dermate atonaal is dat er maar weinig liefhebbers voor zullen zijn.

Maar als die niet-vernieuwende dingen alsnog steengoed uitgevoerd worden, doe ik er niet moeilijk over. Ik geef niet zoveel om hip.

Via m'n vader, die een heel wat grotere liefhebber is van Nederpop/rock dan ikzelf, ben ik hiermee in aanraking gekomen. Binnen z'n genre vind ik het zeker bovengemiddeld, bij tijd en wijle léuk zelfs. Naast track 1 en 2 klinkt track 8 me erg fijn in de oren, met dat enigszins funky ritme. En nummer 6 klinkt prettig intens.

Wat me opviel was het tijdloze geluid. Het komt uit 1990, maar het had net zo goed uit 2000 of of 2015 kunnen komen (hooguit was het anno nu iets luider geproduceerd). En volgens mij blijft dit soort muziek tot in de eeuwigheid gemaakt worden.

Wel moet ik zeggen dat ik er vaak weinig van verstá. M'n oren zijn niet slecht, m'n kennis van de Nederlandse taal ook niet, maar ik denk dat ik de teksten er maar eens bij ga zoeken.

Dit werd in een andere review hier getipt, in de trant van 'als je dit leuk vindt, vindt je The XX misschien ook wel wat'.

Nee, het gaat hem niet worden. Bij geen enkel nummer is er een klik. Erg eentonige vocalen zonder expressie, en de muziek had wmb ook prikkelender gemogen.

De nummers hebben een wat landerig sfeertje. Er gaat iets verveelds van het geheel uit. 'Lusteloos' is het juiste woord hiervoor.

Dat de muziek niet al te heftig is, is niet eens het probeem. Daar heb ik zelfs regelmatig behoefte aan. En op basis van de review die me bij deze bracht verwachte ik sowieso al geen scheurende gitaren en knetterende beats. Maar ook ingetogen muziek kan op een interessante manier gemaakt worden.

Gezien de gemiddelde score en de 18 pagina's mis ik duidelijk iets. De kans dat ik sommige nummers eerder al vaak op Studio Brussel en vergelijkbare zenders gehoord heb, zonder ze echt op te merken, lijkt me ook groot. De groepsnaam komt me wel bekend voor.

Een graaibak-vondst die ik op de gok eens meegenomen had, op basis van Lebanese blonde en een - nóg meer - grijsgedraaide track van een ánder album (The richest man in Babylon). En de 'betere' lounge, wat dit schijnt te zijn, kan ik vaak sowieso wel waarderen. Evenals wereldse invloeden.

En toch valt de cd me tegen. Je zult me nooit horen zeggen dat het slecht in elkaar zit, want het klinkt zeker als een product wat professioneel en met liefde gemaakt is. En éigenlijk ook behoorlijk aangenaam. Maar afgezien van Lebanese blonde was het liftmuziek-gehalte me toch echt te hoog. De oorzaak: ik mis wat 'haakjes', op wat voor manier dan ook. Vooruit, Air batacuda heeft ze ook nog een klein beetje. Maar verder? Ene oor in, andere oor gelijk weer uit. Jammer.

Maar ik kan me voorstellen dat het op de achtergrond goed werkt, als je met iets bezig bent. Vanwege het in de basis aangename geluid, in combinatie met het feit dat het allesbehalve afleidt.

Eventjes politiek incorrect (sorry simonslekke): best een treffende omschrijving voor een groot deel van dit genre.

Op jonge leeftijd (toen een verlangen naar subtiliteit in muziek nog niet zo aanwezig was) kon ik echter wel plezier beleven aan deze hoek van het muzikale spectrum. Met dat in gedachten begrijp ik best wat ánderen erin kunnen horen.

Zoiets kan best een fijne uitlaatklep zijn om je frustraties eruit te gooien. En midden/eind jaren 90 heeft het daar inderdáád weleens voor gediend, in huize TNF. Na het voltooien van het tigste boekverslag voor school, of zo; bezigheden die voor mezelf het beste te omschrijven waren met het woord 'worsteling'. Dan was er weer zo'n dikke pil uit, en ging na elven 's avonds nog eventjes van die (veelal van de toenmalige lokale zender Channel X opgenomen) herrie aan om te ontladen.

(Ik heb déze editie overigens niet, wel heb ik op de vlooienmarkt - met terugwerkende kracht - ooit deel 1 en een 4 cd's bevattende 'best of' gehaald.)

22, 24 en 28 zijn trouwens grote jeugdfavorieten, die ik in hun genre nog steeds o.k. vind. Deze ontstijden wel het 'geluid van een opgefokte drilboor'-niveau'. (En track 9 is raarrrr...)

New in town trok me dit album in, en heeft erg fraaie, broeierige, spookachtige muziek.

Maar dat lag ik dat Shazamde, lag dus echt aan die muziek. De zanglijn die eroverheen zit heeft, als je niet op de tekst let, iets kinderlijks. Daardoor is het nummer niet wat het in potentie had kunnen zijn (al blijft de optelsom alsnog behoorlijk).

Helaas bestaan er geen remixen van, of een instrumentale versie. Ik heb het idee dat er daar vroeger meer van bestonden. Dat je het tegenwoordig wat vaker moet doen met die ene versie op het album.

Sans limites is wel goed in evenwicht, vocaal en muzikaal. Waarbij de aanwezigheid van Laetitia Sadier net het beetje extra is.

In The Diver zit iets fijn mysterieus, maar eigenlijk geldt dat ook voor de nummers hiervoor.

En de drums in Rewilding zijn fijn.

Ik heb het idee dat New in town zeker niet het beste is wat hier op staat, na het geheel vaker gehoord te hebben. Er zitten duidelijk groeinummers tussen. Vaak blijkt het nummer wat het eerst de aandacht opeist ook meteen het hoogtepunt.

Nog een plus: prettig royale tracklengtes, zonder dat het meteen in het extreme getrokken wordt. Het zijn in ieder geval volledig uitgewerkte nummers.

Fraai herfstachtig eerste nummer, met die strijkers.

In eerste instantie dacht ik met een of andere voor mij onbekende track uit het rijke ouvre van Nick Cave te maken te hebben. De sfeer is best verwant aan een nummer als John Finn's wife (o.k., het is een wat rustiger nummer).

Maar na Shazammen bleek het dus een andere act met een fors ouvre.

De omschrijving 'herfstachtig' kan trouwens wel voor meer nummers op dit album gebruikt worden. Die niet heel opgewekt klinkende diepe stem doet al veel, en de vaak wat duistere arrangementen doen de rest.

Bij het allerlaatste nummer (bonustracks niet meegerekend), Walking, zou ik eerder het woord 'nachtelijk' gebruiken. Ook een uitschieter op dit album, trouwens.

Track 1 is dubstep, waarin op een gegeven moment een subtiel bijtend rave-syntje opduikt. Een mooie fusie van heden (min of meer; de echte dubstep-hype is al even ten einde) en verleden.

De wat rustiger laatste track zou ik ook even proberen.

Een op jonge leeftijd vrij prominent aanwezig verzamelalbum, al had ik hem zelf niet. Vele jaren later is 'ie voor 1 euro of zo alsnog ergens vandaan gevist. Voor in het archief, zeg maar.

2 x Right Said Fred, en 2 x The KLF. Misschien waren de rechten relatief goedkoop.

2 Unlimited en Sl-2 zijn sowieso ingekort, ook ten opzichte van de radioversies. Zonde, maar zo konden er wel 22 nummers op gepropt worden. Op jonge leeftijd had ik al het idee dat er iets niet klopte ten opzichte van hoe ik ze kende.

De track van Gordon is altijd standaard geskipt.

En muziek van R. Kelly (in dit geval relatief vlot klinkend) kon in 1992 nog schaamteloos opgezet worden.

Na die van Sita, verleden week, weer een cd die ik zelf niet op gezet heb, maar waar ik mee ben geconfrontéérd.

En eerlijk gezegd werd ik - weer - een beetje moe van. Een paar van de singles - met name Touch me there - vind ik o.k., maar de rest? Het is een beetje té verzorgd allemaal, denk ik. Steriel, aalglad in de overtreffende trap. Een kléin beetje meer smerigheid erin was leuk geweest. Het doet zich funky voor, maar het voelt niet echt als zodanig.

Een sterrenaantal toekennen aan deze vind ik lastig. Ik word op en neer geslingerd tussen 'zo gladgestreken dat het gevoelloos overkomt' en 'ze hebben het zo goed bedoeld'. Productioneel klopt alles eraan, en het is technisch uitstekend gezongen, maar iets eraan doet vreemde rillingen over m'n rug lopen.

Óf het ligt aan het beeld van Trijntje in The Voice (die ik daar behoorlijk irritant vind, met haar gemaakte 'kijk mij eens de soulqueen uithangen'-maniertjes), wat onmiddellijk op m'n netvlies verschijnt als ik die stem hoor.

Houd het maar op 1,5 sterren; ten opzichte van de punten die ik aan ándere cd's heb gegeven lijkt dat nog het beste te kloppen.

Modern jam klinkt interessant, prettig smerig. Die gaat nog regelmatig gedraaid worden. Misschien heeft de Daft Punk-connectie een positieve invloed gehad.

In recensies van dit album melden sommigen overeenkomsten met On sight van Kanye West. Kende ik niet (Yeezus is hier überhaupt nooit opgezet), even opgezocht. Modern jam klinkt wmb een stuk leuker. Met de overeenkomsten valt het ook wel mee.

In andere nummers van dit album, zoals o.a. My eyes, Skitzo en K-pop, is de autotune helaas wat sterker aanwezig. Modern jam heeft het ook, maar in dat nummer is het op een subtielere, niet zo storende manier verwerkt.

Wel regelmatig behoorlijke beats, op dit album. En nummers met een kop, staart en meestal volwaardige tracklengtes (is bij hedendaagse mainstream niet standaard). Eerdergenoemde autotune verpest helaas veel.

Psychic state: fraaie herfstige muziek met een vaag zweempje Halloween, die best weleens een potentieel publiek zou kunnen hebben bij mensen die veel progressive rock uit de 70's luisteren. Eventueel ook bij mensen die met plezier naar The Smile's Wall of eyes hebben geluisterd.

Elders op het album staat aanverwante nummers (hoewel niet per sé even goed), terwijl andere nummers iets meer naar het electronische neigen. Maar de sfeer is over de gehele linie tamelijk zweverig te noemen.

Veel van de tracks lopen btw in elkaar over, er zitten vaak geen echte eindjes aan. Als je het geheel op shuffle play af speelt, zal het wat vreemd over komen.

Neon - Voices (1988) is hele vroege 'new beat', en klinkt (op een positieve manier) kurkdroog. Eenvoud die werkt.

Het blijkt in de kern van andere, net iets eerder uitgebrachte nummers afgekeken, alleen klinkt de Neon-versie wel beter in m'n oren.

Zoek naar deze twee nummers, beiden in 1986 uitgebracht:
- The Rude Boy Farley Keith - Give Your Self to Me
- Master C & J - Dub Love

...beiden hele prille, vroege house.

Een zekere mate van droogheid is wel vaker te bespeuren bij deze cd-box. Beleef je hier plezier aan, google dan eens naar radiozender Double XX.

Delen 1 en 2 heb ik, en ze behoren tot de laatste cd's die fysiek in huis kwamen. Relatief opvallende boxen binnen een destijds al behoorlijk verschrompeld aanbod in de Antwerpse Mediamarkt. De combinatie van Spotify en een usb-stick heeft het overgenomen.

Rob Base & DJ E-Z Rock - Get on the Dance Floor (qua muziek volledig bij elkaar gesampled inderdaad, maar wel op een leuke manier) en Kraze - The party (de 'loze kreten' werken bij míj opzwepend) zijn hier juist persoonlijke favorieten.

Duidelijk een geval van 'smaken verschillen'.

Nance blijft live juist redelijk overeind, getuige oude live-optredens. Was in ieder geval een positief punt.

Verder stelt het allemaal niet zo veel voor, compositorisch gezien stonden Culture Beat en 2 Unlimited een trede hoger, maar het klinkt best gezellig allemaal.

Slave to the music en Is it love hebben wel iets. Pretentieloos vermaak, zeg maar.