Na Los Lobos' Kiko, waar dit aangeraden werd, heb ik ook dit eens opgezet. Hij staat nu voor de tweede keer op. Een enorme uitschieter als 'Kiko and the lavender moon' mist hier (waarschijnlijk), maar over de gehele linie lijkt de instant appeal voor mezelf weer iets groter.

Verder schreef ik bij de eerste luisterbeurt al meteen nummer 9 op, op het 'nader te onderzoeken nummers'-blaadje dat altijd ergens bij de computer in de buurt ligt.

Dit werd me elders aangeraden, bij een of ander onderwerp over late 80's-rock (Pixies en dergelijke). Of eigenlijk: een bepaald soort naturelle energie die die nummers van vroeger hadden, en die de topicstarter anno nu mist. Na een vraag van mijn kant over hedendaagse acts met vergelijkbare eigenschappen (het hoeft voor mij ook niet zo plastic, en je weet nooit waar andere users nog mee aan komen zetten), kwam deze naam bovendrijven.

Het klinkt iig niet slecht, en probeer sowieso 'Under your reach' eens uit. Het nummer heeft fijne drums die iets dwingend hebben, en er zitten op sommige momenten riffs in die het erg herkenbaar maken.

Ook 'Like you'll lose' heeft iets aantrekkelijks, en opnieuw dat dwingende drumgeluid.

Als je het allemaal achter elkaar hoort, had de noise wel wat meer afgewisseld mogen worden met wat kalmere geluiden. Zodat het geheel wat meer zou ademen.

Track 2 bestaat eigenlijk uit minstens drie verschillende nummers. Dit had opgeknipt kunnen worden, waarbij met name het deel dat rond de 5 minuten begint eruit springt. Dit op zichzelf - stijl: jazzy oldschool hiphop - heeft grijsdraai-potentie (vermoedelijk was dit ook het moment dat ik de Shazam-knop aantikte), de rest van de track wat minder.

Wat mij betreft mankeert er niks aan het hier zo vervloekte La bamba. Veel 'stompzinnige' hits van vroeger zitten gewoon goed in elkaar, dit is er wmb ook zoëen.

Deze Kiko staat momenteel op, naar aanleiding van track nummer 6 (recent gevonden via een forumtopic hier op Musicmeter, staat sindsdien nogal vaak op). Mooi klinkt het album zeker, ik voel een connectie met de manier waarop het geheel gespeeld en geproduceerd is. Erg aangenaam. Maar echt blijven hángen doen de overige nummers vooralsnog niet.

Maar het is best mogelijk dat dit zo'n album is waarbij het kwartje na een aantal draaibeurten opeens valt. Het geheel is nog zeer vers voor me, ik geef het een kans.

In het hoofd van de persoon achter Low End Activist lijkt het nog steeds 1991/1992, alsof er sindsdien amper nog iets is gebeurd in de muziekwereld. Het is een mix van oude rave (vaak naar de UK-variant neigend, met bijvoorbeeld breakbeats, al zitten er ook veel Belgisch aandoende geluiden in) en andersoortige ouderwetse electronica. Het ene nummer is wat sneller dan het andere.

Het klinkt alsof het gemaakt is met afgedankte synths en dergelijke van mensen die ooit de eerste 'House Party'-verzamelaars gevuld hebben.

Slecht is het verder niet, en met name track 4 blijft makkelijk hangen, met die acid-geluiden.

Wat ik ermee aan moet weet ik verder niet helemaal. Hoewel niet slecht, blijven het pastiches van muziek uit het nog net niet stenen tijdperk. Ik kom er wel makkelijk in, maar dat komt gewoon doordat het voor mezelf bekend aanvoelt (iets met muzikale wortels).

Luka Cruysberghs is dat meisje dat wat jaren terug heel even bij Hooverphonic zat, nadat ze (destijds pas 17) The Voice Van Vlaanderen had gewonnen. Toen ze eruit werd gegooid, werd het stil.

Recent vroeg ik me af 'hoe zou het daar toch mee zijn'. Er bleek al in juni een solo-album te zijn verschenen, dat nul aandacht heeft gekregen en ontzettend geflopt is. Zelfs in België heeft het de albumlijst niet gehaald. Het staat ook niet op Discogs.

Het werd eens opgezet, en het viel niet mee. De muziek neigt vaak naar Hooverphonic en gaat nog wel. Deels ingetogen, deels snellere maar nog steeds niet al te heftige electronica.

Maar er zit nogal nadrukkelijk autotune op haar stem, op een niveau dat het me behoorlijk in de weg zit. Afgaande op filmpjes van The Voice kan zij prima zingen zonder dat.

Uiteindelijk maakt het geheel weinig indruk. In deze categorie kan je beter de oude Hooverphonic-albums (+ die losse, voor het Songfestival bedoelde track 'Release me', met zang van Luka) nog eens onder het stof vandaan halen, of Madonna's Ray of light, of zo.

Maar misschien is er voor teksten-luisteraars meer te halen.