Dit album is gevuld met sfeervolle gitaarmuziek die zich grotendeels donker en dreigend voorsleept; deels met electronische elementen. Het is een album dat vooral laat op de avond zal werken - en op een druilerige dag in november waarschijnlijk beter dan op het moment dat ik dit tik (hartje zomer, ver in de 20 graden).

Het is in ieder geval een verzorgd klinkend geheel dat zeer gedetailleerd geproduceerd is. De wat dunne vocalen hadden wel iets meer karakter mogen hebben.

Begin met 'See unit'; dat nummer is erg sterk en het meest pakkend.

My God is the sun, hier een van de meest grijsgedraaide nummers van het afgelopen jaar. Zeer meeslepend, met een enorme energie. Ik kwam pas vier jaar na de release van het album achter het bestaan van het nummer, en via dat nummer ook achter dit album. Het elf jaar oudere No one knows is een grote persoonlijke klassieker, maar het bijbehorende album pakte niet, en toen raakte ik ze ook weer kwijt. Het is wél zo'n album dat ik nog een keer een herkansing ga geven.

Maar over het album: Ondanks dat het moment dat dit getikt wordt wat raar staat in m'n stemlijst (de meest recente stemmen zijn momenteel uitgedeeld aan een rij albums die minder gevarieerd lijkt dan dat de dagelijkse werkelijkheid is, veelal exotisch/'zwart') beleef ik er wel plezier aan. Het heeft mooie melodiën, aantrekkelijk spel en meer karakter dan de gemiddelde moderne gitaarmuziek die je gewoonlijk zoal om je heen hoort.

Wat betreft dat hebben van karakter roept het heimwee naar de periode eind jaren 80-midden jaren 90 op, toen recente gitaarnummers van vergelijkbaar kaliber (die ook nog pakkend genoeg waren, zoals een aantal nummers op dit album) nog gewoon op standaard radiozenders kwamen. Wel misplaatste heimwee met terugwerkende kracht, omdat er hier in de praktijk muziek op stond die zich in een geheel ándere hoek van het muzikale spectrum bevond, maar goed.

Ik had alleen gehoopt op nóg minimaal 1 nummer dat My God is the sun evenaart, en dat heb ik er niet meer op gevonden.