Dit moet wel een van de meest rottige cd's zijn om toe te voegen aan de site: 60 tracks, en dan ook nog titels in talen die ik geen van allen spreek. Maar ja, ánderen hadden het in die vier jaar dat 'ie nu uit is nog niet gedaan.

Tevens blijkt deze 4cd-box niet een van de handigste in gebruik zodra je hem voor het eerst opent: de schijfjes liggen in platenhoes-achtige kartonnetjes in een kartonnen doosje. Dat haat ik, want ik ben dan meteen bang dat ze snel bekrast raken.

Er ging dan ook wat scan- en print-werk aan vooraf voordat ik hem daadwerkelijk opzette, het geheel moest verbouwd worden naar een 'normale' dikke box. Maar toen viel het gelukkig niet tegen. Een zomerse cocktail van volksmuziek-achtige deuntjes uit het oostelijk deel van Europa. Door pa en ma, die helemaal niet thuis zijn in zoiets, ook wel 'Turks gejengel' genoemd als ik dit op heb staan. Maar ik kan er wel wat mee.

Niet alles is even bijzonder, en een zekere eenvormigheid kan op een gegeven moment optreden, maar de algehele sfeer vind ik gewoon heel prettig. Heel authentiek.

Z'n grijsgedraaide voorgangers schepten hoge verwachtingen. En toen kwam dit. Single Lucky Star was niet helemaal het vertrouwde niveau, maar bood nog steeds voldoende reden om hem blind aan te schaffen.

...en toen raakte ik Basement Jaxx een beetje kwijt, met al die punky invloeden. Het klonk opeens zo 'donker', en ook wat geforceerd. Net als z'n voorgangers zit dit goed in elkaar, en heeft zeker z'n momenten, maar toch riep het een ' '-gevoel op toen ik hem voor het eerst hoorde.

Na vaker proberen greep ik toch maar weer naar die andere cd's van hun.

Die enkele keer dat ik hem nog eens opzet, 'pakt' 'ie me nog steeds niet echt. Is een typisch geval van kastopvulling geworden, maar weggooien (of aan de tweedehandswinkel verkopen) durf ik weer niet. Daarvoor lijkt er toch nét teveel in te zitten.

De singles (met name Plug it in) vind ik duidelijk de leukste nummers hierop.

Bij z'n voorganger zijn de absolute uitschieters sterker dan de uitschieters op deze, maar waren er ook een paar vullers aanwezig.

Bij deze zijn de toppen (5 en 6 zijn favoriet) nét iets minder hoog, maar hoeft er aan de andere kant geen moment geskipt te worden.

Een ontzettend commercieel plaatje. En toch heeft het, door de manier waarop het geproduceerd is, iets heel bijzonders. Is tevens vanaf dag 1 al een constante geweest in huize TNF. De 00's waren in smaaktechnisch opzicht wat grillig, maar deze cd is een soort rode draad die er altijd doorheen heeft gelopen.

Ben L'Oncle Soul is het bekendst van zijn Seven Nation Army-cover van 15 jaar geleden. Voor zover ik weet staan hier geen covers tussen.

Im Gøød blijft het beste hangen, en wordt nogal opgetild door de fraaie stem van Adi Oasis, die er na zo'n anderhalve minuut bij komt. Verder is het degelijk gemaakte, sensuele hiphop/soul.

Een dergelijke omschrijving, met of zonder het woord hiphop erbij, kan je eigenlijk voor de meeste nummers gebruiken. Maar er zit ook een flirt met reggae/dub tussen (The Walls).

De nummers zijn vooral prettig om naar te luisteren en fijn voor op de achtergrond, en hier en daar valt wat meer op. Het is iig een verzorgd vervaardigd geheel.

Zijn stemgeluid doet hier en daar aan Outkast denken - en nummer 11 ook muzikaal gezien. Mensen die plezier beleven aan de eerste van Gnarls Barkley, kunnen misschien ook wat met dit album. Ondanks het vrij tijdloze karakter is de sfeer relatief Y2K/jaren 00, en dan de wat subtielere kant ervan.

En gelukkig zijn de tracks nog steeds googlebaar als je de ø's 'normaal' typt.

Een obscuur doch hoorbaar talentvol bandje dat op m'n pad kwam via een van die alternatieve Franse zenders die hier weleens op staan.

Hoorde je wel wat in die allerlaatste David Bowie-singles en heb je behoefte aan meer nummers van dat type, probeer dan sowieso de (zeer sterke) eerste track. Zowel de zangstijl als de productie vertonen raakvlakken.

Opbeurende geluiden ga je op de rest van het album ook niet vinden. Op het moment dat dit getikt wordt is het buiten zeer slecht weer, en dat is ook het meest passende weertype bij dit album.

Dat Three day road vind ik wel een opvallend sterk nummer, staat qua ondertoon ook totaal haaks op wat je als 'typisch Nederlands' zou kunnen bestempelen.

Het genre waarin het zich bevindt is in principe niet héél toonaangevend, hier, maar van tijd tot tijd valt zo'n nummer me tóch op. Dit was er ook zoëen, toen het op de radio kwam (op het Franse FIP, wat aangeeft dat er over de grens al mensen mee bekend zijn, en inderdaad ook op Pinguin Radio).

Verder ken ik hier niks van, maar bij deze wil ik dat specifieke nummer even aanraden. Sowieso aan mensen die, net als ik, Pink Floyd's Wish you were here-album in huis hebben.

Stupid hoor ik de laatste tijd weleens op meerdere internetzenders en gedeeltes van 22tracks. Het is zo'n liedje wat héél langzaam onder je huid kruipt, naarmate je het vaker hoort, wat dat misschien wel goed dat ik er ongemerkt vaak mee in aanraking ben gekomen.

In eerste instantie lijkt het 'wel aardig', maar niet meer dan dat.

Het artwork grenst aan Wordart-kwaliteit.

De muziek die erop staat klinkt gelukkig beter. Het geheel klinkt relaxed en vrij tijdloos, en heeft binnen de hiphop een relatief nette ondertoon - ondanks dat op Spotify bij veel tracks een 'E' vermeld staat.

De teksten zijn op z'n tijd zelfs ietwat religieus, dat hoeft voor mij dan weer niet per se. Maar het scheelt dat ik niet zo op teksten focus.

Zet sowieso nummer 15 eens op.

Brittany Davis is een blind geboren zangeres met een aantrekkelijk stemgeluid, dat ergens tussen Nina Simone en Sade in hangt.

In zeer korte tijd en met veel improvisatie werd dit album opgenomen. Het geheel klinkt organisch, en ook alsof het al wat decennia oud is. Typische decembermuziek, eigenlijk.

Iig lijken de makers zich geen milliseconde wat aan te trekken van trends. Diverse tracks passeren de zes minuten.

Spoor vooral track 4 eens op. Al kan het even duren voor het kwartje echt valt.

Op deze Bandcamp-pagina staat verder de nodige informatie.

Broadsheets is een vooralsnog weinig bekend bandje dat moody, wat gruizige gitaarrock maakt, hier en daar vermengd met naar triphop neigende electronica.

Met name nummers 2 (met opvallende gitaarexplosies) en 3 (langer uitgesponnen, rustiger en hier favoriet) zijn het proberen waard. Maar slecht klinkend ze geen van allen.

Met iets krachtiger, meer karakteristieke vocalen waren de nummers nog beter geweest.

Het is niet dat ik het geweldig vindt, maar ik kan hier wel om lachen, in z'n enorme truttigheid gecombineerd met de authenticiteit ervan (het lijkt zowaar alsof ze het echt ménen). Heb hem een jaar of vijf terug voor pa aangeschaft.

De héle cd hoef ik niet, daarvoor zit er teveel vulsel bij wat maar matig blijft hangen. Waarin ze zichzelf inderdaad nogal herhalen. Maar na het geheel bij pa & ma meerdere keren te hebben gehoord betrapte ik mezelf er zowaar op dat ik sommige aanzienlijk deuntjes toch echt leuker vond dan gedacht. En heb ik van de circa 15 beste nog een eigen verzamelaar gemaakt.

Als ik de driekwart vulsel en de kwart uitschieters (maar weinig nummers zitten ertussenin) tegen elkaar afstreep, kom ik vervolgens op 1,5 sterren uit, al twijfel ik wat tussen 1,5 en 2. Opvallend trouwens dat Baby voulez-vouz, hun Just can't get enough vs. eurodance-probeersel uit de late 90's, hier weg is gelaten. Uit schaamte? Maar goed, die heb ik op m'n eigen verzamelaar alsnog toegevoegd. Vind die wel leuk-trashy.

En ja, respect voor wat ze hebben bereikt.