1 K3-waardig groepslid (Marthe) + 2 tamelijk fletse anderen, zowel qua persoonlijkheid (wat gaat er in interviews weinig van uit...) als qua stem. Vooral Klaasje klinkt behoorlijk wankel. Het is niet dat K3 Whitney Houston-achtige stemacrobatiek vereist, maar gewoon lekker in het gehoor liggen lijkt me wel het minimum.

Misschien had Gert qua 'de rode' en 'de blonde' toch beter het risico kunnen nemen met de wat mondiger meisjes die ook aan de zoektocht (ja, ik heb hem gevolgd) mee deden, die wél goed konden zingen en qua uiterlijk ook ruimschoots voldeden. De uiteindelijke keuze is óók tricky, met het oog op het moordende schema; met vaak meerdere shows op een dag, en nog ongeveer 1001 dingen meer. Voor iemand die eerder enkel onder de douche zong (Hanne) lijkt me dat pittig.

Dit heeft nu drie draaibeurten gehad, om te kijken of het met dit album zou kunnen klikken. Vakkundig gemaakt hoor, maar er zijn wat weinig 'haakjes' die uitlokken om het eens vaker op te zetten. Er blijft gewoon weinig van plakken. Nu blijft het achtergrondmuziek; erg fíjne achtergrondmuziek weliswaar.

Tracks 1 en 8 vallen vooralsnog wat meer op dan de rest.

Ik besloot deze eens een kans te geven, naar aanleiding van het eerste nummer, m'n favoriete nummer van verleden jaar. Een heerlijk, subtiel geproduceerd nummer waar een Air-achtige loomheid van uit gaat.

Helaas blijkt er op de rest van de cd niets te vinden dat April sun enigszins benadert qua hoeveelheid 'x-factor' (laat staan evenaart), hoewel er absoluut fraaie producties bij zitten. Maar er zit een verschil tussen vaststellen dat iets goed is, en er ook nog eens door betoverd worden - zoals bij track 1, dus. Wél zou ik dit als achtergrondmuziek op kunnen zetten als ik ergens mee bezig ben. Dáár vind ik het als geheel aangenaam genoeg voor.

Hij is moeilijk in een hokje te stoppen, trouwens. Discogs zegt dat het hiphop/funk/jazz is, maar op veel momenten zou je het net zo goed 'electronic' kunnen noemen.

Het trekt best wel de aandacht als het op de radio komt, op een niveau dat ik die vervreemdende muziek uiteindelijk toch maar opgezocht heb op Spotify (nadat meerdere nummers, waaronder nummer vier, geshazammed werden). En op zich kan ik best wat hebben, qua muziek die net wat 'anders' is.

Maar eenmaal aandachtiger ernaar luisterend, verveelt het geheel me helaas al snel. Sowieso lijkt het over het algemeen nogal op elkaar, de verzameling noise wordt al snel één brei. Geen lange houdbaarheid.

Nummer 9 is relatief kalm en bevalt me ook relatief goed.

Wel vind ik het ergens positief dat een zeventiger dergelijke pittige klanken naar buiten brengt. Het klinkt niet als iemand die achter de geraniums weg zit te rotten, om het zo maar even te zeggen.

In een vlaag van jeugdsentiment heb ik het weer eens opgezet, en zoek ik dit topic weer op.

Ik zie dat we slechts enkele weken schelen.

Snap ik meteen waarom bovenstaande post zo herkenbaar is. Bij deze was ik nog niet met de Top 40 en dancemuziek bezig, maar bij die erna inmiddels wel (toen liepen het luisteren naar dat soort muziek en KVK door elkaar). En deel 13 heb ik niet meer echt 'beleefd'.

Grappig.

Na de voor mij belangrijkste Kinderen Voor Kinderen-plaat, nummer 11, kreeg ik het jaar erop ook deze nog. Toen luisterde ik inmiddels naar reguliere hedendaagse Top 40- en dance-muziek, maar deze ging er ook nog best goed in. Met name tracks 4 en 13.

Hoewel 'ie niet de impact had van z'n voorganger. Misschien doordat ik tussen deel 11 en 12 in al veel andere muziek was gaan luisteren, maar ik vind de liedjes ook daadwerkelijk minder sterk. 11 werd nogal positief beïnvloedt door Het Goede Doel en een hele roedel Friese kindertjes die daarop meezongen, da's hier wat minder.

Ik heb de dvd met de 25 eerste afleveringen, en volgens mij was 13 weer leuker, alleen was ik er bij dat deel inmiddels 'uit'.

Hier kwam ik ooit eens langs toen ik - vanwegde de nostalgische delen - een dvd-box kocht met alle eerste 25 afleveringen; uit nieuwsgierigheid naar hoe het na KVK 12 met het project verder is gegaan heb ik die van ná m'n tijd ook maar een keer afgespeeld. En ik had ook dáár tenslotte voor betaald.

Het viel niet mee; nogal levenloze synthesizer-deuntjes, ondanks de suggestie van 'vrolijk'. De delen uit 'mijn' jaren klonken toch een stuk frisser, zelfs als ik het nostalgische aspect weg probeer te denken. Ik betwijfel of er ook binnen de beoogde leeftijds-doelgroep een heel groot publiek voor geweest is, toen 'ie uit kwam.

Wellicht raar dat ik dit deel bespreek, ik was al 22 toen 'ie uit kwam. Maar door zo'n grietje dat afgelopen vrijdag aan The Voice meedeed (die overenthousiaste blonde met de naam Nicola - dit voor wie gekeken heeft...), en destijds ook aan dit deel, kwamen er van die oude YouTube-filmpjes van onder andere KVK 24 bovendrijven (en zo ook dat deel als geheel).

Kinderen Voor Kinderen lijkt me nou echt een verschijnsel waarbij het maken van een verzamelbox extra lastig is, vanwege de grote hoeveelheid beschikbare nummers in combinatie met de uiteenlopende voorkeuren van degenen die ooit KVK geluisterd hebben.

Ik heb zelf een paar jaar terug een eigen variant gemaakt, met 3 cd's (omdat de officieel verkrijgbare verzamelaars stuk voor stuk niet voldoen), en die wijkt qua samenstelling toch behoorlijk af - óók als je bij zowel de verzamelaar hierboven als bij m'n eigen variant alleen de nummers t/m Vuur & Vlam ('92) meetelt. --> Dat was het laatste KVK-nummer waar voor mezelf nog daadwerkelijk nostalgie aan kleeft.

Maar dat 'Zomaar' er niet op staat, is wat mij betreft een enórme misser, ook los van m'n eigen smaak. Dacht toch echt dat dat, naar KVK-maatstaven, een hitje was. Net als Astronaut, Stuntelkampioen en Moeders wil is wet, die er óók niet op staan. De box had iig gerust minimaal 1 cd groter gekund.

Typisch schoolbandje scoort megahit met een liedje dat - inderdaad - klinkt als de uitkomst van een (eindexamen-)project van de muzieklessen op de middelbare school. De typische tedere ballad die het zo goed doet als je hem opvoert voor alle ouders in de aula van de desbetreffende middelbare school; de hele ruimte tot tranen geroerd. Ergens wel charmant, maar écht inpakken heeft het me nooit gedaan.

(Overigens heb ik het betreffende deuntje, I would stay, inmiddels zo vaak gehoord dat ik de neiging krijg pennen tegen de muur te gooien als het weer eens komt.)

Nou ja, het sloeg aan, en toen moest er de ene na de andere van hetzelfde soort uitgeperst worden. De productie werd gladder en gladder, en geloofwaardiger werd het er niet op.

Dat dat schoolbandjes-imago op een gegeven moment steeds lastiger vol te houden was, en Jacqueline metamorfoosde van tomboyish in een peroxide-pop in roze jurk, ondertussen Plug it in & turn me on zingend (wat me op een vreemde manier aan Avril Lavigne deed denken), zoiets was te verwachten. Maar toen vond ik het zelfs nog minder geloofwaardig worden. Té gestileerd.

(T'is ook nóóit goed...)

Nee, nooit m'n band geweest, dit. Als ik deze lijst liedjes zo onder elkaar zie staan, vind ik het maar een zouteloos geheel, hoe professioneel gemaakt ook. Won't cry vind ik nog wel aardig.

...de rest van het album blijkt minder hiphop dan bovenstaand nummer, regelmatig zelfs naar een vorm van klassieke muziek neigend. Maar het is alsnog heel behoorlijke muziek. Het kan wel ietwat freaky zijn en is zeker niet voor iedereen. Voor mensen die vooral gangbare hedendaagse Top 40-pop luisteren zal het geheel waarschijnlijk niks zijn.

Zelfs Blood running high lijkt me voor dit type luisteraar wat ver van het bed.

De eerste track heeft een soul-smaakje en is ook relatief toegankelijk (iig ten opzichte van de rest van het album).