Shirley Bassey is meer dan een diva

De reeds 72-jarige Shirley Bassey heeft voor het eerst in 20 jaar een nieuw studio-album (The Performance) afgeleverd. Mijn nieuwsgierigheid gaat niet alleen uit naar de muziek, maar ook naar de kwaliteit en power van de stem van de Dame.

“we stayed at Grouse Lodge Studios in Ireland. We ate there, slept there and recorded there, and it was great fun,” says Dame Shirley, “in spite of the rain.” Soon, word was getting out that she was loving the songs, and when this artist loves a song, it becomes forever Basseyfied. (Bron: www.dameshirleybassey.com)

Shirley Veronica Bassey werd in 1937 in Cardiff Wales geboren uit een Nigeriaanse vader en een moeder uit Yorkshire. Met het overwinnen van de nodige tegenslagen (twee huwelijken, een dood gevonden dochter) heeft zij zich ontwikkeld tot een grote vedette met een zeer krachtige, emotievolle en eigenzinnige zangstem, die velen uit duizenden weten te herkennen.

The Performance is een afwisselend album, waaraan vele grote namen hun bijdrage hebben geleverd. Naast de bijdragen van John Barry (bekend van de James Bond muziek) en Rufus Wainwright zijn er ook verrassende bijdragen van de Manic Street Preacers, Take That’s Gary Barlow en The Pet Shop Boys.

De uitvoeringen van de nummers zijn zoals we van Bassey mogen verwachten: rijk georkestreerd en veel nadruk op violen en blazers. Persoonlijke favoriet blijft The Apartment. Een nummer geschreven door Rufus Wainwright. Of dit album ook aanslaat bij een jong en hip publiek valt te bezien. Het uitstapje met the Propellerheads (History Repeating) uit 1997 krijgt geen vervolg in een poppy song. Meer dan een verwijzing naar dit hitje van destijds is er op The Performance niet terug te vinden. Dat is jammer, maar ook begrijpelijk omdat het buiten de samenhang van het album zou vallen.

Al met al een luisterwaardig fris album waarop duidelijk te horen is dat la Bassey nog steeds over een magistrale stem beschikt die nauwelijks aan kracht heeft ingeboet. De Nederlandse zelfuitgeroepen diva’s mogen dan ook een diepe buiging maken naar en voor de door Queen Elizabeth II benoemde Dame Shirley Bassey.

tekst overgenomen van mijn nieuwsblog

Dirty Projectors vraagt minimaal 5 luisterbeurten

Als je toe bent aan wat anders uit de wereld van de (pop)muziek zou je het nieuwe album Bitte Orca van Dirty Projectors eens kunnen proberen. Het album staat bol van verschillende muzikale invloeden en is uiterst origineel.

"Dirty Projectors gaat met Bitte Orca waarschijnlijk meer zieltjes gaat winnen dan ooit tevoren". (Bron: Fileunder)

Dirty Projectors is van oorsprong een project van de geflopte Yale-student David Longstreth. Deze mastermind noemt zich de musical director van de band waarin naast hem vooral de dames Amber Coffman (gitaar), Haley Dekle en Angel Deradoorian (bas) opvallen door hun eigenzinnige (achtergrond)zang.

Met Bitte Orca heeft de band z’n meest toegankelijke werkstuk opgeleverd. Het wordt de luisteraar echter niet makkelijk gemaakt. In de indierock nummers ontbreken vaste songstructuren (couplet-refreintje) maar daarvoor in de plaats wordt je elke keer weer verrast op een nieuwe muzikale wending. De meeste luisteraars zullen dit als gejengel aanhoren en snel weer afzetten. Bitte Orca heeft echter toch zeker 5 luisterbeurten nodig om te landen. Daarna komen de eerste juweeltjes (voor mij zijn dat No Intension en Cannibal Resource) bovendrijven.

De band is net als Grizzly Bear afkomstig uit Brooklyn en dat blijkt dus een broedplaats voor indiemuziek te zijn. De band zegt zelf geïnspireerd te zijn door Nietzsche en Grover Washington Jr.. Fans horen daarnaast nog invloeden van Paul Simon’s Graceland, Led Zeppelin en zelfs Scritti Politti (in de zangstem van David). Afgaande op dit bonte rijtje mag iets aparts worden verwacht en dat wordt door Dirty Projectors waargemaakt.

Wie de band ook eens live wil zien kan 20 september in de Melkweg (Amsterdam) terecht.

Tekst is afkomstig van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl