Calvin Harris met serieuze humor

De nieuwe CD van Calvin Harris bevat naast een aantal als grap bedoelde lichtvoetige nummers ook een aantal serieuzere werkjes. Maar dit heeft niet geleid tot een aangenaam geheel naar mijn mening. Met een drietal nummers is het fijnste van Harris wel aangetoond.

"Nice work everybody, we did it - Calvin Harris' new album Ready For The Weekend is NUMBER ONE in the UK album chart! Shout out to everyone who went out and bought a copy”. Calvin HQ x
(Bron: calvinharris.co.uk)

Calvin Harris is als Adam Wiles in Schotland geboren (1984) en wist zich via internet (in het bijzonder MySpace) in de kijker te spelen van EMI, met een contract tot gevolg. Zijn muziek is voorzien van een grote hoeveelheid elektronica en heeft hier en daar de bezieling die een groot publiek in totale vervoering kan brengen zoals dat plaats kan vinden op dance/house feesten en concerten.

De eerder uitgebrachte single Acceptable in the 80’s (van de CD I Created Disco) heeft bewezen dat ook grappige nummers kunnen blijven hangen. Nog steeds blijkt dat dit nummer niet verveeld en de nummers Ready For The Weekend (met vocals van Mary Pearce) en Dance Wiv Me (met Dizzee Rascal) kunnen diezelfde status verdienen.

Echter naast deze hoogtepunten valt er weinig te genieten op deze CD. Een kleine uitzondering is 5iliconeator dat doet denken aan de Franse lounge van Air.

De humor van Calvin blijkt onder andere uit het op Youtube te vinden clipje, waarin hij een menselijke synthesizer creëert van 12 dames in bikini.

tekst overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Caro Emerald om trots op te zijn

Na twee waanzinnig lekkere singles is daar nu het album van Caro Emerald getiteld ‘Deleted Scenes From The Cutting Room Floor’. Hoewel niet alle nummers het niveau halen van de singles is het geheel toch een erg lekker album geworden.

A voice so seductive and sultry it's hard to believe she just recorded her debut album, a mix of 1950's inspired ballroom jazz, cinematic tangoes, groovin' jazz tracks, infectious mambo's and banging beats. (bron: www.caroemerald.com)

Caro Emerald is de artiestennaam voor de wulpse Amsterdamse Caroline van der Leeuw. De professioneel geschoolde zangeres (jazz en zang) mocht een demo inzingen van beroemd songsmid Vince Degiorgio. Op AT5 zingt ze het nummer “Back It Up” nog eens en de vele reacties hierop zorgen ervoor dat er een video op Youtube wordt geplaatst en dat het nummer is aan te schaffen via iTunes. Vervolgens wordt haar tweede single “A night Like This” gebruikt in een Martini commercial en de rest is history.

Persoonlijk hou ik erg van Caro’s jaren-50 jazz. De singles blijven vooralsnog mijn favorieten. Te verwachten is dat na meerdere luisterbeurten ook andere nummers nog komen bovendrijven, zoals “That Man”, waar ik spontaan vrolijk van wordt en stilzitten nauwelijks mogelijk is. Met deze Amsterdamse schone hoeven we dus niet steeds over de landsgrenzen te zoeken naar lekkere muziek.

Tekst overgenomen van mijn Nieuwslog

Coparck is zonder overdrijving top

Coparck komt met hun vierde album (A Dog And Pony Show) in aanmerking om verder door te breken. Niet omdat de band dat verdient, maar omdat muziekminnend Nederland het verdient.

"A mix of melodic, electic indie-pop. ‘A jazzed-up post-rocking city view’ layered with samples and old synthesizer sounds".
(Bron: Coparck.com)

Mijn kennismaking met Coparck dateert uit 2007 toen de single A Good Year For The Robot uitkwam en een ‘bescheiden’ hitje werd (nr. 1 bij Kink FM). Het nummer staat welverdiend in de top 10 van meest gedraaide nummers op mijn iPod. Niet alleen de aanstekelijke muziek, maar ook de schitterende videoclip maakt dit nummer onvergetelijk mooi.

Op hun nieuwe album staat ook zo’n nummer. Het openings- en tevens titelnummer heeft deze zelfde klasse, wat mede de verdienste is van jazztrompettist Eric Vloeimans. Wat een schoonheid van een song. Komt, dat weet ik nu al, zeker in mijn favorietenlijstje 2009 voor.

A Dog And Pony Show staat in Amerika voor een zware overdrijving. Daar zijn ze in the US echt goed in zoals ze de dreiging van Irak met hun vermoede bewapening zwaar hebben overdreven. De muziek van Coparck is echter nergens overdreven, maar in hun teksten komt dit thema wel aan de orde.

De Amsterdammers van Coparck hebben naar eigen zeggen het album iets eenvoudiger en directer opgebouwd dan hun vroegere werk, met alleen extra’s (zoals een irritant computerpiepje in Hopeful) die echt iets toevoegen aan de nummers. De teksten gaan ergens over en dat is een verademing na al die baggerteksten, waarmee de hitlijsten al voldoende volstaan. Een echte aanrader dus!

Coparck wordt het succes dan ook van harte gegund. Na de releaseparty halverwege oktober treden ze onder andere op in het Patronaat in Haarlem op 20 november en daar wil ik bij zijn. Wie volgt?

Tekst overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Corinne Bailey Rae is niet alleen mooi

Haar zelfgetiteld solo debuut is voor mij het beste album van 2006. Hoog waren de verwachtingen dan ook naar het tweede album (The Sea) van Corinne Bailey Rae.

“There is something miraculous that pushes you along, makes you keep going, makes you carry on. It’s really about the mystery of that. In fact, the whole album is about that in a way; it’s about loss but it’s also about hope, about keeping going and trying to find that beauty” aldus Corinne (bron: www.corinnebaileyrae.net)

Corinne Bailey Rae werd in 1979 geboren in Leeds uit een Britse moeder en een West Indische vader. Haar muzikaliteit kwam al snel aan het licht via een klassieke viool en iets later een elektrische gitaar. Dit resulteerde in het tienerbandje Helen. Haar universitaire studie Engelse literatuur en haar werk in een jazzclub inspireerde haar tot het schrijven van neo soul liedjes. Ze scoort een platencontract bij EMI en dan gaat het snel.

Haar debuutalbum verkoopt meer dan 4 miljoen stuks, staat hoog in de hitlijsten en verdient 3 Grammy nominaties. En dat wordt lastig te overtreffen met een tweede album.

The Sea is sterk beïnvloed door de dood van haar man, saxofonist Jason Rae, in maart 2008. Het verwerken van dit verlies vraagt zijn tijd en is te horen in verschillende liedjes op het album. Niet alles is gelukkig triest, want er staan ook nummers op het album die geschreven zijn voor zijn overlijden. In die tijd was Corinne nog tot over haar oren verliefd op Jason, zo valt te horen.

Een tweede album is altijd lastig, maar voor Bailey Rae komt daar nog een flink schepje moeilijkheden bij. Zij is er echter goed in geslaagd om er een prachtig album van te maken. Het bevat volgens mij minder hitpotentie als Put Your Records On, Like My Star en mijn favoriet I’d Like To. Op The Sea staat echter voldoende moois, zoals het titelnummer en Closer.

Corinne Bailey Rae is niet alleen een hele mooie vrouw die toevallig ook heel mooi kan zingen. Nee, ze maakt vooral indruk op mij als een muzikant die hele mooie gevoelige liedjes kan schrijven en daar ondanks alle tegenslagen mee door gaat.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Crowded House is meer dan een reünie

Nadat de band Crowded House was opgeheven in 1996 bleek het overlijden van drummer Paul Hester aanleiding om de muzikale koppen in 2006 weer bij elkaar te steken. En daar is het niet bij gebleven, want het heeft een vervolg gekregen met hun nieuwste album (Intriguer).

Neil Finn: ”And so the 4 of us began our new record last year at Roundhead studios in Auckland. Some of these 11 songs were first played at a little gig north of Auckland The Leigh Sawmill. They have been worked over on the road and transformed a few times, some all the way back to square one, it’s a good place to return, from time to time. One song was deconstructed back to original simple form in the last week of recording. I am inclined to circle the songs, looking for any bit of advantage I can find, a verse, a chord or a word to change. It’s sometimes unsettling for the band but it’s my way and I’m sticking to it”. (bron: www.crowdedhouse.com)

Frontman Neil Finn is al sinds 1972 (toen met Split Enz) actief in het muziekwereldje. Zijn grootste successen boekte hij met Crowded House in de begin jaren 90 met singles van het album Woodface. Nog steeds bouwt deze zeer ervaren songsmid voort op de hits van toen. Zo is op Intruger het geluid redelijk herkenbaar als Crowded House muziek, maar echte hitpotentie ontbreekt. Daarvoor zijn de meeste liedjes te melancholiek, te soft, zoals het beertje op de hoes. Een grote groep liefhebbers zal er van gecharmeerd zijn, maar het hitbepalende “3FM”publiek zal dit album negeren. Airplay op Radio 2 zit er volgens mij wel in, waar de luisteraar in zijn/haar puberteit Weather With You heeft meegezongen.

Waarom ikzelf naar Intriguer ben gaan luisteren weet ik niet meer, maar ik heb er geen spijt van. Er staan namelijk een paar echte beauties op. Amsterdam is echt een topnummer. Melodie en tekst stuwen dit nummer naar 5-sterren. Voor mij zelfs het mooiste wat ik van Finn ken. Geschreven tijdens een ongeplande stop in Amsterdam. Een nummer waarin een Aussie op treffende wijze de sfeer van onze hoofdstad op muziek heeft weten te zetten, tot en met de tram die hem bijna overreed.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl