Plan B is een mooi alternatief

Het tweede werkje van zanger/rapper Plan B heet The Defamation Of Strickland Banks. De muziek op dit album is ouderwetse soul in een typisch Brits jasje. Het doet mij terugverlangen naar de hoogtijdagen van Terence Trent D’Arby.

Accessible, polished and brimming with verve, it’s a concept album about a singer who goes to prison for a crime he didn’t commit. More to the point, it’s an old-fashioned soul album that emulates the likes of Otis Redding and Smokey Robinson. (bron: www.telegraph.co.uk)

Als je Benjamin Paul Ballance Drew heet hun je beter een makkelijk te onthouden artiestennaam nemen als Plan B. Naast dat hij het als acteur aardig doet in supporting roles, streeft hij ook een carrière na als muzikant. En met succes want zijn tweede album werd reeds #1 in de UK Album Chart. En dat in competitie met het eerder besproken MGMT album.

Plan B wisselt met gemak van hoge kopstem naar rap en terug en speelt aardig gitaar en dat maakt hem samen met mooie verhalende videoclips de moeite waard om te genieten. De clips bij de singles van het album moeten uitgroeien tot een complete speelfilm dat zich als een soort musical vertelt, aldus de ambitieuze zanger.

In Nederland nog geheel niet opgepakt en dat is nu raar. Hoewel Plan B erg Engels is zou er hier toch een publiek voor moeten zijn.

Ikzelf heb aan het gewone album genoeg, maar voor de echte liefhebber is er ook nog een Deluxe Edition van het album met een tweede cd vol demo’s, remixen en live versies. Het is te hopen dat de toekomst van Plan B voorspoediger verloopt dan de eerder genoemde D’Arby die de weg compleet uit het zicht verloor.

Tekst overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Portugal. The Man wil groots zijn

Zelf had ik nog nooit van Portugal. The Man gehoord, maar door een recensie van Gijsbert Kamer in de Volkskrant van hun nieuwste CD ‘The Satanic Satanist’ werd ik nieuwsgierig. Met een zeer prettige ervaring tot gevolg.

Don’t hesitate to call your local station and tell them that they should really be playing PTM that would be OK with us. It actually does make a big difference when radio hears from listeners about songs. (Bron: Portugal. The Man)

Portugal. The Man (PTM) is een oorspronkelijk uit Alaska afkomstige indie-rockband. De aparte bandnaam (inclusief punt) is gebaseerd op het ‘bigger than life’ principe dat je kunt oplopen bij grote bekendheid en bewondering. Portugal staat voor een willekeurige natie waarin miljoenen levens samen groter zijn dan …Terwijl The Man het weer terugbrengt tot 1 enkele man. Zanger John Gourley wil ook nog een boek schrijven over de avonturen van zijn vader onder dezelfde titel, maar daar is het nog niet van gekomen.

De 5 mannen van PTM maken vooral op dit laatste album lekker in het gehoor liggende popmuziek die na een aantal keren luisteren steeds meer herkenning teweeg brengt. “Waar heb ik dat eerder gehoord?” denk je maar waarschijnlijk was dat de vorige keer dat je naar PTM luisterde.

De psychedelische hoes in pasteltinten en de (mogelijk) afschrikwekkende cd-titel zullen een eerste kennismaking in de weg kunnen staan, maar de doorbijters worden zeker beloond met vrolijke klanken. Samenzang en de nodige elektronica zorgen voor een mooi vol geluid. Zonder de elektronica kan ook. Dan heet het album The Majestic Majesty.

Vele nummers op dit album hebben hitpotentie (zoals bijvoorbeeld The Sun), maar de weg naar de radiostudio heeft PTM nog nauwelijks gevonden. Vandaar dat de heren van PTM hun fans aanmoedigen te helpen bij hun streven groter dan het leven zelf te worden.

Tekst afkomstig van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Prince met massaproductie

Prince is en blijft een geniale muzikant die zich steeds vaker vergist met werk van mindere kwaliteit. Door gelijk 3 nieuwe albums uit te brengen wordt er zo’n grote bak muziek over je uitgestort dat het lastig wordt hier iets zinnigs over te vinden.

"MPLSoUND is the one you dance to in the club, LotusFlow3r is the one you pop on when you're home from the club, and Elixer is the one you put on when the stragglers won't go home."
(Artikel van: Laist.com)

Iedereen die de jaren 80 en 90 bewust muzikaal heeft meegemaakt weet dat je toentertijd niet om Prince heen kon. Albums als Parade en Sign of the Times werden grijs gedraaid en Prince werd uitgeroepen tot de koning en vereerd als een buitenaards androgyn wezen.

De Prince van de huidige tijd is echter een heel ander verhaal. Met vlagen maakt hij nog steeds briljante muziek en zorgt hij voor een enorme stunt door zijn vorige album gratis weg te geven aan Engelse krantenabonnees. Hij is echter niet meer de grote ster van voorheen. De lancering van zijn nieuwe albums is in NL bijna in stilte voltrokken.

Op zijn meest recente albums (LotusFlow3r, MPLSound en Elixer) gaat hij terug in de tijd en laat hij retro muziek horen die doet denken aan de jaren 80-90. Maar zijn beste werk op deze nieuwe schijven blijft toch achter bij het beste op zijn album 3121 (2006).

Elixer is technisch gezien niet een album van Prince maar van Bria Valente, de laatste loot aan de boom van de meester. MPLSound is een revival van zijn jaren 80 funk en op LotusFlow3r voert de heavy gitaar de boventoon.

Joost Zwagerman schreef eens (Perfect Day, 2006) dat een popster een houdbaarheid heeft van ongeveer 10 jaar. Enkele artiesten proberen de boel net als Prince nog wat op te rekken (Madonna, Rolling Stones etc.), maar moeten diep in hun hart toch erkennen dat het opgewarmde soep betreft.

De liefhebbers van Prince zou ik adviezeren deze driedubbelaar eerst eens voor te luisteren voordat overgegaan wordt tot de koop (ongeveer 45 euro) en anders nog eens naar 3121 of Musicology (2004) te gaan luisteren.

Deze tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl