Eckhardt met ontleedliedjes

Het debuutalbum van Eckhardt genaamd Big Blue Yonder laat zich niet makkeliijk verkopen. Een saaie blauwe hoes van een voor mij en velen onbekende artiest zal niet spontaan door muziekminnende consumenten worden opgepakt.

Het debuut van Eckhardt klinkt zoals het tot stand is gekomen. Rust, liefde, jeugd, zon, regen, vriendschap het zijn woorden die bij beluistering te binnen schieten. Bij de webwinkel staat er onder Eckhardt: If you like Eckhardt, you also might like Calexico, Sufjan Stevens, Iron and Wine, Flaming Lips, Andrew Bird, Cat power… (bron: www.eckhardtmusic.com)

Singer-songwriter Rik Elstgeest, de man achter Eckhardt, heeft zijn ervaring opgedaan bij verschillende muziek- en theatergezelschappen alvorens solo van start te gaan. De liedjes zijn transparant van opzet. Je hoort als het ware ieder instrument apart samensmelten tot het geheel. En juist dat element maakt het album een interessante luisterplaat. Op zoek naar de herkomst van de sound. Ik hoor een banjo, een trompet en nog veel meer, maar wat is het?

Het meest weg ben ik van de vrouwelijke stem. In het nummer Hey Hey levert dit een geweldig leuke samenzang op. Al ben ik hier wel gestopt met het luisteren naar de tekst. Waar gaat dit over? Of gaat dit nu juist over niks?

Eckhardt mikt vooral op een luisterpubliek. Bijvoorbeeld in een klein theatertje. Voor muziekliefhebbers die mee willen worden genomen in de wereld van de Big Blue Yonder. En dat is duidelijk ergens anders dan hier! En daarmee blijft het album de moeite waard om steeds weer te luisteren en nieuwe dingen te ontleden.

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Ed Harcourt verdient meer luister

Tot nu toe heeft het grote publiek nog weinig kennis gemaakt met Ed Harcourt, terwijl de kritieken over het algemeen een positief verhaal rondstrooide. Volgens mij doet alleen Gerard Ekdom (3FM) regelmatig z’n best om daar verandering in aan te brengen. Waarschijnlijk zal het met het nieuwe album Lustre (z’n vijfde) niet anders gaan.

Ed stated on his official MySpace blog that he recorded the album with producer Ryan Hadlock in Snohomish County, Washington, saying of Lustre: "It's got horns, violins, howling, mellophones, the Langley sisters, barks, whistles, hell I even sung down by a creek in the middle of the night." (bron: myspace.com/edharcourt)

De Engelsman Ed Harcourt (1977) heeft reeds 13 singles uitgebracht met nauwelijks een hitje als resultaat. Geïnspireerd door grote namen als de Beach Boys, ELO en Tom Waits gun je de man toch een breder gehoor. Singles als She Fell Into My Arms (2001) en Visit From The Dead Dog (2006) hebben die potentie toch zeker.

Lustre is rijk geïnstrumenteerd. Ik krijg de indruk dat Harcourt veel zelf bespeeld, maar ik hoor hem op de piano toch het liefst. Vooral als het lyrisch wordt tot aan het melancholische aan toe met een bombastische arrangement. Dan is volgens mij Harcourt op z’n best.

De nieuwbakken vader Harcourt heeft er voor gekozen zijn huiselijke beslommeringen op muziek te zetten. Zoals in het nummer Fears Of A Father. Het gezin Harcourt staat dan ook in z’n geheel op de hoes afgebeeld.

Alles bij elkaar is Lustre een pastiche van mooie muziek die het verdient, zo zegt de albumtitel reeds, om geluisterd te worden. Uit de teksten kan echter worden opgemaakt dat hij 'lustre' gebruikt in de betekenis van 'glans'. De glans die hij ontdekt in de ogen van zijn kind.

Het nummer Do As I Say, Not As I Do mag wat mij betreft door de Heer Ekdom net zolang gedraaid worden totdat het een echte grote hit wordt. Een beetje pluggen kan geen kwaad.

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl.

Eels als weerwolf met baard

Eels wordt veelal gepresenteerd als een band maar eigenlijk is het vooral Mr. E (Mark Oliver Everett) die verantwoordelijk is voor het geluid. E zag door kanker, zelfmoord en verslaving zijn hele familie wegvallen, maar blijft fier overeind staan getuige zijn nieuwste album Hombre Lobo.

"Een absoluut meesterwerk is 'Hombre Lobo' nét niet, maar minder dan goed wordt de vakman E naar gewoonte nergens, en ruim de helft van de tijd is hij toch weer helemaal briljant." (Bron: Humo cd recensies, 06-03/14:35)

Het album heeft als subtitel 12 Songs Of Desire en is dan ook een concept album rondom het thema verlangen. Mr. E. uitgedorst met een baard op Sinterklaaslengte kruipt in de huid van een weerwolf met een grote hunkering. De weerwolf laat zich horen als het enigszins vervormde stemgeluid van E.

Het nummer That Look You Gave That Guy is de single geworden en tevens mijn meest favoriete track (zie Youtubefilmpje). Het geluid is zo direct dat het lijkt dat je er naast en tussen staat en eventueel zo kan meespelen (op je luchtgitaar).

Ook de rest van het album mag er wezen. Hombre Lobo zal dan ook waarschijnlijk hoog in mijn favoriete album 2009 lijstje voorkomen. Hoewel ik begrijp dat er vele fans zijn van het eerste uur die het album in vergelijking met eerder werk vinden tegenvallen ben ik anders van mening.

Nog even over die rare naam. Doordat een aantal vrienden om hem heen ook naar de naam Mark luisteren werd zijn naam al spoedig tot zijn initialen ingekort en later tot E. Zijn solowerk kwam uit onder deze ultrakorte artiestennaam en het was de bedoeling dat de naam van de band daar in de platenbak direct op zou volgen. De heren hadden echter the Eagles over het hoofd gezien.

De eigenzinnige composities en uitvoeringen van Eels worden voor het eerst aan het grote publiek getoond met hit Novocaine for the Soul van het debuutalbum Beautiful Freak (1996).
Hoewel het nummer al meer dan 10 jaar oud is gaat het mij nog steeds niet vervelen. Of de houdbaarheid van het nieuwste werk vergelijkbaar is zal de toekomst uitwijzen.

Dit bericht is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Elvis Costello dit keer als cowboy

Dat Elvis Costello niet genoeg heeft aan slechts 1 muziekgenre was bekend. Met zijn nieuwste album (Secret, Profane and Sugarcane) is hij nu teruggekeerd bij de country-blues en folk. Muziek die zijn roots kent in het zuiden van Amerika en die hij ter plaatse in Nasville heeft opgenomen.

"Despite the occasional stuffiness, there's a lot of good material here and it's all executed well, but it's hard not to shake the feeling that this is a collection of leftovers masquerading as a main course". (Bron: Allmusic)

Sinds 1977 draait Elvis Costello (geboren als Declan McManus) mee in het muziekwereldje. Begonnen in de punk en new wave scene ontwikkelde hij zich tot een muzikaal genie en is van alle markten thuis. Uitstapjes naar klassiek, opera en jazz horen daar ook bij en nu dus de roots.

Het is niet de eerste keer dat Costello zich inlaat met dit genre, maar het is wel al een hele tijd geleden. In 1986 werd het album Kings of America uitgebracht en T-Bone Burnett zat toen achter de knoppen. Nu 23 jaar later hebben de heren elkaar wederom gevonden en samen met een all star acoustic string band onder leiding van Jim Lauderdale hebben ze in 3 dagen een album volgespeeld. Plattelandsmeisjes Emmylou Harris en Loretta Lynn zongen ook een moppie mee en het resultaat laat zich aanhoren als een golf van speelplezier.

Niet iedereen is even enthousiast. Sommigen klagen over de snelheid waarmee het album tot stand is gebracht en dat dit ten koste van de kwaliteit gaat. En anderen menen dat het een allegaartje is van leftovers. Zo zijn een aantal nummers afkomstig van een opera gebaseerd op de sprookjes van Hans Cristian Andersen die Elvis nog (steeds) niet heeft afgemaakt. Er is echter ook een groep die dit het beste werk van Elvis Costello vindt sinds jaren.

Ikzelf geniet van een drietal nummers (My All Time Doll, Hidden Shame, Sulphur To Sugarcane) en sla alle andere nummers over. En dat is al beter dan zijn vorige album (Momofuku), want die draai ik nooit (meer).

tekst overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Eric Vloeimans heeft eeuwigheidswaarde

Het nieuwste werk van Eric Vloeimans (Live at Yoshi’s) kreeg van verschillende recensenten zeer goede kritieken (Volkskrant: 5 sterren) en dat is wat mij betreft geheel terecht.

Betoverend, melancholiek en vrolijk, om vervolgens te gaan associëren op de naam Vloeimans (vloeiend, vloeibaar, ongrijpbaar). En Goudsmit en Fraanje hebben ook "namen die er wezen mogen”. (Bron: Muziek.nl)

De Nederlandse trompettist Vloeimans leerde ik kennen via een door mij 'grijs' gedraaide CD van de gitarist Eric Vaarzon Morel (Marea). Toen hij ook nog tijdens de speciaal aan Martin Bril opgedragen uitzending van De Wereld Draait Door zijn toeter uit de koffer haalde wist ik het zeker (zie bijgevoegd Youtube filmpje). Ik moet absoluut die nieuwe CD helemaal horen.

Samen met Anton Goudsmid (gitaar) en Herman Fraanje (piano) vormt Vloeimans het trio Fugimundi. De beide heren komen meer dan regelmatig uit de schaduw van de meesterblazer en dragen een belangrijk steentje bij aan het oorspronkelijke geluid.

Vloeimans speelt soms zo zacht op zijn trompet dat er nog net een toon wordt gevormd in plaats van het geluid van ‘geblazen lucht’. Dat ‘op de grens van de toon’ spelen maakt het geluid van Vloeimans op z’n kwetsbaarst en hiermee komt de ware emotie als levensadem in de muziek terecht.

Waar een voorlopend album als Summersault (2006) nog makkelijk is te volgen laat Live at Yoshi’s zich niet makkelijk ontleden. De prachtige opname is mede te danken aan het publiek dat zich alleen laat horen met een applaus.

Alleen de beste muziek kun je keer op keer weer horen zonder dat het ooit gaat vervelen. Muziek waar je eerst enorm aan moet wennen en waar je nog niets van begrijpt. Muziek die bij elke luisterbeurt je weer iets nieuws laat ontdekken en die nieuwe ontdekkingen kun je dan toevoegen aan eerdere ontdekkingen. Op deze wijze ontstaat er een meesterwerk in de oren van de luisteraar. Daarmee krijg je nooit genoeg van het luisteren erna en krijgt de CD eeuwigheidswaarde. Vloeimans heeft wat mij betreft zo’n album opgeleverd.

Tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl