Gil Scott-Heron is (op)nieuw hier

Een nieuw album (I’m New Here) van Gil Scott-Heron mag een ware verrassing zijn. Lange tijd liet hij niets van zich horen, maar hij is nu terug en komt dat ook live bewijzen op het komende North Sea Jazz Festival.

But the most noticeable thing about Scott-Heron on this album to anyone familiar with his work is how worn his voice sounds. It's raspier and age-weathered, less agile, and occasionally prone to letting words slur and melt into each other instead of leaping out as they did back in the 70s. (bron: pitchfork.com)

Gil Scott-Heron (1949) uit Chicago is een dichter die zich veel bediend met ‘spoken word jazz’ en dat maakt hem bijzonder als 1 van de grondleggers van de rap en later de neo soul. Vooral actief in de begin jaren 70 en 80 zoekt hij met zijn teksten de confrontatie op en wordt hij geassocieerd met de black militant activism. Dat levert hem kritiek op, bijvoorbeeld voor zijn meest bekende liedje: The Revolution Will Not Be Televised.

Wie nog nooit gehoord heeft van Scott-Heron heeft niet goed op zitten letten. In de Zwarte Lijst van Radio 6 komt hij een aantal keren naar voren met klassiekers als The Bottle (1974) en het eerder genoemde “Revolution” (1971). Zijn eigenzinnige (brom)stem en muziek kan de oudere jongere muziekliefhebber simpelweg niet zijn ontgaan.

Het nieuwe album is wel een apart album geworden. Er staan absoluut een aantal juweeltjes op, maar er staan ook nummers op ‘ter vulling’ van de cd. En dat met een speellengte van krap 30 minuten en 16 jaar ‘bedenktijd’. Hij zat vanwege drugs meerdere malen een tijdje in het gevang. Diezelfde drugs hebben ook een aanslag gedaan op zijn (zang)stem. Voor de 1 een verrijking voor de ander een verschrikking. Luister zelf! Net als Michael Franti en Public Enemy hebben gedaan.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl

Giovanca met lieve jazzpopliedjes

Met het succes van het debuutalbum van Giovanca was het afwachten of een tweede album de verwachtingen zou kunnen waarmaken. Het antwoord is volgens mij: JA. Giovanca zet de lijn van het eerste album door en dat levert een lekker album (While I’m Awake) op met weinig verrassingen.

“Mijn manier van optreden heeft altijd een Latijns-Amerikaanse basis gehad. Dat zit hem in…, ja hoe moet je het omschrijven. Jeito, heet dat in het Papiamento. ” zegt Giovanca. “Het kruid. De manier waarop je iets doet, de saus. Jeito. ” (bron: liedewij.wordpress.com)

De Alkmaarse Giovanca Desire Ostiana (1977) is een jonge donkere beeldschone zangeres die zelf haar teksten schrijft. Als achtergrondzangers te horen bij Relax en Wouter Hamel wist zij een mooi geluid neer te zetten dat ook in de lead de moeite waard is. Een solocarrière was dan ook het vervolg.

Net als haar vorige album (Subway Silence, 2008) is ook dit keer het geluid van producer Benny Sings duidelijk en dominant te horen. Bij het platenlabel DOX Records weten ze hiermee een eigen publiek te trekken en dat zetten ze dan ook nog wel even voort.

Vooral het nummer waarop ze Leon Ware (o.a. bekend van zijn samenwerking met Marvin Gaye) heeft weten te strikken met haar mee te zingen heeft mijn voorkeur. Ook het andere duet op dit album (met Dazzled Kid .. nog nooit van gehoord..) levert een muzikale verrassing op. En wat betreft het nummer Flirting With The Sun: laat de lente maar komen.

Conclusie: Genoeg leuke nummers op het album te vinden om Giovanca regelmatig een plekje te geven op een afspeellijst in mijn iPod. Het lieve stemgeluid van Giovanca echter maakt het lastig voor ‘stoere’ mannen om er voor uit te komen dat ook zij van de muziek van Giovanca houden.

Tekst overgenomen van mijn bericht op cd-recensies.nieuwslog.nl

Goldfrapp in de achtervolging

De meningen zijn weer eens verdeeld, maar mijn eigen mening is degene die de doorslag geeft in deze recensie. De nieuwe Goldfrapp heet Head First en is een lekker album geworden met makkelijk in het gehoor liggende nummers die je vrolijk stemmen.

Whether they know it or not, many of this generation’s most magnetic pop artists are in hock to Alison Goldfrapp. Lily Allen, La Roux, Little Boots… all owe the frizz-haired synth dominatrix some artistic debt (bron: www.nme.com)

Goldfrapp is vooral Alison Goldfrap die de vocalen, het mixen en een belangrijk deel van de productie voor haar rekening neemt. Daarnaast speelt producer Will Gregory een belangrijke rol en noemen ze zichzelf een duo.

De muziek valt in de categorie electropop en dat wordt wat mij betreft al snel saai. De muzikale interactie tussen ‘levende’ bandleden is verworden tot geprogrammeerde computerklanken en dat doet mij vaak afhaken. Het frisse stemgeluid van mevrouw Goldfrapp en de nummers die doen terugverlangen naar de jaren 80 van Abba, Giorgio Moroder en Olivia Newton John (in Xanadu) zorgen er voor dat ik dit keer wel blijf luisteren.

Head First doet mij direct denken aan snowboarders die een flinke duikeling maken, waarbij hun hoofd als eerste de sneeuw raakt. Duikelingen zijn niet te horen op dit album, maar verschillende recensenten verwijten Goldfrapp dat ze van de voorhoede, naar de achterhoede zijn verhuisd en een follower van hun eigen oorspronkelijke artisticiteit zijn geworden. Luister en oordeel zelf!

Tekst overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Gorillaz met een onverwachte nieuwe

Na het grote succes uit 2005 (Demon Days) verschijnt nu gelukkig de opvolger Plastic Beach van virtuele band Gorillaz.

Plastic Beach has a loose environmental theme, inspired by Albarn's visit to a Mali landfill. The tropical island where the Gorillaz hang out is a "plastic beach" of industrial-waste products, so they recycle all the debris into shiny new toys. (bron: www.rollingstone.com)

Gorillaz is een Britse band rond de stripfiguren 2D, Noodle, Russel Hobbs en Murdoc Niccals. De initiatiefnemers achter dit project zijn Damon Albarn van Blur en de stripkunstenaar Jamie Hewlett. Samen creëren zij een complete wereld rondom de virtuele bandleden inclusief een bijhorend videospel en de ontstaansgeschiedenis van de band. De vier gaan hierdoor leven in de muziek en de bijhorende clips en in videoprojecties tijdens liveoptredens (de echte bandleden zijn slechts als silhouetten te zien).

Na het opleveren van de voorganger heeft Damon Albarn regelmatig verklaard dat het laatste album van Gorillaz reeds was uitgebracht, maar gelukkig werden in 2009 de eerste tekenen zichtbaar dat daar op zou worden teruggekomen.

Plastic Beach heeft net als de twee eerdere albums een zeer afwisselend geluid meegekregen. De vele muzikale genres, van hiphop, dub tot dance en rock, en de grote hoeveelheid uiteenlopende gasten, van Bobby Womack, Lou Reed tot De La Soul dragen hieraan bij.

Bij elkaar is het een album geworden wat zich niet direct laat liefhebben. De single Stylo is een nummer met hitpotentie, maar een groot deel van de andere nummers moeten vele malen worden beluisterd om een plaatsje in het geheugen te veroveren. Al met al toch een album om meerdere keren te luisteren.

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Gossip klaar voor vette zomerhit

Het nieuwe album van (The) Gossip heet Music for Men is iets meer gepolijst dan de voorgangers en bevat dan ook nummers met grotere hitpotentie. En met resultaat: de single Heavy Cross nadert de top-10 van menig hitlijst. Een mooi vooruitzicht op een eerste echte vette (zomer)hit voor Gossip.

"Toch zou het verstandig zijn aan het album een paar prominente festival optredens te knopen, want de volle omvang van Beth en haar talenten komen vooralsnog het best tot hun recht met beeld erbij". (Bron: Kinkfm)

Het Amerikaanse punk/dance/indierock trio bestaat uit gitarist Nathan (a.k.a. Brace Paine), drummer Hannah Blili (vervanger van Kathy) en zangeres Beth Ditto en zijn in 1999 The Gossip gestart omdat ze zich verveelden. Hun missie is hun publiek aan het dansen te krijgen. “Anders moet je maar thuis blijven en naar Oldies gaan luisteren”, aldus de extraverte Beth.

Gossip is vooral out & proud lesbo Beth en erg gericht op uiterlijk vertoon en dat maakt ze tot iconen van menig homo-community (aparte albumtitel in dit verband). De volumineuze Beth doet er alles aan om op te vallen tijdens optredens en fotoshoots door zich uit te dorsen in aparte modecreaties, waarbij ook blote lichaamsdelen worden ingezet.

Gossip is recent overgestapt naar het grote Columbia-label van het Sony-concern. Dat maakte het ook mogelijk om een dure producer aan te trekken. Rick Rubin (onder andere verantwoordelijk voor het hernieuwde succes van Neil Diamond) heeft waarschijnlijk het rauwe randje van Gossip afgeslepen. Niet tot ieders vreugd, maar wel voor een groter publiek toegankelijk.

Het album komt wat eentonig over. Enkele nummers zijn erg sterk (waaronder de single, zie filmpje), maar een heel album vol is mogelijk iets teveel. Het drietal bedient zich veelvuldig van allerlei elektronica en moet het vooral hebben van het aangename stemgeluid en performance van Beth.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Gotan Project met meer van hetzelfde

De derde cd van Gotan Project (Tango 3.0) laat je wederom genieten van een aanstekelijke mix van tango, lounge en jazz. Wanneer je een cd in de titel 3.0 meegeeft verwijst dit naar een nieuwe versie van hetzelfde programma en dat is dan ook precies wat het is.

Thereafter Gotan, augmented by skilled instrumentalists, cornered the market in tango for ears that had no fear of a breakbeat. But this latest offering raises big questions about their ability to move beyond that feted template, which, in fact, sounds increasingly like a formula in need of new elements (bron: www.bbc.co.uk)

Gotan Project is sinds 1999 actief en heeft Parijs als hometown, maar de muzikanten komen uit meerdere windrichtingen (Zwitserland en Argentinië). De muziek kan worden gelabeld als Nuevo Tango en kent ook invloeden van salsa, reggae en jive en is meestal voorzien van een stevige beat. De veelal instrumentale nummers zijn regelmatig te horen in tv-programma’s en reclames.

Gotan Project leerde ik kennen door een vriend die ik ontmoette tijdens mijn werk. We hadden destijds een ruilactie opgezet, waarbij we elkaar cd’s uitleende. Niet mainstream popmuziek maar vooral de exoten hadden daarbij onze voorkeur. Gotan Project was daar 1 van en de muziek sprak mij direct aan. Die eerste cd (La Revancha Del Tango) heb ik dan ook grijsgedraaid totdat ik iedere noot kende en het mij ging vervelen. Ik draai ‘m eigenlijk nooit meer.

De tweede cd (Lunático) was weer lekker fris, maar heeft bij mij nooit de status ‘grijsgedraaid’ veroverd. Een paar lekkere nummers konden niet voorkomen dat dit album al snel werd vergeten. Bij hun nieuwste album ben ik bang dat dit nog erger wordt. Weer hoor ik een paar aanstekelijke nummers die prima in mij gehoor liggen, maar het geheel blijkt toch niet de nieuwigheid van de eersteling te evenaren. De verrassing is ervan af. Misschien dat deze cd wel geschikt is voor muziekliefhebbers die nog niet kennis hebben gemaakt met Gotan Project. Voor hun kan deze cd een luistersensatie teweeg brengen die ikzelf alleen heb ervaren met hun eersteling.

Tip: bekijk de prachtige videoclip van La Gloria op Youtube

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl

Grizzly Bear een waar internetsucces

Het succes van het derde album (Veckatimest) van Grizzly Bear is vooral te danken aan de vele weblogs die de nodige positieve geluiden over internet verspreiden. Op de radio en in diverse traditionele media nog nauwelijks opgepakt, maar daar komt nu langzaam verandering in. Voor een extra steuntje in de rug; hierbij mijn bijdrage.

Grizzly Bear pakt op Veckatimest af en toe stevig uit met een wirwar aan instrumenten en stijlen, maar desondanks maakt het popmuziek die is teruggebracht tot de essentie van het perfecte popliedje. (Bron: Krenten uit de Pop)

Grizzly Bear begon ergens aan het begin van deze eeuw als een thuis-knutsel-project van Ed Droste en groeide uit tot een band. De band bestaande uit vier uit Brooklyn – New York afkomstige heren heeft goed naar de klassiekers van Crosby, Stills, Nash & Young, The Band en The Beach Boys geluisterd wat onder andere valt op te maken uit de folksound en de samenzang (alle 4 zingen mee). Daarnaast worden ze regelmatig vergeleken met de in 2008 succesvolle formaties van Vampire Weekend, Fleet Foxes en MNGT. Hoewel deze bandnamen verwachtingen scheppen over de band en hun muziek klinkt Grizzly Bear wat mij betreft toch het meeste als Grizzly Bear.


Veckatimest (genoemd naar een klein eiland voor de kust van Massachusetts waar het album gedeeltelijk tot stand kwam) is een genietbaar folkpop album met een rijke orkestratie (het mocht wat kosten) inclusief een kinderkoor (Brooklyn Youth Choir). Ed Droste en Daniel Rossen zijn de belangrijkste leveranciers van het geluid, maar ook de andere twee dragen hun steentje in de studio meer dan bij. Hierdoor klinkt in de muziek mooi vol.

De single Two Weeks (zie Youtube filmpje) is voorzien van een vreemde clip en het kijken en luisteren meer dan waard. De overige liedjes laten zich over het algemeen wat minder snel voor zich winnen. Toch is dit album zeker meerdere luisterbeurten waard, omdat dan de schoonheid van het album zich langzaam aan je openbaart.

Omdat er al veel moois is uitgekomen in 2009 en zal komen heb ik nog geen idee of ik Grizzly Bear nog tegenkom in mijn albumlijstje 2009. Misschien is de band daarvoor iets te veel op bekende paadjes blijven lopen.

Dit bericht is overgenomen van mijn weblog cd-recensies.nieuwslog.nl