Spoon op een Zuid Frans terras

Het nieuwe album van Spoon (Transference, 2010) is geen verrassing. Spoon levert consistent goede popalbums af. Maar na het album Ga Ga Ga Ga Ga uit 2007 zijn de verwachtingen hoger. En maakt Spoon dat waar?

Tuurlijk blijft Britt Daniel gezegend met die hese soulsnauw, mishandelt Jim Eno zijn drumvellen als vanouds met millimeterprecisie, en klinken de gitaren onverminderd afgemeten en scherp.
(Bron: www.humo.be)

Spoon is een uit Austin Texas afkomstige samenwerking tussen Britt Daniel en Jim Eno met een roulerend gezelschap gasten. Vanaf 1994 maken zij meer dan een handvol studio albums met pakkende popliedjes. De strakke songs hebben steeds vaker een rauw randje Rock en die op het nieuwste album klinken als demo’s. Demo’s die zijn opgenomen in de op de hoes afgebeelde huiskamer, waar moeders voor de koffie zorgt, zo stel ik mij voor.

Transference is een album dat zich niet direct laat inpakken, zoals Ga Ga Ga Ga Ga dat wel deed. In de zomer van 2007 op een terras bij het zwembad in de Provence genoot ik met grote teugen van dit geweldige album. Ik verwacht dat ook Transference deze kwaliteit in zich heeft, maar daarvoor zal ik zeker nog een aantal draaibeurten nodig hebben. En mogelijk een Zuid Frans terras.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog

Stuurbaard Bakkebaard met DNA is Crème fraîche-vet

Een Crème fraîche-vet album dat rockt en swingt tegelijk. Mogelijk moet je eerst nog wat wennen aan de vreemde geluiden maar alras blijken er leuke muziekjes is schuil te gaan.

"Een titel waarbij ik zeker weet dat als die van Stuurbaard Bakkebaard afkomt, ik geen huis-, tuin- en keukenliefde hoef te verwachten, maar eerder seks in een vuige achterafsteeg waarbij de lust voor de liefde gaat." (Bron: Fileunder)

Ik had nog nooit kennis gemaakt met Stuurbaard noch Bakkebaard. Bij mij werd de aandacht getrokken door de medewerking van DJ DNA. De vroegere mixer van Urban Dance Squad was voorheen een garantie voor mooie klanken en ook nu laat hij zich van z'n beste kant horen.

Mooie zinnetjes als "I put some Crème fraîche on your chest" maken het genieten compleet. Een album wat zich niet in 1 keer laat pakken. Meerdere luisterbeurten zijn noodzakelijk.

Tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Super Furry Animals met komische noot

Super Furry Animals (SFA) is toch al sinds begin jaren 90 bezig met aan de weg te timmeren, maar echt bekend bij een breed publiek in NL willen ze maar niet worden. Ook hun nieuwste album (Dark Days / Light Years) zal hun daar waarschijnlijk weinig bij helpen. En dat is geheel onterecht.

"The guitar is sharp, the bass is heavy and the drums are loud and clean. The tracks are instantly catchy and incredibly likeable. It’ll either have you at the first listen or it won’t have you at all".
(Bron: Comfort Comes)

De 5 uit Cardiff afkomstige mannen van SFA zetten een lekker indierock geluid neer met hier en daar een psychedelisch experiment (waaronder de hoes) en een komische noot. Zo kwamen ze met hun EP Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch (In Space) in het Guinness Book of Records met de langste albumtitel. Ook grappig (?) is het nummer The Very Best of Neil Diamond wat qua muziek nooit uit de koker van Neil had kunnen komen.

De bandnaam is afkomstig van een bedrukt T-shirt ontworpen door de zus van leadzanger Gruff Rhys. SFA heeft zich naar eigen zeggen laten inspireren door Blur, Elvis Costello en de jazztrompettist Wynton Marsalis (?).

Apart zijn met name de nummers Inaugural Trams (met Duitse zinnetjes uitgesproken door Franz Ferdinand’s Nick McCarthy) en het in Welsh gezongen Liviau Llacher. Moped Eyes en Mt. zijn daarentegen lekker in het gehoor liggende nummers die ingezet kunnen worden voor een eerste kennismaking met de band.

De Welsh boys Gruff, Huw, Guto, Cian en Dafydd hebben een leuk album gemaakt waar ik met plezier naar luister. Of het beter of slechter is dan de 8 voorgangers kan ik niet zeggen, omdat ik dit werk niet ken met uitzondering van het nummer Juxtaposed with U (2002). De muziek is hier en daar wat ontoegankelijk (zoals in het begin van het album al duidelijk wordt) en dat maakt het voor mij extra aangenaam om er van alles in te ontdekken, maar daarmee blijft een echte doorbraak in NL waarschijnlijk uit.

Tekst is afkomstig van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl