A Band Called Sebastian: heimwee naar de 70s

Met het tweede album van A Band Called Sebastian getiteld All This Time wordt de luisteraar ondergedompeld in jeugdsentimenten uit de jaren 70. Hoewel het geluid fris en van deze tijd klinkt is het vooral de sfeer die je doet terug verlangen naar een onbezorgde tijd.

“Alle nummer zijn geschreven voor de gebeurtenissen van 9/11. Ik voelde toen een heel positieve sfeer om mij heen. Ik weet eigenlijk niet of ik nu nog zulke optimistische liedjes zou kunnen schrijven”.
(Bron: Haarlems Dagblad)

A Band Called Sebastian is een NL-popband rondom leadzanger en tekstdichter Bas Eblé. Samen met gitarist Jaco van der Steen heeft hij een aantal goede muzikanten om zich heen verzameld en dat is duidelijk te horen. De sound klinkt mooi vol en verzorgd met hier en daar een lekkere solo. De productie komt hiermee op een professioneel niveau. De zangstem van Bas doet door de Amerikaanse knauw denken aan Mick Jagger en in de rustigere nummers aan James Taylor. Je zou bijna vergeten dat het allemaal kaaskoppen zijn waar je naar luistert.

Uit de tekstregels: ..in this town you can’t get arrested…not as long as I’m around.. is op te maken dat Bas Eblé in een ander leven een sympathieke Haarlemse advocaat is die eigenlijk nooit heeft willen kiezen tussen popmuzikant of een gewoon burgerleven.

De gehele productie heeft Bas wederom voor het grootste gedeelte in eigen handen gehouden. Zo was hij nauw betrokken bij het ontwerp van de hoes en inlay en ging hij zijn eerste single (Miracle of Love) begin jaren 80 persoonlijk pluggen bij Frits Spits. En met succes, want op de terugweg in de auto kom hij reeds zijn eigen nummer horen op de radio.

Alles bij elkaar is All This Time een mooi verzorgde CD voor liefhebbers van jaren 70-sound. Mijn favoriete nummers zijn Hold Me en Alive en de mooi uitgevoerde cover Witchita Lineman (Jimmy Webb).

tekst overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

AIR als antidepressiva

Het nieuwe album van AIR was mij geluidloos voorbijgegaan als een oude (muziek)vriend mij er niet nadrukkelijk op attendeerde. En ja, na een aantal keren luisteren, blijkt het mij toch weer vrolijk te stemmen.

"The eagerly anticipated fifth album came to life in the band's newly built recording studio located in a quiet backstreet of Paris. ‘Love 2' was written and produced by the band themselves and completed along with the assistance of drummer Joey Waronker and Paris music scene aficionado Stephena “Alf” Briat". (Bron: aircheology.com)

Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel zijn al weer ruim tien geleden als AIR (Amour, Imagination, Rêve) bekend geworden met hun album Moon Safari (1998). Het Franse duo maakt retro futuristische antieke synthesizerpop dat regelmatig doet denken aan de psychedelische rock van Pink Floyd. Verder herleeft vooral de tijd van Jean Michel Jarre, Vangelis en Francis Lai, maar dan in een eigen, ietsje moderner, AIR-jasje.

Na het ijzersterke Moon Safari konden de heren het wat mij betreft niet waarmaken met hun opvolgers en ik haakte dan ook af. Walkie Talkie verscheen nog wel even op mijn iPod als gevolg van een AIR-nummer dat opdook in de geweldige speelfilm Lost In Translation (2003).

Mijn eerder genoemde (muziek)vriend kon echter niet wachten tot de nieuwe AIR zou uitkomen en was ook zeer opgetogen over het nieuwe product. Volgens hem zijn ze met Love 2 weer terug waar ze begonnen zijn. Muziek dat past bij ieder humeur en je (weer) vrolijk en blij maakt. De rustige elektronische muziek bouwt een aangename spanning op die je naar meer doet verlangen. Alles lijkt te kloppen. Tot zover de woorden van een groot fan.

Ikzelf ben vooral gegrepen door het nummer Sing, Sang, Sung, maar vind de gehele cd toch achterblijven bij Moon Safari. Waarschijnlijk komt dit ook omdat die cd uit 1998 vastgeklonken zit aan herinneringen van fijne weekenden bij mijn grote liefde thuis, tweehoog achter in Amsterdam West.

Tekst overgenomen van mij blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Allen Toussaint is een levende heilige

Allen Toussaint is sinds de jaren-60 vooral bekend als liedjesschrijver van hits voor anderen, omdat hij zichzelf een slecht performer vindt. Maar dat dit niet waar is bewijst hij met zijn nieuwste album: The Bright Mississippi.

"Toussaint speelt met een ontzagwekkende vanzelfsprekendheid, doet geen moeite om zijn meesterschap te bewijzen, maar maakt precies door die less is more-benadering een diepe indruk."
(Artikel van: De Morgen)

Ik leerde Allen Toussaint kennen als schrijver van het geweldige nummer Yes We Can Can. Op het live-album van The Pointer Sisters (Live at the Opera House ,1974) dankt een van de zusters de grootmeester. Het duurt daarna nog een hele lange tijd voordat ik de man wederom tegenkwam. In 2005 zet Jamie Cullum het geweldige nummer Get Your Way op een album (Catching Tales). Volgens Rob Stenders (3FM) is de geweldige opening van dit nummer van de hand van mijnheer Toussaint (Get Out My Life Woman).

Allen Toussaint (1938) woont en werkt in New Orleans en had er een ramp voor nodig om uit de vergetelheid weer op te duiken. Op zijn nieuwe album is de kenmerkende blues-sound van deze stad tot mijn genoegen zeer duidelijk te horen. Een belangrijk aantal super jazz-muzikanten doen mee, waaronder clarinetist Don Byron en trompetist Nicolas Payton. Wonderlijk is dat er van de 12 nummers op het album geen 1 is van eigen hand. En op slechts op 1 nummer (Long, Long Journey) kun je de man horen zingen en dat vind ik persoonlijk veel te weinig.

Anne Soldaat aan het front

De ex Daryl Ann frontman (naast Jelle Paulusma) Anne Soldaat heeft een eersteling gemaakt met als titel In Another Life. Met dit album plaatst hij zich direct in de eredivisie van de popmuziek van NL-bodem.

Soldaat laat op zijn eerste solo-album alle ervaringen van eerdere muzikale levens samen komen. Het beste van toen en nu verenigd in elf songs. Singersongwriting zoals het waarschijnlijk ooit bedoeld is. (Bron: Musicfrom)

Op het Nederlandse Excelsior-label komen heerlijke albums uit en dit album hoort er ook bij. Uit dezelfde stal komen ook helden als Johan, De Staat en Spinvis. Wie van Johan houdt moet ook eens naar Soldaat luisteren.

De nummers klinken als echte singer-songwriter songs, maar in werkelijkheid heeft ook Jason Falkner een vinger in de pap gehad. Samen hebben ze in de tot studio verbouwde huiskamer van Jason in L.A. alle songs ingespeeld en hebben ze de helft van de nummers ook samen geschreven.

De muziek is toegankelijk en voldoende afwisselend om te blijven boeien. De single Mr. Randalph is voorzien van een saai clipje, maar het gaat om de muziek, nietwaar. Favoriete nummers zijn: Going South, Mother of a Lie en Birdfights.

Deze tekst is afkomstig van cd-recensies.nieuwslog.nl

Audio Bullys met een geactualiseerde klassieker

De nieuweling (Higher Than The Eiffel) van Audio Bullys heeft een schitterende hoes die precies weergeeft welke emoties de muziek zou kunnen losmaken. Zou kunnen losmaken, want of je hiervoor openstaat ligt aan jou.

Audio Bullys have made a welcome, well-produced and lively returning album that delivers the goods far more often than even fans could have expected. Worth seeking out for times when the Friday night feeling is sorely needed. (bron: www.bbc.co.uk)

Audio Bullys is een Britse bandje bestaande uit zanger/tekstschrijver Simon Franks en DJ Tom Dinsdale. Audio Bullys maakt elektronische muziek in een mix van dance, hiphop, punk en UK Garage. Hun muziek is vooral beïnvloed door hiphopartiesten en spettert van enthousiasme en energie.

Franks en Dinsdale komen beiden uit Londen en starten in 2001 Audio Bullys. Als beginnende DJ’s treden ze in veel clubs en discotheken op en die sfeer is op hun albums terug te horen. Grootste succes in NL scoort hun bewerking van het nummer Shot You Down van Nancy Sinatra. Higher Than The Eiffel is het derde album (naast twee eerder uitgebrachte EP’s).

Met hun nieuwste werk leggen ze de lat hoog neer (hoger dan de Eiffel) en dat maken ze maar ten dele waar. Zeker wel staan er een aantal zeer lekkere nummers op. Hoogtepunt voor mij is Smiling Faces. Voor de één een verkrachting van het origineel van Undisputed Truth uit 1971. Voor mij en hopelijk vele anderen een aangename actualisering van een klassieker. Vooral de jongste generatie muziekliefhebbers zal zich niet storen, omdat ze simpelweg het origineel niet kennen.

De Audio Bullys zijn live te bewonderen op vrijdag 17 april in Tivoli te Utrecht.

Tekst overgenogen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl