Balthazar is goed ingespeeld

Het debuutalbum (Applause) van Balthazar heeft lang op zich laten wachten. Al vanaf 2005 zijn de bandleden bij elkaar en na een EPtje en vele, vele optredens is er dan een langspelend studiowerkstuk te genieten. Ik heb de indruk dat het jarenlange inspelen is terug te horen op deze eersteling.

We weten dat de plaat van kop tot staart doorregen is met lijzige, haast nonchalante zanglijnen, die opvallend goed rijmen met de strakke, minimalistische grooves die eronder gestut worden. Weinig kant-en-klare popsongs, wél een cd die je, zodra hij is afgelopen, zonder nadenken weer opzet. En daarna nog eens. (bron: www.humo.be)

De toen 18-jarige Balthazarianen vonden elkaar destijds in het Belgische regionen rondom Kortrijk en Gent. Drie van de bandleden zingen mee en de bandcode schrijft voor dat er flink gewisseld wordt van instrumenten. Leuk ook is de viool die meestal wordt bespeeld door de dame in het gezelschap en de gitaar die bij een optreden slechts voorzien was van 1 snaar. Alles bij elkaar levert dit een zeer aangenaam en afwisselend album op. Vooral de bas wordt stevig aangezet (bijvoorbeeld op Morning) en dat levert een mooi stoer geluid op. Als de herkomst niet bekend was zou je toch denken aan britpop.

Wonderlijk dat toch steeds weer blijkt dat de Belgen zulke grote hoeveelheden prachtige popmuziek kunnen maken. Elke keer krijg ik het gevoel dat dit buiten verhouding staat tot wat wij hier in NL presteren. Misschien is het jarenlange live optreden hier het geheim van de songsmid.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl.

Bebel Gilberto: muzikaal antwoord op de herfst

Het vierde album All In One van Bebel Gilberto heeft het warme sensuele geluid van de bossa nova in een mix met elektronische pop. Het resultaat is een album waarmee de herfst nog een beetje buiten de deur kan worden gehouden.

'My father’s guitar playing is like hearing an orchestra. From him, I learned all about music and what I want. We didn’t live all the time together, but all the time I was with him it was all about the guitar”.
(Bron: bebelgilberto.com)

De Amerikaans/ Braziliaanse Bebel Gilberto (1966) heeft haar muzikaliteit met de paplepel meegekregen. Haar vader João Gilberto wordt samen met Antonio Carlos Jobim beschouwd als de absolute grondlegger van de bossa nova en haar moeder is een in Brazilië bekend zangeres (al heb ik persoonlijk nog nooit van haar gehoord).

Bossa Nova is een muziekstijl uit de jaren 50 en gebaseerd op de Braziliaanse samba waar vooral Amerikaanse jazzmusici mee aan de haal gingen. Vandaag de dag is het vooral Bebel die er een nieuw sausje overheen giet en daar miljoenen albums mee verkoopt.

All In One is het eerste album van Bebel dat op het beroemde jazzlabel Verve wordt uitgebracht en dat zou wel eens de stap naar het grotere succes kunnen betekenen. Mijn favoriet is toch het minder bossa nova klinkende The Real Thing. Dit door Stevie Wonder geschreven nummer heeft een schitterende uitvoering gekregen. De Dap-Kings (begeleidingsband van Sharon Jones) hebben het lekker strak ingespeeld en de productie van Mark Ronson doet de rest. Mark Ronson is als producer verantwoordelijk voor het geluid en dus grote succes van Amy Whinehouse. Alles waar hij met z’n handen aanzit krijgt een zeer herkenbaar Mark Ronson soundje. Vaak te herkennen aan heerlijke toeters en een vet funk geluid

Naast de uitschieters zitten er echter ook een paar nummers tussen die nog iets teveel blijven hangen in de oude bossa nova. Iets te zijig wat mij betreft (en dat wordt nog eens versterkt door de oerlelijke hoes). Volgens mij had Mark Ronson daar ook goed werk kunnen doen.

Tekst overgenomen van mijn weblog

Bertolf met ‘on-Hollands’ mooi album

Hoe ik ook mijn best deed om het debuutalbum For Life mooi te vinden, het lukte mij niet. Ook met vele keren luisteren werd de gevoelige snaar bij mij onberoerd gelaten. Heel anders is dat met de opvolger Snakes & Ladders.

Snakes & Ladders is een bordspel, waarbij je soms op een ladder terecht komt en een eind vooruit mag, en soms op een slang waardoor je weer een aantal hokjes terug moet. Dit slaat op het terugkerende thema van de plaat: het keren van het lot, ten goede of ten kwade. (bron: bertolf.nl)

Bertolf Lentink (1980) is een singer-songsmid met een grote liefde voor The Beatles. Hij zette zijn eerste muzikale stappen met The Junes en later als gitarist bij Ilse de Lange. Lentink werd solo reeds snel door 3FM serieus genomen en scoorde hitjes met de singles Another Day, For Life en Mr. Light.

Ik hoorde bij de afhakers, totdat ik gegrepen door de schoonheid van Cut Me Loose (5 sterren). Een stevig rockliedje dat me doet denken aan Bandoliers van Them Crooked Vultures. De vergelijking loopt misschien mank, maar de Hollander kan zich meten met de ervaren rotten van TCV.

Cut Me Loose maakte me nieuwsgierig naar het hele album. En dat stelde niet teleur. Er blijken nog een aantal nummers van deze hoge kwaliteit op te staan. Bertolf kiest nooit voor de makkelijkste weg, maar hierdoor krijgen de verschillende liedjes wel diepgang en inhoud.

Snakes & Ladders is opgenomen in Brussel met een letterlijk en figuurlijk ‘on-Hollands’ mooi eindresultaat. Halverwege het jaar kan ik nu al zeggen dat naar grote waarschijnlijkheid dit album in mijn albumlijstje 2010 gaat voorkomen.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Bl3nder met goeie stront

Hoewel ik de nieuwe releases goed volg, mis ik er toch wel eens eentje. Zo kwam de CD van Bl3nder al een half jaar geleden uit, maar weet ik pas sinds kort van het bestaan (via TV: Def P. te gast bij Wintertijd). En dat is jammer, want het album Leipe Shit Ouwe is zeer de moeite waard.

"De spontane manier waarop muziek en tekst samenvallen, maakt het eigenlijk pure jazz" zegt Bas van Lier. "Ik hoor zo veel invloeden in BL3NDER dat het bijna elk genre kan zijn" zegt Def P.
(Bron: www.bl3nder.nl)

De naam Bl3nder is een leuk gevonden samenstelling tussen de initialen van het Bas van Lier trio (BL3) N Die Ene Rapper. Bl3nder is dan ook een (eenmalige?) samenwerking tussen Def P en een heus jazztrio. Het resultaat is een prettige mix van strakke jazz en Nederlandse rap. Def P. (Pascal Griffioen, 1969), in een vorig leven de frontman van de dit jaar gestopte Osdorp Posse, maakt wel vaker uitstapjes (bv. Beatbusters en Howling Coyotes) en weet elke keer weer zijn muzikale handtekening neer te zetten.

De jazz van het Bas van Lier Trio is afwisselend en weet mooie accenten neer te zetten die samenvallen met door Def P. gerapte krachttermen in plat Amsterdams. Hier en daar een korte solo zorgt voor de nodige afwisseling in de spraakwaterval van die rapper.

Def P. schrijft aardige teksten die goed zijn te verstaan. Een aantal leuke taalvondsten ('bij eb is er strand in overvloed' en 'welke werelddelen willen de wereld delen') vallen op. Naast een aantal filosofische gedachtes (Werelddelen, Skeletten) zijn er ook enkele mindere teksten. Zoals een op rijm gezette oude mop (Pietje Politiek) die met de melkboer nog wel een leuke afsluiting kent.

Over het algemeen vind ik het een zeer lekker in het gehoor liggend album. Mogelijk is het te commercieel voor de echte diehard fans van de Posse, maar voor mij is het leipe shit ook al vergeet je de tekst (zie clip van de Zwoele Stad).

Tekst overgenomen van mijn weblog

Breakestra is vooral FUN(K)

Het tweede album Dusk 'Till Dawn van de 10-mans formatie Breakestra gaat terug naar de jaren 70-80 en laat in de traditie van James Brown en Curtis Mayfield, de funksound herleven.

"After a four-year break from the studio, L.A.’s finest practitioners of gritty soul/jazz, party funk & breaks, Breakestra return to the fray with a brand new album". (Bron: breakestra-dusktilldawn.com)

Breakestra is een samenstelling van break (10 seconds slice of percussive magic in the middle of a funk song) en Arkestra (jazzgod Sun Ra’s funkafied concept of the stuffy classical orchestra).

Breakestra kwam omstreeks 1996 tot stand tijdens live jamsessies met ervaren locale muzikanten die bekende funk, hiphop en soul klassiekers speelde in het koffietentje The Breaks in Los Angeles. Centrale man in dit gezelschap was en is Miles “Music Man” Tackett. Deze muzikale duizendpoot neemt samen met Mixmaster Wolf het voortouw. Samen schrijven, produceren en zingen zij nummers die in de traditie van de eerder genoemde grootmeesters staan. Het gaat hierbij niet om nieuwe muzikale wegen of hoogstandjes, maar om het fijne geluid en gevoel van vroeger weer vast te pakken.

Dusk Till Dawn is opgedragen aan DJ Dusk die in 2007 op tragische wijze om het leven kwam bij een verkeersongeluk. Mijn voorkeur ligt bij het nummer Joyful Noise. De rest van het album is me toch iets te eentonig (ondanks de afwisseling in zangers) om achter elkaar te draaien. Maar in een afspeellijstje op mijn iPod is Breakestra zeer goed aan te horen.

Dusk Till Dawn ligt gewoon in het verlengde van de voorganger Hit The Floor uit 2005. Niets nieuws onder de zon, maar live spat het waarschijnlijk van het podium af. Dat kun je controleren op 29 oktober in de Melkweg (Amsterdam) of 31 oktober in Rotown (Rotterdam).

Tekst overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl