Jack Peñate kan beter / dansen

De 24-jarige Jack Peñate heeft met Everything is New zijn tweede album opgeleverd. De Londense singer-songwriter heeft zijn best gedaan, maar volgens mij had er meer ingezeten.

"The idea behind making it was for me to do something that was driven by drums and bass with rhythms from music outside of my home. It was a complete adventure remembering and finding all the music that came to inspire the record". (Bron: jackpenate.com)

Jack Fabian Peñate komt uit het zuiden van Londen uit de buurt Blackheath en dat is te horen ook. Zijn cockney accent klinkt prettig en ook anderen als Lily Allen en Kate Nash hebben daar de laatste tijd succes mee. Hij laat zich begeleiden door Joel Porter (bas) en Alex Robins (drums) en dat levert een eerlijke sound op. De nummers zijn veelal voorzien van Afrobeat-achtige percussie, wat eerder ook al was te genieten op de laatste plaat van Vampire Weekend.

Bij 1 van de betere nummers van het album Let’s all Die liet Jack zich inspireren door een bezoek aan New Orleans waar bij in zijn tienerjaren een uitvaartstoet meemaakte. Als je goed luistert hoor je de ‘brassband’ subtiel in het nummer terug.

Live staat Jack bekend om een woest fanatieke on-stage dansact en dat maakt het meer dan de moeite waard om eens naar hem te gaan kijken. Helaas op het album moet je deze podiumkunsten erbij denken. Wat overblijft is een degelijke CD met hier en daar een paar mooie uitschieters als Be the One (zie filmpje) en Tonight’s Today.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Jamie Lidell met muziek voor doorzetters

Elke keer weer een beetje verrast door de nieuwe muziek van Jamie Lidell. Op zijn laatste Compass heb je net dat instrument nodig waar de titel naar verwijst. De muziek gaat alle kanten op en is niet makkelijk te doorgronden.

This is a transitional record, an in-betweener, one that Lidell may eventually look back on as a door to something else. The good news for all of us is that even when he's down, he's not out. (bron: pitchfork.com)

De Engelsman Jamie Lidell (1973) is een soulzanger muzikant die zichzelf permitteert om muziek te maken die hijzelf mooi vind. Toch komt er hier en daar een commerciëler klinkend liedje uit te voorschijn en dat worden dan ook klassiekers. Van eerdere albums zijn Multiply en Another Day daar de voorbeelden van. Zelfs de Echte Gooische Meisjes kunnen dat waarderen.

Met hulp van mannen van Grizzly Bear en Wilco is het nieuwe album Compass in elkaar ‘gesleuteld’. Niet oneerbiedig bedoeld, maar de experimenten worden niet geschuwd.

Op Compass staat misschien een enkel toegankelijk nummer (Enough is Enough), maar het merendeel is gruizig en lijkt soms meer op soundscapes dan op popliedjes. Een sfeer die ik ook bij het werk van Beck wel tegen kom. En dat is niet zo gek, want die hielp Lidell een handje.

Kortom: je moet van de muziek houden en geduld hebben om het te waarderen. Muziek voor doorzetters dus.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl.

Janelle Monáe geheel in balans

Er wordt anno 2010 heel veel R&B over ons heen gestort en meestal laat ik dat geheel aan mij voorbij gaan. Het debuutalbum van Janelle Monáe (1985) is echter een grote uitzondering. The ArchAndroid is een ‘meesterwerkje’ geworden.

ArchAndroid is the second and third suites of Metropolis combined into a full-length release, in which Monáe's alter-ego, Cindi Mayweather—also the protagonist of Metropolis: The Chase Suite— becomes a messiah-esque figure to the android community of Metropolis (bron: en.wikipedia.org)

Outkast wist mij sinds het geweldige The Love Below / Speakerboxx niet meer te boeien, maar ik blijf Big Boi en Andre 3000 wel in de gaten houden. Vooruitlopend op wat in 2010 te wachten staat van dit tweetal is Big Boi, die zich ook graag Leftfoot laat noemen, te horen op de waanzinnige lekkere single Tightrope van Janelle Monáe. En dat smaakt naar meer dus staat haar album nu in z’n geheel op m’n iPod.

Alle recensenten zijn het er over eens dat dit het een geweldig album is geworden. Metacritic verzamelt alle recencies en geeft dit album dan ook de status van Universal Acclaim. Daarvoor is een gemiddelde score van 8.1 voor nodig. Met 9.1 is het Janelle ruimschoots gelukt. Zelf geef ik haar nog niet de superstatus, maar dat komt misschien nog. De single Tightrope (let op de toeters) die wordt ondersteund door een geweldige clip is in ieder geval een prachtig begin.

The ArchAndriod is een mooi gevarieerd album geworden. Je hoort Michael Jackson’s disco, James Brown’s funk, maar ook bijvoorbeeld Kylie Minoque’s popsound. En dat alles, zoals ze zelf zingt, prachtig in balans. Het totaal is een suite, of liever gezegd twee, die worden ingeleid door overtures zoals we in de klassieke muziek gewend zijn.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Joe Henry zingt de blues

Pas bij het elfde album van Joe Henry word ik opmerkzaam. Blood From Stars is dan ook een lekker blues-album geworden. Niet dat je er erg vrolijk van wordt, want dat schijnt niet te mogen met blues, maar de muzikaliteit spat er wel vanaf.

"Partly, I just loved what happened when this particular group of musicians heard a song and had to respond to it in a very immediate way," Henry explained. "I can always go back to what I thought [the song should sound like], but if you limit them to your own imagination, then you're just cutting yourself off from the richest resource you have."
(Bron: joehenrylovesyoumadly.com)

Volgens zeggen is Joe Henry met z’n laatste album een compleet nieuwe muzikale weg ingeslagen. Misschien is dit wel voor Mr. Henry's eiegn albums zo, maar het door hem geproduceerde meesterlijke album van Alan Toussaint laat de blues (dit keer uit New Orléans) ook al horen. Eigenlijk is het best gek, want de zangstem van Joe lijkt voor de blues gemaakt.

Dat hij getrouwd is met de zus van Madonna is natuurlijk ook handig. Op aangeven van zijn vrouw heeft zijn beroemde schoonzus het nummer Stop van zijn hand omgebouwd tot Don’t Tell Me en dit op haar megaseller Music gezet. Dit was slechts de eerste zet, want de samenwerking kreeg nog enkele vervolgen met een duet als voorlopig hoogtepunt.

Blood From Stars bevat een aantal prachtige songs die op 1 hand zijn te tellen. Het hele album achter elkaar luisteren wil ik dan ook ontraden. Dit leidt tot een overdosis treurigheid. Maar af en toe een trackje is zeker het genieten waard, om vervolgens bijvoorbeeld een vrolijk springerig werkje van schoonzus op te zetten. Blijft het toch binnen de familie.

Tekst overgenomen van mijn weblog

John Grant maakt van ellende erg mooie liedjes

Aangemoedigd door verschillende jubelende recensenten ben ik gaan luisteren naar Queen of Denmark, het solo-debuut van John Grant. Slechts 1 keer luisteren was genoeg om te weten dat dit album in mijn lijstje van 2010 een prominente plek gaat krijgen.

His rich, effortless voice has a built-in smile which contrasts beautifully with Midlake’s elegantly miserable blend of acoustic folk, orchestral classicism and the occasional eerie synth. (bron: www.bbc.co.uk)

John Grant heeft een aantal albums met The Czars opgenomen en ook daar had ik nog nooit van gehoord. Als homoseksueel in een streng christelijke familie had hij het niet fijn getuige het nummer JC Hates Faggots. Alle ellende in zijn leven deed hem naar drank en drugs grijpen, maar was ook de inspiratie om werkelijk schitterende liedjes te schrijven. En de ellende druipt er gelukkig niet vanaf.

Wat mij het meeste aantrekt zijn de mooi orkestraties (bijvoorbeeld in TC And Honeybear) en de mooie opbouw (bijvoorbeeld in het titelnummer). Hij laat zich hierin bijstaan door Midlake om gezamenlijk hun kunnen te overstijgen. Een gevalletje van synergetische meerwaarde.

De jaren 70-stijl blijkt ook op dit album weer tijdloos. Het doet je denken aan een hele rij artiesten die voor Grant de inspiratie zouden zijn geweest. Ze noemen is flauw, want de man verdient zijn eigen ster boven het muzikale landschap.

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

José James: soulgevooisde jazz-zanger(s)

Het lijkt wel of Radio 6 opgericht is om de muziek van José James ten gehore te brengen. De zanger brengt en repertoire van soul, hiphop en jazz en zijn recente werk is uitgebracht op zijn tweede album Blackmagic.

James found his way into the genre through the loops of Daisy Age-era hip hop acts like De La Soul and A Tribe Called Quest before discovering Ellington and Coltrane and enrolling on New York’s forward-thinking New School for Jazz and Contemporary Music Vocal Program. (bron: bbc.co.uk)

De in NYC woonachtige James, die in 2008 zijn debuut maakte met The Dreamer, probeert met zijn nieuweling met succes een aantal nieuwe muzikale wegen te betreden. Dat maakt het album anders en voor wie er van houdt een welkome aanvulling in de eigen muziekcollectie.

Vooral de blazers en de piano op het album maken er een echte jazzsound van en dat bevalt mij prima. José James lost wat mij betreft de verwachtingen die je mag hebben op basis van zijn eerdere eigen werk en gastoptredens (onder andere Jazznova en Basement Jaxx) volledig in. Met Blackmagic levert hij een proeve van bekwaamheid af die in mijn gemoed in standje relax zet. Al is de 10 minuten durende bonustrack (The Light) mij iets te lang.

Mijn favo-nummer is Lay You Down waar het lijkt of James een duet met zichzelf zingt. En wat is er beter dan Jose James? twee José James-sen in dit geval.

30 maart te bewonderen in de Melkweg (Amsterdam) en 31 maart in Tivoli (Utrecht)

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl