Hier kun je zien welke berichten CD-Recensies als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Ndidi O - Move Together (2009)
0
geplaatst: 31 augustus 2009, 08:50 uur
Ndidi O: blues met een tatoeage
Ndidi Onukwulu heeft net als Sheila E haar achternaam teruggebracht tot een initiaal. Anders zal haar album Move Together nooit op verkoop mogen rekenen. Ik zie mijzelf al hakkelend staan struikelen met het uitspreken van haar naam bij de plaatselijke platenboer. Hij zal mij vragend blijven aankijken.
“With this record there’s a lot of different styles and sounds, and the strongest common denominator is me: the lyrics and my voice,” Ndidi told recently. “I was playing with that; that was my contradiction.” Onukwulu plans to relocate to Paris in the fall, so catch her while you can. (Bron: Coastal Jazz)
De muziek is van alles wat. Country blues, rootsy salon sound en nog meer en alles in een aangenaam jazz-jasje gegoten.
Ndidi heeft Nigeriaanse ouders (pa was ook al jazzmusicus) en is opgegroeid in British Columbia (Canada) De Afrikaanse ondertoon is hier en daar opgedoken in de door haar zelf geschreven nummers. Haar inspiratie haalt ze naar eigen zeggen uit een naar verbroken relatie en vind ze op begraafplaatsen. Daarnaast is er gelukkig ook genoeg vrolijkheid in haar hoofd om over te zingen.
Ze ziet er uit als Billie Holiday (die haar ook inspireerde) inclusief satijnen creaties met tule, maar dan wel met een grote tatoeage op haar bovenarm. Die zal ze wel hebben overgehouden uit haar tijd in New York waar ze in een rock bandje zat.
Move Together is haar Europese debuutalbum die voor een groot deel bestaat uit remixen en heropgenomen nummers van haar eerste twee locale albums. Via Parijs probeert ze Europa te veroveren en het zal dan nog wel even duren voordat ze in NL aankomt.
Vooral de uptempo nummers zijn lekker in het gehoor liggend met een mandoline als finishing touch. Het zal mij benieuwen of ze überhaupt voet aan de grond krijgt in ons landje.
Bericht overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl
Ndidi Onukwulu heeft net als Sheila E haar achternaam teruggebracht tot een initiaal. Anders zal haar album Move Together nooit op verkoop mogen rekenen. Ik zie mijzelf al hakkelend staan struikelen met het uitspreken van haar naam bij de plaatselijke platenboer. Hij zal mij vragend blijven aankijken.
“With this record there’s a lot of different styles and sounds, and the strongest common denominator is me: the lyrics and my voice,” Ndidi told recently. “I was playing with that; that was my contradiction.” Onukwulu plans to relocate to Paris in the fall, so catch her while you can. (Bron: Coastal Jazz)
De muziek is van alles wat. Country blues, rootsy salon sound en nog meer en alles in een aangenaam jazz-jasje gegoten.
Ndidi heeft Nigeriaanse ouders (pa was ook al jazzmusicus) en is opgegroeid in British Columbia (Canada) De Afrikaanse ondertoon is hier en daar opgedoken in de door haar zelf geschreven nummers. Haar inspiratie haalt ze naar eigen zeggen uit een naar verbroken relatie en vind ze op begraafplaatsen. Daarnaast is er gelukkig ook genoeg vrolijkheid in haar hoofd om over te zingen.
Ze ziet er uit als Billie Holiday (die haar ook inspireerde) inclusief satijnen creaties met tule, maar dan wel met een grote tatoeage op haar bovenarm. Die zal ze wel hebben overgehouden uit haar tijd in New York waar ze in een rock bandje zat.
Move Together is haar Europese debuutalbum die voor een groot deel bestaat uit remixen en heropgenomen nummers van haar eerste twee locale albums. Via Parijs probeert ze Europa te veroveren en het zal dan nog wel even duren voordat ze in NL aankomt.
Vooral de uptempo nummers zijn lekker in het gehoor liggend met een mandoline als finishing touch. Het zal mij benieuwen of ze überhaupt voet aan de grond krijgt in ons landje.
Bericht overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl
Nits - Strawberry Wood (2009)
0
geplaatst: 1 november 2009, 13:45 uur
Nits: vertrouwd in nieuwe muziek
Het zoveelste nieuwe album (Strawberry Wood) van (The) Nits is natuurlijk geen verrassing meer, maar ik keek er toch gretig naar uit. Met het frisse uptempo geluid van het vorige album (Doing The Dishes) ontstond mijn hernieuwde interesse en honger naar meer nieuwe Nits.
“Yet not only are they in better shape than most ageing rock stars, somehow they have also managed to avoid all of the compromises that can turn even the most idealistic and innovative performers into their own tribute band”. (Bron: nits.nl)
Reeds in 1974 vonden de studiegenoten Henk Hofstede en Alex Roelofs elkaar op de Rietveld academie en vormen een bandje wat later uitgroeide tot The Nits. In 1979 volgt het eerste echte succes met de single Tutti Regazzi. Wie naar de clip van dat nummer kijkt en luistert, herkent nauwelijks iets wat op de hedendaagse Nits lijkt. De new wave van die tijd is inmiddels ingeruild voor muzikale hoogstandjes verpakt in pakkende popliedjes uitgevoerd met een breed scala aan instrumenten.
Strawberry Wood is een zeer Beatlesque album geworden met zang en koortjes die doen denken aan vooral John Lennon. Omdat Hofstede een erkend liefhebber is van de Fabfour en de albumtitel een mogelijke verwijzing is naar twee Beatle-nummers zal deze associatie met de helden van weleer wel opzet zijn geweest.
Het echte commerciële succes zal ook dit keer weer uitblijven. De fans van Nits zijn net als de bandleden inmiddels 25-35 jaar ouder geworden en staan wel bekend als koopkrachtig, maar zijn nauwelijks meer in de platenzaak, op iTunes of in de popzaal te vinden. Nits heeft dat begrepen en ze treden veelal op in theaterzalen waar hun schare trouwe grijze fans lui achterover in de luisterstand zitten. Strawberry Wood is hier een prima album voor. Hoewel de muziek direct herkenbaar is als typisch Nits (vooral door het eigenzinnige stemgeluid van Hofstede) is er toch steeds weer wat nieuws aan hun muziek te ontdekken.
Strawberry Wood is toch echt een ander album geworden dan ik verwachtte na het uptempo album Doing The Dishes (2008). Wat overblijft is echter een prima album met veel luisterplezier. Mijn favo’s zijn het vreemde La Petite Robe Noire en Tannebaum (en dat terwijl Sinterklaas eerst nog moet komen).
Tekst overgenomen van mijn nieuwslog.
Het zoveelste nieuwe album (Strawberry Wood) van (The) Nits is natuurlijk geen verrassing meer, maar ik keek er toch gretig naar uit. Met het frisse uptempo geluid van het vorige album (Doing The Dishes) ontstond mijn hernieuwde interesse en honger naar meer nieuwe Nits.
“Yet not only are they in better shape than most ageing rock stars, somehow they have also managed to avoid all of the compromises that can turn even the most idealistic and innovative performers into their own tribute band”. (Bron: nits.nl)
Reeds in 1974 vonden de studiegenoten Henk Hofstede en Alex Roelofs elkaar op de Rietveld academie en vormen een bandje wat later uitgroeide tot The Nits. In 1979 volgt het eerste echte succes met de single Tutti Regazzi. Wie naar de clip van dat nummer kijkt en luistert, herkent nauwelijks iets wat op de hedendaagse Nits lijkt. De new wave van die tijd is inmiddels ingeruild voor muzikale hoogstandjes verpakt in pakkende popliedjes uitgevoerd met een breed scala aan instrumenten.
Strawberry Wood is een zeer Beatlesque album geworden met zang en koortjes die doen denken aan vooral John Lennon. Omdat Hofstede een erkend liefhebber is van de Fabfour en de albumtitel een mogelijke verwijzing is naar twee Beatle-nummers zal deze associatie met de helden van weleer wel opzet zijn geweest.
Het echte commerciële succes zal ook dit keer weer uitblijven. De fans van Nits zijn net als de bandleden inmiddels 25-35 jaar ouder geworden en staan wel bekend als koopkrachtig, maar zijn nauwelijks meer in de platenzaak, op iTunes of in de popzaal te vinden. Nits heeft dat begrepen en ze treden veelal op in theaterzalen waar hun schare trouwe grijze fans lui achterover in de luisterstand zitten. Strawberry Wood is hier een prima album voor. Hoewel de muziek direct herkenbaar is als typisch Nits (vooral door het eigenzinnige stemgeluid van Hofstede) is er toch steeds weer wat nieuws aan hun muziek te ontdekken.
Strawberry Wood is toch echt een ander album geworden dan ik verwachtte na het uptempo album Doing The Dishes (2008). Wat overblijft is echter een prima album met veel luisterplezier. Mijn favo’s zijn het vreemde La Petite Robe Noire en Tannebaum (en dat terwijl Sinterklaas eerst nog moet komen).
Tekst overgenomen van mijn nieuwslog.