Macy Gray schuift een beetje op

De CD’s van Macy Gray staan bijna compleet bij mij in de kast. De schorre raspende soulstem komt vooral in de meer melancholische nummers mooi tot zijn recht en die hebben dan ook mijn sterke voorkeur. Op haar nieuwe album (The Sellout) vallen juist deze nummers in eerste instantie een beetje tegen.

Macy over het album: “I spent over a year making this album without any pressure or opinions and being able to choose the co-writers, producers and artists that felt good to me. As a result, it really reflects my true identity. I feel like I have finally made the album I was capable of and that my fans wanted”. (bron: www.thesun.co.uk)

Macy Gray is de artiestennaam van het Amerikaanse multi-talent Natalie Renee McIntyre (1967). Ze schrijft haar eigen Neo Soul en R&B liedjes en timmert tevens aan de weg als actrice (Scary Movie, 2003). Met haar grootste hit I Try verdient ze een Grammy Award in 2001.

Op haar jongste album krijg ik de indruk dat ze iets meer opschuift naar een popgeluid (Slash speelt een riedeltje mee) en iets vaker kiest voor uptempo. Wat overblijft is de Macy Gray die ik nog steeds graag hoor. That Man, mijn grote favoriet, is daar het beste voorbeeld van.

Ik verwacht van dit album geen groot commercieel succes. Een potentiële hitsingle ontbreekt en Macy is te weinig hip om door de jongste generatie muziekliefhebbers opgepakt te worden. Sellout is gewoon een goed in elkaar gezet album met voldoende afwisseling. Of het een aankoop waard is als je ook de andere Macy Gray CD’s in de kast hebt staan betwijfel ik echter weer wel.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl

Madness is voorbij de gerecyclede SKA

Op Pinkpop stond ineens Madness op het podium en in zwartwit-geblokte uitrusting uitgedoste ska-fans in de voorste rijen van het publiek. Hoewel Madness niet meer zuivere skamuziek brengt op hun nieuwe album (The Liberty of Norton Folgate) zijn de noodzakelijke ingrediënten van deze muziekstijl nog steeds duidelijk te horen.

"De losgeslagen jongens waren al serieuze mannen geworden, maar zo volwassen als op Liberty klonk de band nog nooit. Al was het alleen maar om het concept: de historische immigratiestromen van Londen door de jaren heen". (Bron: Volkskrant)

Ska was eind jaren 70 en begin jaren 80 een op reggae gebaseerde en dus uit Jamaica afkomstige muziekstroming die via Engeland het Europese vasteland veroverde met snelle pulserende muziek en puntige teksten. Deze ska-variant werd ook wel twotone (nadruk op tweede en vierde tel uit de vierkwartsmaat) genoemd.

Madness was samen met The Specials de vaandeldrager van dit subgenre en dat hebben ze eigenlijk maar drie albums volgehouden. Maar daar hebben ze wel erg veel succes mee gehad. Eigenlijk is Madness nooit weggeweest. Ze speelde altijd wel ergens op een festival waar ze dan zich omwentelden in de nostalgie van hun oude megasuccessen.

Hun nieuwe album (de eerste sinds 10 jaar) staat bordenvol origineel nieuw materiaal en valt bij menigeen goed in de smaak (en dat is al 25 jaar geleden). De muziek is dan ook geen opgewarmde oude meuk, maar een verdieping van hun Nutty Sound. Het is naar mijn mening duidelijk te horen dat de heren hun puberale onschuld hebben verloren en de verantwoordelijkheid hebben voor opgroeiende kroost. De energie die er vroeger vanaf spatte blijft dan ook achterwege.

De teksten zitten zoals gewoonlijk vol met cryptische verwijzingen en de Londonse slang vereist een woordenboek om er iets van te begrijpen. Dat levert mooie speculaties op, maar je kunt ook gewoon genieten van het nog steeds frisse geluid wat mij doet mijmeren naar mijn eigen puberjaren.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Mando Diao met hier en daar een vuurtje

Op Pinkpop-maandag kon het grote publiek kennismaken met de 5 jonge gasten van Mando Diao (inclusief een aantal achtergrondzangeressen). Met hun vijfde album (Give Me Fire!) werd dat dan ook meer dan tijd. Maar niet alle nummers geven vuur.

"De band heeft voor Give me Fire! veel televisie en Tarantino films gekeken en de handen ineengeslagen met een Zweedse hiphop-producer." (Bron: Podium Info)

Hun eerste single Dance with Somebody is een vrolijk nummer waar ik niet stil bij kan zitten en wat regelmatig ronddanst in mijn hoofd. Waarschijnlijk wordt de tweede single Gloria en ook dit is een mooi nummer. Alle Gloria’s van deze wereld kunnen toch trots zijn dat zij in de popwereld zo mooi worden toegezongen (ook door bijvoorbeeld Van Morrison en U2).

Mando Diao, genoemd naar een nietszeggende naam die in een droom van bandlid Björn Dixgård voorkwam, is een garagerockbandje uit Börlange (Zweden) en is reeds sinds 1995 (toen onder de naam Butler) bezig aan de weg te timmeren. De ongepolijste rockmuziek is op hun laatste album al redelijk gladgestreken en voorzien van invloeden uit de Britpop en Dance.

In een aantal landen, waaronder Luxemburg en Oostenrijk, zijn ze reeds overtuigd van de kwaliteit van de band en daar heeft hun single Dance with Somebody de eerste plaats van de hitparade reeds bereikt. Nederland loopt nog een beetje achter maar zal mogelijk snel volgen.

Helaas ben ik niet over alle nummers even enthousiast. Naast de eerder genoemde kneiters is er helaas weinig te genieten. Een recensent van Podium Info noemt het zelfs zeurmuziek, maar dat gaat mij net iets te ver. Zo vind ik High Heels ook een mooi ‘spook’nummer en het titelnummer kan mij ook plezieren. Maar of dit genoeg is om het album aan te schaffen moet een ieder maar voor zichzelf bepalen.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Michael Bublé is een showbinkie

Michael Steven Bublé (spreek uit: Boo-Blay) is een 34-jarige Canadese crooner die het vooral moet hebben van zijn show. Vandaar dat hij reeds zijn derde live CD+DVD (Meets Madison Square Garden (MSG) uitbrengt.

"You pay, I entertain. En zo is het maar net. Michael Bublé is romanticus, zanger en vooral entertainer". (Bron: Haarlems Dagblad)

De vergelijking met Frank Sinatra is snel gemaakt. Zelfde platenlabel, zelfde repertoire, en ook Sinatra gaf een concert in MSG New York en zette dit op LP/CD. De CD van Frank (The Main Event Live) luister ik nog steeds graag en ik hoop nog een DVD van dit optreden uit 1974 te vinden. Of ik over 35 jaar nog naar de CD van Bublé luister? Ben ik niet zeker van.

Het sterkste nummer van Bublé is Feeling Good. Ik hoorde het voor het eerst bij de eerste uitzending van de inmiddels ter ziele tv-zender Talpa/Tien. De uitvoering van Bublé overtreft wat mij betreft het origineel van Nina Simone met gemak.

Het succes van Bublé is groot. Wereldwijd verkocht de goedlachse en begeerde vrijgezel reeds meer dan 20 miljoen CD’s en zijn concerten worden drukbezocht. Ikzelf was erbij toen hij in 2007 optrad in Ahoy en wat vooral opviel was de massa’s zwijmelende vrouwen die hij op handige wijze bespeelde met zijn ‘zogenaamde’ onschuldige naïviteit. "Why you love me so much".

Michael Bublé live is een goede live-zanger, maar helaas bedient hij zich veelvuldig van een hoop covers met weinig originele interpretaties en heeft hij een te beperkt repertoire. Zijn monologen tussen de nummers door beginnen op den duur te storen, maar daar heb ik bij de besten (bv. Sinatra at the Sands, 1966) ook last van.

Van de hedendaagse zangers die zich toeleggen op het American Songbook (naast Bublé bijvoorbeeld Jamie Cullum en Robbie Williams) is er maar 1 die er huizenhoog bovenuit steekt en dat is Harry Connick jr. De standards krijgen van de meester steeds een verrassend arrangement en naast de show spat de muzikaliteit van het podium af. Helaas is zijn productie op het gebied van concert-DVD’s beperkter dan Bublé.

Tekst is overgenome va mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Moby in de replay

Het grote succes van Moby is alweer 10 jaar oud (Play, 1999). Zijn jongste album (Wait for Me) bouwt net als het album 18 (2002) voort op dit succes, maar zal wat media-aandacht (veelvuldig gebruik in reclame en documentaires) en verkopen waarschijnlijk toch sterk achterblijven. Daarnaast zijn er fans van deze eerste succes-albums die zich bedonderd voelen, mede omdat het tempo steeds lager is komen te liggen.

"Ik begon een jaar geleden te werken aan het album en de creatieve drijfkracht achter de plaat was het horen van een speech van David Lynch over creativiteit en om te parafraseren, hoe creativiteit in en van zichzelf, en zonder marktdruk prima is". (Bron: Spinner)

Moby (geboren als Richard Melville Hall en familie van de auteur van Moby Dick) is sterk in elektronische (lounge)muziek, waarbij hij regelmatig een ijzersterk melodie-lijntje in een aantal variaties steeds weer herhaalt. Ook in de songteksten blinkt Moby niet uit in ondoorgrondelijk werk. De boodschap wordt door de herhaling krachtiger en duidelijker.

Ondanks de zware tekst (All my Family Died) is het nummer Pale Horses mijn favoriet. De elektronische ‘violen’ maken dit album redelijk indringend en dat voelt wat zwaar op de maag. Door de cult-filmmaker David Lynch (bekend van Twin Peaks) is de videoclip van de single Shot In The Back Of The Head geregisseerd en in dit animatiefilmpje wordt dit gevoel in zwarte beelden nog eens extra stevig neergezet (zie Youtube-filmpje). Daarnaast blijkt Lynch ook een belangrijke inspiratiebron te zijn geweest voor Moby bij het maken van het album.

Moby zegt zelf dat hij met Wait for Me niet het commerciële succes wil nastreven (echte hitgevoelige nummers ontbreken dan ook), maar meer een album heeft gemaakt naar zijn eigen smaak. Mogelijk dat zijn stemming (Hope is Gone) hierbij de doorslag heeft gekregen, maar ik prefereer toch iets meer vrolijkheid.

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl