La Roux of het meisje met het rode haar

In Engeland blijven ze maar bezig met het lanceren van nieuw vrouwelijk talent. Nu is het de beurt aan La Roux met een gelijknamige CD.

"In de perfect gearrangeerde synthpop geeft behalve een drumcomputer vooral een hevig bonzend hart het ritme aan: met haar hoge, wat bevreemdende stem zingt Jackson liedjes over verlangen en/of hartenpijn". (Bron: Humo)

La Roux is een Londens elektropop bandje rondom de zingende en synthesizerspelende piepjonge en roodharige Elly Jackson (21). Voornamelijk achter de schermen is er nog een grote rol weggelegd voor co-schrijver en producer Ben Langmaid. In 2006 werden beide aan elkaar voorgesteld door een wederzijdse vriend en vervolgens zijn ze aan de slag gegaan. Na hun eerste single Quicksand in december 2008 werd al snel een platencontract bij Polydor getekend met een debuutalbum als gevolg.


In alle recensies wordt steeds maar weer de nadruk gelegd op de invloeden uit de jaren-80, zoals Yazzoo, Human League, Heaven 17 en vooral the Eurythmics. Maar eigenlijk leiden deze vergelijkingen alleen maar af. Het is veel fijner om onbevangen te luisteren en zelf te ontdekken dat de stem uit Thriller in het nummer Tigerlily ‘verstopt’ zit.

Het grote succes van La Roux in Engeland blijkt uit de hoge chart-noteringen van de singles en het album en haar concertserie in het najaar bleek in 5 minuten te zijn uitverkocht. Reeds 500.000 albums gingen al over de toonbank en dat is in deze tijd van (illegaal) downloaden een enorm aantal. Nederland kan nu ook met haar kennismaken op onder andere Lowlands waar zij vrijdagmiddag haar opwachting zal maken. Elly’s aandacht voor bijzondere haarcoupes (kuif), make-up en eigengemaakte kleding zal er voor zorgen dat er ook wat te zien is al levert het niet de grootste schoonheid op.

Persoonlijk luister ik erg graag naar een beperkt aantal nummers. Zo zijn het de singles met vooral In For The Kill (…I do it for the thrill) en de ballad Almost Love die ik graag hoor langskomen in de afspeellijsten op mijn iPod. Een heel album vol is echter iets teveel van het goede.

tekst overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Lady Linn waardig alternatief voor Amy Winehouse

Door het ongelofelijke succes van Amy Winehouse doen velen een poging in haar voetsporen te treden. Adele, Duffy, Lily Allen en consorten doen hun best met hun eigen versie, maar ik zet mijn kaarten in op Lien Degreef oftewel Lady Linn en haar begeleidingsband The Magnificent Seven.

The Magnificent Seven houdt duidelijk van theatraal swingende – zelfs bombastische – blazerpartijen. Plaats daar dan een frêle, suikerzoete zang van Lady Linn tegenover en het plaatje klopt volledig (Bron: Kwadratuur.be)

De kans dat Amy Winehouse haar succes weet te prolongeren is gezien haar gezondheid klein. Wie van deze muziek houdt moet dus op zoek naar alternatieven. Lady Linn heeft met Here We Go Again een album opgeleverd dat doet denken aan de jazz van de jaren 20-50, maar dan wel in een hedendaags jasje. Ella Fitzgerald zou tevreden kunnen knikken

De Gentse schone Lien kruipt met verve in de huid van Lady Linn. Afgestudeerd aan het conservatorium weet zij hoe ze haar stem het beste kan inzetten voor de veelal zelfgeschreven nummers. Dat ze kan zingen bewees zij ook afgelopen zaterdag toen zij te gast was in het programma 2 Meter Sessies in Gesprek van Jan Douwe Kroeske (Elke zaterdagavond om 21 uur op de TV-zender Het Gesprek) door zittend zonder enige begeleiding loepzuiver Here We Go Again te zingen.

Mijn meest favoriete nummer is A Love Affair (zie bijgevoegd Youtubefilmpje), waarin naast de zangeres een hoofdrol is weggelegd voor de fantastische zevenkoppige band. Minder geslaagd vind ik de cover I Don’t Wanna Dance van Eddy Grant. Al zijn er ook recensenten die dit juist ‘fier’ vinden.

België heeft waanzinnig veel talent rondlopen. Novastar, Soulwax, dEUS, Milow enzovoort en nu dus ook sinds enige tijd Lady Linn and her Magnificent Seven.

Bovenstaande tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl .

LCD Soundsystem nog steeds eighties verantwoord

Velen die de jaren 80 muzikaal hebben meegemaakt blijven een zwak houden voor disco en/of new wave. LCD Soundsystem weet met hun derde album (This is Happening) ook in 2010 deze groep liefhebbers aan te spreken met hun gereanimeerde glitterdisco.

The feeling of deja vu continues, but with no accompanying sense of regret. "I Can Change", a pottering new wave torch song, recalls "All My Friends" from 2007's Sound of Silver album (and Eurythmics' "Love Is a Stranger"). It is just one of the multiple beating hearts that power this evolved, snarky, rueful, euphoric and valedictory record, one that improves with every listen. (bron: www.guardian.co.uk)

Hun vorige album (Sound of Silver) maakte op mij grote indruk. Zo groot zelfs dat ik met deze nieuwe schijf moest zoeken naar mijn luisterplezier. Het heeft dan ook enkele maanden en vele luisterbeurten gekost, maar dan blijft ook deze in mijn geheugen plezierig hangen. Echte grote liefde, zoals met het titelnummer Sound of Silver, zit er helaas niet bij. Maar de hele plaat heeft wel een constante kwaliteit met het herkenbare LCD Soundsystem geluid. Een minpuntje is er ook: het stoort me dat sommige nummers echt te lang zijn. Op de voorganger wisten ze er al raad mee, maar op dit album weten ze drie nummers op te rekken tot circa 9 minuten. Iets te lang met iets te weinig variatie om me te blijven boeien.

LCD Soundsystem is vooral voorman James Murphy (40) en hij kondigde aan dat dit album wel eens het laatste van LCD Soundsystem kon zijn. Jammer natuurlijk, maar persoonlijk verwacht ik dat hij spoedig weer opduikt onder een andere naam. Het productieve brein heeft volgens mij nog veel meer in petto. Zoals de soundtrack van de veel besproken film Greenberg die net in de bioscopen begint te draaien.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl