Wende doet wat ze zelf wil

Het nieuwe album No. 9 van Wende Snijders is, zoals zij zelf al aankondigde, geen vervolg op de drie voorgaande cd’s met vooral Franse chansons, maar een album dat experimenteert met Engelstalige popsongs.

‘Maar toen ik ‘La foule’ van Piaf had gezongen in een workshop bij Ruut Weissman had ik voor het eerst het gevoel dat ik in de fik stond. Dat het lijkt alsof er van die energiebanen aan je vingers zitten.’
(Bron: www.wende.nu)

Wende (1978) heeft in Frans- en Engelstalige landen haar jeugd doorgebracht en dat heeft haar een fijn taalgevoel opgeleverd. Op de Kleinkunst academie komt ze er achter dat ze haar ei volledig kwijt kan in het Franse chanson. Het temperament en de energie die Wende in haar muziek weet te leggen doen terug verlangen naar de grootmeester Jacques Brel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zij regelmatig een liedje van zijn hand zingt.

Echter na drie cd’s is het volgens Wende tijd voor wat anders. Vele fans vrezen, maar Wende gaat haar eigen gang. Het resultaat is een cd met 11 nummers waar ik erg aan moet wennen. Ik wil zo graag het vuur en de energie van Wende horen en die is slechts zeer spaarzaam terug te vinden. Veel nummers zijn aardig wat betreft opzet, maar klinken mij iets onevenwichtig. Alsof ze zijn blijven hangen in de experimenteerfase.

Daarentegen zijn er ook een paar hele mooie uitschieters (NY Is Passing By en The Bakery) te genieten. Een persoonlijke favoriet is het gevoelige Hey (waarvoor Wende gitaar heeft leren spelen). Het geluid is heel direct opgenomen, alsof Wende naast je zit en het speciaal voor jou speelt en zingt. En jij mag dan de moedervlekjes op haar rug tellen.

No. 9 is een verzameling liedjes uit verschillende genres. Ik hoor rock-, pop-, slaapkamer-, kleinkunst- en cabaretliedjes gezongen door een schitterende stem die mij doet denken aan het werk van Mathilde Santing, maar ook die mij doen hunkeren naar de Wende (in welk genre dan ook) die in de fik staat.

Tekst overgenomen van mijn weblog.

Wilco stelt zich aan u voor

Tijdens een concert raadde een medebezoeker mij aan, nadat ik me positief uitsprak over Grizzly Bear, om ook eens naar de nieuwe Wilco te luisteren. Ik had dit album (Wilco, The Album) al een tijdje genegeerd, omdat ik de band niet kende en de hoes mij niet uitnodigde. Maar als iemand mij dat zo nadrukkelijk aanraad ben ik toch benieuwd.

Its name comes from the voice procedure term "wilco" meaning "will comply." (bron: en.wikipedia.org)

Wilco komt voort uit het in 1994 ter ziele gegane roots rockers bandje Uncle Tupelo en ook daar had ik nog nooit van gehoord. In 1995 maakte ze hun debuutalbum en het moet dan nog tot 2009 duren voordat ik, aangespoord door een grote fan, er eens naar ben gaan luisteren.

Door hun nieuwste album Wilco (The Album) te noemen en het eerste nummer Wilco (The Song) lijkt het net alsof Wilco zich wil herintroduceren. Het album mag volgens de volgers worden gezien als een consolidatie van hun opgedane muzikale ervaringen te horen op hun vorige albums en waar liedjes waren uitgegroeid tot ware muziekcollages.

Op dit nieuwe album wordt nauwelijks geëxperimenteerd en is de ambitie niet zo hoog, maar dat levert dan wel een strak en lekker album op waar ik met slechts 1 vraag blijf zitten. Waarom werd mij Wilco geadviseerd naar aanleiding van mijn uitgesproken liefde voor Grizzly Bear? Had mijn liefde voor The Beatles niet meer richting gegeven aan het advies?

Tekst overgenomen van mijn blog