Het duo Bird & Bee heeft met het nieuwe album Ray Guns Are Not Just The Future drie kwartier kabbelmuziek opgeleverd dat uitstekend kan worden opgezet op de achtergrond bij een goede babbel.

Net als zijn voorganger is Ray Guns Are Not Just the Future een gevarieerde en niet altijd even makkelijk te doorgronden plaat die desondanks eenvoudig weet te verleiden. (Bron: De krenten uit de pap)

De zangeres Inara George heeft een zoete stem die ook ingezet kan worden als zuchtmeisje wanneer ze Frans zou gaan zingen. Multi-instrumentalist Greg Kurstin is verantwoordelijk voor de gehele productie en maakt veelal elektronische lounge-deuntjes. Alleen schijn bedriegt omdat de muziek iets vernuftiger in elkaar zit dan op het eerste gehoor wordt waargenomen.

Een aantal recensenten hoort er potentiële filmmuziek voor James Bond in. Ikzelf hoor dat niet echt (te zonnig en vrolijk) al is het er wel van te maken, wanneer John Barry (de huiscomponist van 007) er een stevig bombastisch arrangementje over heen giet.

Mijn favorieten zijn de uptempo nummers zoals de single Love Letter To Japan (zie toegevoegd Youtube-fimpje) en de liefdesverklaring aan David Lee Roth in Daimond Dave.

Voor wie houdt van op jaren-60 jazz gebaseerde retromuziek in een modern jasje moet zeker eens luisteren naar deze CD.

dit bericht is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

The Heavy zijn muzikaal schizofreen

Het eerste album van The Heavy was geruisloos aan mij voorbij gegaan, maar met hun tweede album The House That Dirt Built weten ze mijn aandacht volledig te trekken. Naast de gevarieerde muziek zijn het ook de prachtige clips die daar aan bijdragen.

"The Heavy continually cross genres as they as a unit are proud to be completely musically schizophrenic. From country to rhythm and blues, garage punk to rock and roll, you'll find that The Heavy are indeed like a pack of chemists with the way that genres get cooked up, blended, stirred and then mixed". (bron: www.myspace.com)

The Heavy is een vijftal muzikanten uit Bath Engeland. De zanger Kelvin Swaby en de gitarist Dan Taylor werden vrienden in de jaren 90 als gevolg van gemeenschappelijke interesse voor oude soul. Samen met bassist Spencer Page, drummer Chris Ellul en Hannah Collins (waar is ze gebleven?) op toetsen maakten ze in 2007 hun debuut met het album Great Vengeance And Furious Fire.

Het nieuwe album staat vol met verschillende stijlen, van reggae tot hardrock, van spaghetti western muziek (Short Change Hero) tot retro-soul in de traditie van Mark Ronson's werk met de DAP-Kings en Amy Winehouse (Back to Black). Het levert een mooi vol geluid op mede door de inzet van blazers, achtergrondzangeressen en samples.

Hoogtepunt op het album blijft voor mij Sixteen, gebaseerd op de klassieker I Put A Spell On You van Screamin' Jay Hawkins. Het pulserende ritme van dit nummer doet mij steeds weer opzwepen en verlangen naar de discofeestjes van weleer.

Al met al een zeer afwisselend album dat mij hier en daar enorm doet genieten en af en toe de skip-knop doet indrukken. Maar zeker vernieuwend genoeg om een welkome aanvulling te zijn op mijn muziekbibliotheek.

klik hier voor Screamin' Jay Hawkins

Tekst is overgenomen van mijn weblog

The xx met minder

Het album van The xx (XX, 2009) kwam al een haf jaar geleden uit en is dus al niet meer nieuw te noemen. Maar als je het album gemist hebt, is het meer dan de moeite waard om deze achterstand toch nog in te halen.

XX is a thoroughly cohesive, moving and accessible album. This young band of Londoners exhibits a level of maturity, artistry and potential that far exceeds their years. At the same time, their youth and relative inexperience may be part of the key to their music’s success.
(bron: www.popmatters.com)

The xx is een uit London afkomstig kwartet dat met XX hun debuutalbum oplevert. Onder de productie van beatsmid Jamie Smith wordt een minimalistische achtergrond van strakke beats en plukkende gitaren neergezet. En daaroverheen zingen afwisselend en samen gitariste Romy Madley Croft en bassist Oliver Sim.

Vooral de (samen)zang maakt de muziek van The xx zo wonderschoon. Romy haalt met gemak de uithoeken van het muzikale spectrum, terwijl Oliver zich voornamelijk in het middengebied als een stabiele crooner.

Zowel de hoes als de titel van album en band verraden niet een al te grote creativiteit, maar dit is een illusie. The xx levert een schitterend album waarin een ijskoude sfeer wordt neergezet, die bij nader inzien toch warm blijkt te zijn. En dat is knap voor een band waar de gemiddelde leeftijd niet boven de twintig uitkomt.

Tekst afkomstig van mijn cd-recensies.nieuwslog

Tim Knol is het zelf

Tijdens de afscheidstournee van Johan werd het publiek verrast met een nieuw talent uit de Excelsior stal. De twintigjarige Tim Knol uit Hoorn liet begeleid door Anne Soldaat horen dat een nieuwe singer-songwriter was opgestaan, waar liefhebbers niet aan voorbij mogen gaan.

“Om op je twintigste al je eigen plaat te mogen opnemen met zulke mensen is natuurlijk uniek en iets waar ik enorm trots op ben.”
(Bron: www.timknol.nl)

Tim Knol heeft op zijn debuutalbum (Tim Knol) het zichzelf niet te moeilijk gemaakt. Ondersteunt door een aantal grote jongens (eveneens afkomstig van platenmaatschappij Excelsior) waaronder Jacco de Greeuw (Johan) worden de gitaarliedjes uitgebouwd tot popnummers waarin de roots invloeden van Amerikaanse grootmeesters zijn terug te horen.

Tim Knol heeft z’n naam mee. Of zoals hij het zelf zegt: ik ben het zelf. En dat is ook precies wat je hoort als je naar zijn album luistert. Een heldere zangstem begeleid door zijn eigen gitaarspel op een bedje van jarenlange popervaring.

Mijn grote voorkeur gaat uit naar het nummer. Or So I’m Told. Dit liedje bleef al in mijn geheugen hangen, toen ik het live hoorde in het Patronaat (Haarlem) en de studio uitvoering doet daar nog een schepje bovenop. De releaseparty is op 3 februari in de bovenzaal van het Paradiso. Ik hoop dat Tim Knol het succes krijgt dat hem toekomt.

De CD luisteren kan hier.

Tekst overgenomen van mijn nieuwslog.

Tracey Thorn met muziek voor de oudere jongere

Het derde soloalbum van Tracey Thorn (Love And Its Opposite) spreekt niet bepaald de hedendaagse muziekminnende puber aan, maar voor de oudere jongere is er meer dan genoeg te genieten.

Thorn has described the theme of the album as "a record about the person I am now and the people around me ... about real life after forty." (bron: traceythorn.com)

Tracey Thorn (1962) heeft voor mij een stem die zo eigen is dat ze in elk liedje direct te herkennen is. Als (achtergrond)zangeres bij de Style Council (Café Bleu, 1984) viel ze me al op, maar ook in het schitterende Protection (1994) wat ze inzong voor Massive Attack laat ze duidelijk van zich horen. Haar grootste bekendheid dankt ze echter aan haar samenwerking met levensgezel Ben Watt in Everything But The Girl. De grootste hit die zij scoorden is waarschijnlijk Missing (1995), die daarvoor wel eerst geremixed moest worden. En daarna bleef het een beetje stil. Haar solocarrière brengt niet de grote bekendheid en successen, maar dat is mogelijk ook niet haar streven.

Het openingsnummer op Love And Its Opposite doet de pubers al direct afhaken. Een rustige ballad met echtscheidingen als onderwerp spreekt deze specifieke doelgroep natuurlijk niet direct aan. Wie daar doorheen kijkt ontdekt een prachtig popliedje, met gevoel gespeeld en gezongen door een van de mooiste vrouwelijke popstemmen die ik ken. Oh, The Divorces blijkt dan ook opeens in mijn hoofd te blijven hangen. Deze track is gratis te downloaden op haar site.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl