Reverend & The Makers doen hun eigen ding

Een tweede album na een redelijk succesvol debuutalbum is altijd spannend. Weet de band zich te verbeteren of zakken ze weg. Reverend & The Makers hebben bewezen met French Kiss In The Chaos dat ze zichzelf kunnen overtreffen.

“I Like Music because… it can adequately sum up whatever mood you're feeling, be that happy, sad, sexy, whatever; there's always a tune for every occasion and without music the world would be a very sad place." JON McCLURE (Bron: ilikemusic.com)

Jon McClure (bijnaam Reverend) is het middelpunt van de band Reverend & The Makers en afkomstig uit het muzikale Sheffield (waar ook de Arctic Monkeys, Joe Cocker en the Human Leaugue vandaan komen). Daar staat hij als plaatselijke held bekend als songwriter en dichter.

Bevriend zijn met Alex Turner van de Arctic Monkeys, die hem zijn mentor noemt, helpt natuurlijk ook. Echter Jon en kornuiten gaan hun eigen weg. En dat is best knap als de platenmaatschappij je dezelfde weg op probeert te duwen als het geluid van Arctic Monkeys (met een lucratieve deal en veel geld).

Door in het voorprogramma van de Arctic Monkeys te gaan staan wist Reverend de aandacht van het grote publiek op zich te vestigen, maar als je vervolgens na je debuutalbum uit 2007 lange tijd niets van je laat horen zakt die aandacht natuurlijk weg.

Dat ze in de tussentijd niet hebben stil gezeten is duidelijk te horen op het nieuwe evenwichtige album. Er staan nauwelijks slechte nummers op naast een paar mooie uitschieters. Voor mij zijn de uitschieters het openingsnummer Silence Is Talking (met het regelmatig terugkerende riedeltje van War’s Low Rider), Hidden Persuaders, Manifesto / People Shapers (waar ik Kasabian in hoor) en Mermaids. Kortom een lekker indiepop album (ik hoor een Indiase sitar) met en voor wisselende stemmingen van vrolijk, naar serieus en soms ook melancholiek.

Overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Rufus Wainwright is de grootste

Dat ik groot fan ben van Rufus Wainwright zal niet iedereen interesseren, maar Elton John noemt hem “the greatest songwriter on the planet” en de New York Times prijst hem rechtstreeks de hemel in. Nu is er zijn nieuwe album Milwaukee At Last! Live inclusief DVD.

“I'm happy to announce that "Milwaukee At Last!!!" hits the stores in September, and for those select masses who weren't at the original show, this is your opportunity to finally start actually living a decent life".
(Bron: rufuswainwright.com)

Rufus Wainwright (1973) komt uit een zeer muzikaal Amerikaans-Canadees gezinnetje. Vader Loudon Wainwright III en moeder Kate McGarrigle zijn folkmuzikanten en zuster Martha Wainwright timmert ook aardig aan de weg. Rufus is verreweg de succesvolste van allemaal, wat vooral op wat kift van vader kan rekenen en dat levert weer stof op om over te schrijven.

Het album Release the Stars (2007) was mijn eerste kennismaking met Rufus en voor mij overdonderend. Wat een ongelofelijk groot muzikaal talent wordt op deze CD tentoongesteld. Een veelzijdigheid waarin verschillende stemmingen en stijlen met gemak worden afgewisseld tot opera aan toe. Mogelijk dat de theatrale manier waarop hij zijn liedjes vertolkt een groep muziekliefhebbers afschrikt, maar dat is onderdeel van de show.

De hunkering naar nieuw materiaal is dan ook groot en dat wordt natuurlijk niet ingelost met liedjes van Judy Garland (Rufus Does Judy, 2007) of met een live-CD. De slechts 10 uitgevoerde nummers op de CD laten horen dat Rufus live volledig overeind blijft. Ik denk echter dat de bijhorende DVD een belangrijk deel van de noodzakelijke beleving toevoegt. Die zal ik dus snel gaan aanschaffen.

tekst afkomstig van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl