Herbie Hancock trekt de wereld in

Hancock levert met The Imagine Project een indrukwekkend werkstuk af door in samenwerking met grote namen uit de hele wereld een muzikale verbinding tot stand te brengen.

It utilizes the universal language of music to express its central themes of peace and global responsibility. The Imagine Project embodies an extraordinary lineup of international superstars from all corners of the world. (bron: herbiehancock.com)

De reeds 70-jarige jazzpianist Herbie Hancock doet al een tijdje niet meer mee in de poplijstjes. In de jaren 80 was hij daar nog wel een regelmatig geziene gast. Zijn veelzijdigheid stelde hem in staat fantastische funkmuziek (bijvoorbeeld Feets Don’t Fail Me Now, 1979 en Magic Windows, 1981) en een bijdrage te leveren aan de doorbraak van de breakdance met zijn hit Rockit (1983). Daarnaast hebben groten uit de hip hop wereld zijn jazz in samples geknipt en voorzien van een stevige beat gebruikt voor de begeleiding van hun rijmelarij.

Heden ten dage zit Herbie meer in de easy listening en jazzhoek. Voor The Imagine Project werd een hele schare grote namen van stal gehaald: Dave Matthews, Jeff Beck, The Chieftains, John Legend, India Arie, Seal, Pink, Juanes, Chaka Khan, K'Naan, Wayne Shorter en James Morrison. Het album bevat een aantal geslaagde en ook een aantal minder geslaagde covers. Zo zijn wat mij betreft Imagine van John Lennon en Don’t Give Up van Peter Gabriel minder geslaagd en daar begint het album nu net wel mee. Even doorbijten dus, want de bijdragen van Juanes, Céu en Chaka Kahn zijn het wachten waard.

Het concept van de Imagine Project werd al eerder toegepast door Hancock. Possibilities (2005) is daar een voorbeeld van en dat leverde zelfs regelmatig airplay op met het nummer Stitched Up. Mogelijk was dat het gevolg van de populariteit van John Mayer die de zang verzorgde. Hoewel een coveralbum met grote namen neigt naar makkelijk succes is dit toch bij Hancock niet het geval. Het project is groots uitgewerkt en resulteert in originele uitvoeringen met een jazzsausje hier en daar overgoten in pianosolo’s door de meester zelf. Hancock wil naast het vermaak met dit album ook een bijdrage leveren aan de wereldvrede, de menselijkheid en de tolerantie en het respect voor onze planeet. En dat kan nooit kwaad.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Hot Chip met spontane muziek

Hot Chip komt met hun vierde album One Life Stand terecht in een overspoelde markt van elektronische muziek, maar weet daar toch een eigen plekje in te bepleiten.

“People might be surprised by a song like ‘I Feel Better’ coming from us. It’s kind of a big, commercial song that came from nowhere. We decided to embrace that instead of discarding it on this album.”
(bron: http://hotchip.co.uk)

Hot Chip is een Brits elektropop bandje uit Leeds en Londen en in 2000 opgericht door het centrale duo Alexis Taylor en Joe Goddard. Na een wereld tournee duikt de band in februari 2009 de studio in. Het resultaat is minder apart dan de voorgangers. De muziek is toegankelijker en ietsje rustiger dan voorganger Made In The Dark.

Op One Life Stand zijn verschilende invloeden nadrukkelijk te horen, waaronder dance, disco en house. Het album kent hoogtepunten zoals het titelnummer en slush, die door verschillende critici weer als de minst aantrekkelijke nummers worden aangeduid.

Kortom een wisselend album dat de meningen doet verschillen. Dat zij zonder echt plan de studio induiken kan mooie resultaten opleveren, maar er ook voor zorgen dat ze de ‘verkeerde’ spontane keuzes maken.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl