Vampire Weekend is tegen...

Het nieuwe jaar begint mooi met het tweede album (Contra) van Vampire Weekend. De heren weten de lijn van hun debuutalbum mooi door te zetten al is de verrassing er wel voor een belangrijk deel vanaf.

They were declared "The Year's Best New Band" by Spin magazine in the March 2008 issue, and were the first band to be shot for the cover of the magazine before releasing their debut album.
(Bron: en.wikipedia.org)

De vier heren van Vampire Weekend komen uit New York en leerden elkaar in 2006 kennen op de Universiteit van Colombia. Na hun afstuderen maakte ze in hun vrije tijd hun debuutalbum, wat na een platencontract al snel leidde tot het opzeggen van hun voltijds banen.

De naam Vampire Weekend is afkomstig van een amateurfilm die zanger Erza Koenig maakte en wonderwel past bij de eigenzinnige muziek van de band. De typische zangerigheid van Koenig en de Afrikaanse ritmes maakt een Vampire Weekend liedje zeer herenbaar. Ook op het tweede album wordt je regelmatig herinnerd aan het grote succes wat Paul Simon met Afro-pop haalde (Graceland, 1986). Toch hebben de mannen van Vampire Weekend hun eigen draai eraan gegeven met melancholie en enigszins ingewikkelde melodieën.

Hun eigen muzikale geluid heeft nu ook een eigen naam gekregen (Upper West Side Soweto) en dat is al een hele verdienste. Sommige nummers maken de luisteraar onrustig die dan weer worden afgewisseld met iets rustigere nummers. Al met al een fraai album dat zorgvuldig en gedoseerd genoten dient te worden. Ik ben "voor".

Tekst overgenomen van mijn nieuwslog

Van Binnen borduurt aardig

De Utrechtse formatie Van Binnen maakt Nederlandstalige popmuziek voortbordurend (zo meldt het persbericht) op 50 jaar Nederpopgeschiedenis. En dat pakken ze goed aan met hun debuut-cd Naar Buiten.

"De band klinkt alsof ze er klaar voor is om Nederland te gaan veroveren. Of het met deze debuutplaat al gaat lukken durven we niet te zeggen, maar dan toch zeker met de volgende". (Bron: Musicfrom)

De 5 heren van Van Binnen zijn sinds 2005 gezamenlijk bezig en produceerden eerder een EP (Hart van Steen) en nu dus hun eersteling op CD-lengte. De 12 nummers zitten muzikaal zowel creatief als technisch goed in elkaar en dat hoor je en dat zie je in hun videoclips.

De teksten van Van Binnen zijn van het beschouwelijke soort. Kleine overdenkingen, filosofietjes over het leven en vooral de intermenselijke relaties. De enigszins cryptische teksten zijn voor de één een herkenning en voor de ander een vraag om een meer concrete invulling. Ik behoor tot de laatste groep.

De beste nummers bewaart Van Binnen tot het laatst. Het nummer Mee (zie Youtubefilmpje) klinkt net even frisser dan de rest (mogelijk door het meeschrijven van zanger Raimond Metting) en Naar Buiten heeft een mooie kale uitvoering waar de gitaren de hoofdrol krijgen. Moeite is niet gespaard gebleven. Dit blijkt ook uit de gastmuzikanten bestaande uit 10 strijkers. Helaas is daar in de eindmix (te) weinig van overgebleven. Een prominentere rol met wat mij betreft een strijkintermezzo had echt gemogen.

Ondanks dat de heren bijna alles zelf doen in eigen beheer (productie, fotografie, promotie, management, etc.) komt het geheel zeer professioneel over. De CD, de videoclips en de website zien er zeer verzorgd uit en over alles (inclusief logo) lijkt te zijn nagedacht (m.u.v. de slecht google-bare bandnaam). De vergelijking met de best georganiseerde band van Nederland Bløf is zo gemaakt (ook door de bandleden zelf), maar dat is onterecht. Van Binnen is maar net begonnen en de Zeeuwen van Bløf zijn al jaren onderweg.

Mijn conclusie is dat Van Binnen iets te veel in lijn is gebleven met wat al door anderen (beter?) is gedaan. Ik zou zo graag nog meer originaliteit en afwisseling horen in met name de teksten. Maar aan de andere kant: ik luister toch echt liever naar Van Binnen dan naar Bløf. Wie volgt?

Tekst is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl