Field Music met een uitschieter nog niet de beste

Zelf ben ik niet zo scheutig met het geven van 5 sterren als hoogst mogelijke waardering voor een nieuw uitgebrachte CD, maar als Volkskrant recensent Gijsbert Kamer ze toekent aan de nieuwe Field Music getiteld (Measure), dan moet ik toch zelf even luisteren.

For this record, the Brewises again borrow generously from late-60s and early-70s psychedelic rock (not to mention the first British Invasion), all pervasive vocal harmonies, whining guitar tones, bouncing bass, and crisp, dampened drumming. (bron: www.tinymixtapes.com)

De broers Peter en David Brewis vormen samen sinds 2004 de kern van de band Field Music. Na enige omzwervingen en solo-activiteiten hebben ze een nieuweling (Measure) en met een speelduur van meer dan een uur afgeleverd Er was blijkbaar inspiratie genoeg.

Het 20 nummers tellende album bevat bijkant een compleet spectrum aan verschillende muziekstijlen van new wave, funk, Beatles tot klassieke thema’s met strijkers en cello aan toe. Voor een ieder zit daar vast wel een stukje muziek bij om van te houden, maar mogelijk is dat te weinig om het hele album als geheel met goed, laat staan met 5 sterren, te waarderen. Voor mij springt het nummer Them That Do Nothing er met de maximale score bovenuit, maar dat is niet genoeg om de score voor het hele album boven de 3,5 sterren uit te laten steken.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl

Fixkes met een muziekmix

Naar het tweede album (Superheld) van Fixkes luister ik al een tijdje op mijn iPod, maar ik ben er nog steeds niet uit of het wat voor mij is. Met dit stukje breng ik het onder je aandacht en misschien is het wat voor jou.

'Engels verdoezelt veel gebreken. En pakweg een metalgroep kan krijsen wat ze willen, door die loeiharde muziek hoor je toch amper wat ze zingen. Bij Fixkes is er weinig waarachter ik me kan verbergen: geen andere taal, geen wall of sound, geen gestoef zoals bij rappers...' aldus Sam Valkenborgh (bron: www.humo.be)

Fixkes is een Belgisch bandje uit Stabroek en mixt verschillende muziekstijlen waaronder pop, rock en rap. In 2005 wordt de band opgericht door de broers Sam en Jan Valkenborgh. Fixkes is de bijnaam van Sam die tevens de leider van de band is. In 2007 worden ze gecontracteerd door het Nederlandse label Excelsior en een bescheiden eerste hitje met Kvraagetaan is het resultaat. Vooral op Studio Brussel wordt het nummer gehyped, totdat het de luisteraar begint te irriteren Terwijl Kvraagetaan tot nu toe het mooiste nummer is wat Fixkes heeft voortgebracht.

De muziek op Superheld is serieus(?) grappig bedoeld, maar verzand snel in cabarateske liedjes. Urbanus mag aftellen vooraf aan het nummer Plakijzer, maar gelukkig schieten de hierdoor niet door naar clownesk. Het doet nog het meest denken aan een Vlaamse uitvoering van Flight Of The Conchords, alleen hebben de Fixkes nog geen eigen TV-serie en kunnen FoC zich verschuilen achter het minder begrijpelijke Engels.

Waarom ik toch enigszins ga voor Fixkes ligt aan de sympathieke Vlaamse tongval en de akoestische gitaarloopjes van Sam. Kijk en oordeel zelf. Al is het nummer Rock-’n Roll (single?) niet representatief voor het album, laat staan voor mijn stukje tekst.

Tekst overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Flight Of The Conchords met te echte nep

Na de fenomenale videoclip van Ladies Of The World van vorig jaar ben ik zeer nieuwsgierig naar het nieuwe album I Told You I Was Freaky van Flight Of The Conchords. Door de hoge verwachtingen valt het echter hier en daar wat tegen, maar er blijven een paar aangename krentjes in de muziekpap over.

“We’ve noticed the less we say about the future of the show, the more people want to talk about it, so in an effort to reverse this trend we are today announcing that we won’t be returning for a 3rd season. While the characters Bret and Jemaine will no longer be around, the real Bret and Jemaine will continue to exist”. (bron: flightoftheconchords.co.nz)

Flight Of The Conchords is de naam van een komisch duo uit Nieuw Zeeland. Bret McKenzie en Jemaine Clement maken voor HBO een gelijknamige comedyserie over een beginnend bandje in New York. De komische sketches worden afgewisseld door muzikale intermezzo’s die nu zijn samengebracht op een album.

Bret en Jemaine kennen elkaar van de universiteit waar ze allebei film- en theaterwetenschappen studeerde. Sinds 1998 timmeren ze aan de weg en de laatste jaren met groot succes. Dit blijkt uit de vele prijzen die ze wonnen en de cultstatus die ze opeisen.

Hoewel de nummers op het album komisch bedoeld zijn valt direct op hoe professioneel ze gemaakt zijn. Hierdoor ga je de muziek onwillekeurig vergelijken met echte popmuziek en daar gaat het fout. De teksten zijn leuk en de muziek is lekker, maar het blijft een beetje hangen op persiflages. En dat is door anderen beter gedaan.

Uitzonderingen voor mij zijn Hurt Feelings, Petrov, Yelyena And Me en You Don’t Have To Be A Prostitute. Maar het niveau van Ladies Of The World halen ze niet meer.

Tekst overgenomen van mijn weblog

Florence + The Machine als beest

Florence Welch schrijft en zingt liedjes die doen vermoeden dat we hier te maken hebben met een stevige tante die niet zo makkelijk van haar stuk te brengen is. Op haar debuutalbum Lungs laat ze horen wat ze in petto heeft.

"Florence writes her best songs when she’s drunk or has a hangover, because that’s when the freedom, the feral music comes, creating itself wildly from the fragments gathered in her notebooks and in her head". (Bron: florenceandthemachine.net)

De roodharige Florence (1986) komt uit Comberwell (South London) en heeft snel de aandacht op zich weten te vestigen. Nike hielp een handje mee doordat zij het nummer Kiss with a Fist gebruikte voor een commercial.

The machine is een zevenkoppige band die gelukkig niet machinaal klinkt. De muziek doet denken aan Kate Bush en een vleugje Bjork en dat in een sprookjesachtige sfeer (veroorzaakt door de harp) die neigt naar gothic.

De muziek is erg serieus met veel bombastische klanken. Hierdoor wordt het luisteren erna een zware bevalling van ruim een uur (inclusief de overbodige bonus-cd). Toch zijn er een paar nummers om te genieten. Voor mij zijn dat Drumming Song, Kiss with a Fist en Rabbit Heart.

Ik ben ervan overtuigd dat Florence + The Machine een publiek heeft, maar ik val daar toch buiten. Wie haar live eens wil zien kan 8 oktober in de Melkweg terecht. Florence belooft tijdens optredens een beest te laten zien, elk concert weer een ander.

Bericht overgenomen van mijn log: cd-recensies.nieuwslog.nl

Fun Lovin’ Criminals zonder klassieker

De mannen rondom Hugh Morgan scoorden een grote hit in 1996 met Scooby Snacks. Veertien jaar later komt hun zoveelste album (Classic Fantastic) uit en eigenlijk is er niet veel veranderd aan de sound van de band. Maar die sound is okay, dus waarom zou je er iets aan veranderen.

Their songs often deal with life in a city, often explicitly New York City, but just as often urban life in general. They cover such issues as organized crime, recreational drug use, violence, poverty and politics. Their songs are often gritty or existentialist in nature but are just as often humorous or satirical. (bron: en.wikipedia.org)

Hoewel de bandleden nette ‘zaken’mensen zijn houden ze wel van verschillende snoepjes uit de apotheek en rookwaar uit de koffieshop en zingen ze in hun grootste hit over een bankoverval en jatte ze hiervoor enkele soundsnaps uit een film van Quentin Tarantino. De uit New York afkomstige FLC is vooral in de UK en West Europa succesvol met een zorgvuldig opgebouwd imago van zich zelf relativerende kwajongens.

De muziek is een mengsel van alternatieve rock met hiphop, blues en een vleugje jazz. Een combinatie waarin snel het specifieke geluid van de band is te herkennen. Ook op Classic Fantastic is dit recept weer verder uitgewerkt en dat levert vrolijke aanstekelijke nummers op. Een aantal achter elkaar geplaatste berichten op een antwoordapparaat op een bedje van een kinderliedje is misschien wat makkelijk scoren, maar toch ook lachwekkend. Kortom het album bevat geen hoogvliegers, laat staan een klassieker, maar een groot aantal nummers zijn het genieten waard.

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl