Buitencategorie progalbum. Opbouw, muzikale diepgang en uitvoering zijn echt subliem. De baspartijen, die fluitiste! En steeds worden expressieve gedeelten afgewisseld door rust, heerlijke rust.

Qua structuur en melodie is Viljans Öga klassiek georiënteerd; in de fluitpartijen hoor ik invloeden van Poulenc en Koechlin. Elke nummer is een avontuurlijk verhaal op zich. Van de vier tracks komen Sorgmantel en Snårdom het meest in aanmerking als 'klassieker', maar bij dit ontdekalbum kan m'n oordeel over een tijdje weer anders zijn.