Er was een periode dat ik de eerste albums van Camel draaide. De periode Van Agt-Wiegel zeg maar. Daarna is de band in een bijna onvindbare uithoek van mijn muzikale geheugenkwab beland.

Maar onlangs besloot ik The Snow Goose weer eens te beluisteren, destijds mijn favoriete album. Dat beviel boven verwachting goed. Ik vertelde het aan een vriend, tevens de grootste Camelkenner van Midden-Gelderland. Daarop tipte hij mij om ook eens Dust and Dreams te proberen, een album uit een jaartal dat ik zelf niet zou associëren met een interessante Camel.

Het is prachtig. Dust en Dreams heeft rijke melodieën en weidse vergezichten, en daarnaast voldoende rockimprovisaties van Latimer. Het is een conceptalbum dat wegluistert als één geheel. In dat opzicht (maar verder niet zo veel) is het vergelijkbaar met The Snow Goose. Soms hoor je goed dat de productie niet van gisteren is, maar het stoort me niet. Muzikaal inhoudelijk is het tijdloos, sterke melodieën zijn immers tijdloos. Een van de beste Camel albums? Zou zo maar kunnen.

See You on the Ice is in meerdere opzichten wisselvallig.

Op het album staan fraai gecomponeerde nummers (zoals het broeierige I'm Here en het intieme Particle of Light) maar ook een paar matige (Something Funny, Emily).

Carice heeft een leuke stem en zingt zuiver. Petje af voor wat ze doet op jazzy nummers als I'm Here en End of the World. Maar in de uptempo nummers klinkt het mij te vlak. Daar zou ze meer mogen losgaan (wat haar als actrice geen enkele moeite kost). Gisteren vertelde ze in het radioprogramma Kunststof dat een zanger vooral geloofwaardig moet zijn, dat is belangrijker dan de techniek. Mee eens, maar techniek is soms wel handig om te kunnen overtuigen.

Al met al ben ik toch wel positief verrast. Ongeveer de helft bestaat uit leuke nummers en dat is voor een debuutalbum geen slechte score.

Dit hangt bij mij ergens tussen 3,5 en 4*. De sfeer is goed en op het album staan sterke nummers zoals An Island in Space, Trapped in Amber (interessante vocals) en Aloof (dat geïnspireerd lijkt door Take me into Your Skin van Trentemøller). De aanloop wordt wel verstoord door het matige Drowning en ook Strange Things Are Afoot vind ik minder boeiend.

Op Bandcamp staan tags als 'Genesis' en 'Renaissance'. Er zijn overeenkomsten - het zit degelijk in elkaar, er zijn flarden Hackett en er is een prettige zangeres - maar deze muziek mist toch echt de grootsheid van genoemde bands. Het kabbelt vriendelijk voort zonder veel opwinding. Daarmee is niet gezegd dat ik het slecht vind; op de achtergrond luistert het wel aardig weg.

Het klopt wat mijn voorganger zegt: hoe verder je komt in deze plaat, hoe indrukwekkender het wordt. Op zich is er niks mis met de drie electropopnummers aan het begin, ik hou daar wel van.

Maar echt onderscheidend wordt het pas daarna. Omdat de nummers meer verrassend zijn, maar vooral ook omdat Clara Luciana in rustige nummers het best bewijst dat ze een fantastische stem heeft: warm, karaktervol en heel wendbaar. Drôle D'époque en Dors zijn chansons om stil van te worden.

Clara overtuigt volledig met dit eerste solo-album, en met haar talent moet het gek lopen wil ze niet aan het begin van een grote carrière staan.

Zo, wat lijkt dit veel op Boards of Canada, je zou zweren dat de Schotten een nieuw album hebben uitgebracht. In werkelijkheid is het gemaakt door Emlyn Ellis Addison, een geboren Zuid-Afrikaan die aan de East Coast woont. Ik probeer hiernaar te luisteren zonder me druk te maken of hier sprake is van plagiaat. Als dat lukt zal ik 'Nothing Left to Abandon' omarmen, want het wel fijne muziek.

Hoe dicht kun je de sound van Mike Oldfield benaderen? Zo dicht dus.
Helaas voor Colin komt er méér bij kijken om de man werkelijk te evenaren.

Ik heb een zwak voor progrock met een lichte toon, waarbij melodie en details belangrijker zijn dan het grote gebaar. Dit eerste (mini) album van Connection Theory, gevormd door het Engelse echtpaar Cooper, voldoet daar behoorlijk goed aan.

All Walls No Doors en Rati Acutus, met piaonspel dat doet denken aan IZZ, zijn opgewekt en helder.
Zo begint ook In Two Minds maar halverwege neemt het een wonderlijke wending richting een King Crimson achtig fusiongeluid. Aparte track. Drumlins and Dropstones is het tweede vocale nummer. Het heeft zijn momenten, maar ik vind het net iets minder gerijpt dan de rest.

Interessant debuut dat voor mij naar meer smaakt.

De eerste tracks klinken als doorsnee Latijnse poprock, ongeveer in de stijl van de Mexicaanse groep Maná.

Daarna wordt het leuker, door de folklore in Lléname de Sol en El Dia Despues en door de melodische prog in Trexón en Hijos de America. Het einde van Oídos en el Alma loopt gewiekst over in een citaat uit Beethoven's 7e symfonie.

Een profiel op Bandcamp om van te smullen ...


Stunning inderdaad. Coralspin trakteert op suffe en amateuristische prog met een zangeres die -hoe zeg je dat netjes- een onaangename kopstem heeft. 'Kate Bush' en 'Sandy Denny' .