Folkrock met een flinke touch of Fairport Convention. Wist niet dat deze muziek nog wordt gemaakt in 2012, maar goed, ik ben dan ook geen specialist in het genre. Afgemeten aan het aantal stemmen zijn er trouwens meer lieden die The Albion Band niet kennen.

Bij nadere studie blijkt er inderdaad een lijntje te lopen naar Fairport Convention. Via Ashley Hutchings, al heeft hij op dit album z'n plek afgestaan aan zoon Blair Dunlop.

Op The Vice of The People staan aantrekkelijke songs -veel uptempo- met als persoonlijke favorieten Coalville, Set Their Mouths to Twisting en One More Day. De zangeres Katriona Gilmore heeft een stem om van te smelten. De mannen zijn minder toonvast, met name in tracks 6 en 10. Maar acht, dat went en de harmonieën zijn verder dik in orde.

Wait for Now / Leave the World en A Promise zijn hemelse nummers en ook de rest groeit verder bij elke beluistering. Over elk detail lijkt te zijn nagedacht. En daar is niets mis mee wat mij betreft, ik laat me graag verwennen door deze geraffineerde maar sfeervolle productie. Het valt me op dat er ook veel zorg is besteed aan aan outro's, neem alleen al het indrukwekkende slot van de tweede track.

Een van de mooiste popsongs ever is Shipbuilding door Robert Wyatt. De tekst is van Elvis Costello, die ook de oorspronkelijke versie van het nummer heeft uitgebracht. Maar van wie is de muziek?

Die is geschreven door Clive Langer, een Engelsman die, naast een bescheiden carrière op het podium, productiewerk heeft verricht voor o.a. Elvis Costello, Madness en David Bowie. Me dunkt een mooi cv.

Dezelfde Langer, inmiddels op respectabele leeftijd, debuteert hier met een nieuwe band.
Op Practice staan tien heldere, strak gecomponeerde songs die het beste van decennia Britse pop/rock combineren. In Acre Lane en Knock Me Off waart de geest van Bowie, Had a Nice Night is weer typisch Madness. Andere invloeden zijn Costello, XTC en Roxy Music. Orgeltje, rauwe gitaar en saxofoon maken het plaatje compleet. Warm aanbevolen.

Er is niks mis met muziek waarin meedere genres zijn verwerkt, integendeel.

Het probleem met dit album echter is dat de samenhang zoek is. Niet alleen tussen nummers onderling, maar ook tussen de delen van lange nummers als Syx en Marvelous Choice doordat verschillende stijlen abrupt aan elkaar zijn geknoopt.

En wat is de zin van fragmenten latin en reggae in die nummers? Nog meer storend, zeg maar grotesk, vind ik de drie minuten lange mantra die het album afsluit.

Onlangs klonk in een platenzaak interessante muziek die ik niet kende. Het bleek om de nieuwste van The Jayhawks te gaan, een groep waarvan ik slechts de naam weet want binnen dit genre ben ik niet zo actief.

Bij nadere kennismaking blijken op Mockingbird Time veel smaakvolle songs te staan zoals She Walks in So Many Ways, Cinnamon Love en Black Eyed Susan. Dit zijn maar voorbeelden, want over de volle lengte is de kwaliteit in orde.

Voor mij is het vooral de samenzang die het bijzonder maakt en me aanzet om meer van de band te verkennen. Die harmonieën doen zelfs denken aan grootheden als The Everly Brothers en The Byrds. Maar dat is vast al eens eerder gezegd .

Jake Cinninger van Umphrey's McGee draagt bij aan de productie en, als gitarist, bij de uitvoering van dit album. Voeg daarbij het feit dat The Mantras in het voorprogramma van UMG's huidige tour zitten, en het wordt duidelijk in welke hoek je deze muziek moet zoeken.

Instrumentaal is alles op orde, het album jamt en funkt er prima op los. Dat wil zeggen: totdat de onbegrijpelijke opvuller JBRML alle vaart uit de muziek haalt. Vocaal heeft de band nog wat te winnen: de zanger heeft een dunne, geknepen stem en het is maar goed dat zijn aandeel beperkt is.

Ardor is de overtreffende trap van smaakvolle muziek. Ook de productie met vele lagen en electronische geluiden is top. Kissing Moon is buitencategorie en dat geldt eigenlijk ook voor Revenant, The Waiting Ground en Mariner, Come In met het psychedelische saxofoon outro. Minpunt vind ik de zanger bij tracks 2, 4 en 6 (Alexander Stenerud). Zijn indringende rockabilly stem doorbreekt de dromerige sfeer en dat is toch wel jammer.

Het verrast me dat The Pentangle 30 jaar later geen moment gedateerd klinkt, waar dat bijvoorbeeld bij Fairport's Liege & Lief, ook uit 1969, veel meer het geval is.
Innovatieve muziek, inderdaad.

Ook bijzonder is de directe opname zonder poespas.
Toen ik Basket of Light leerde kennen heb ik lang gedacht dat het om een live-opname ging. Als na 46 seconden, in Light Flight, komt Jacqui McShee hoorbaar in ademnood. Ook de 'minder toonvaste' momenten van Bert Jansch zijn gewoon blijven staan.
Het vergroot de charme van dit meesterwerk.

Opvallend genoeg wordt dit bij Progarchives als beste album van TPT beoordeeld.

Zelf vind ik dit werk net zo mager als de voorganger en -door sommige drammerige nummers- geen genot om naar te luisteren. In elk geval komt het niet in de buurt van de betere albums Little Man en What we Have Sown.

Na het licht teleurstellende Dark Angel is weer de weg naar boven gevonden. Adverse Chamber is een fijn album waarop zes nummers staan die ertoe doen.

Of je ervan houdt of niet, The Reasoning heeft een heel eigen geluid. Met dank aan zangeres Rachel Cohen natuurlijk, maar ook door die combinatie tussen stevige rock (soms metal) en tamelijk zoete folkmelodieën. Móóie melodieën. Tracks 2, 3 en 5 staan ook op het akoestische album uit 2010 en blijven daar goed overeind.

Prima progressieve artrock uit Denemarken. De stevige nummers kunnen liefhebbers van Muse aanspreken, andere nummers hebben wel wat weg van Alt-J. De combinatie van gitaarakkoorden en zanglijnen is erg lekker.

Onvervalste Canterbury met sterke invloeden van de vroege Soft Machine en Robert Wyatt. Je moet van goeden huizen komen om die grootheden te evenaren, maar deze Italianen komen aardig in de buurt. Met als kanttekening dat dit toegankelijker is, minder experimenteel. Hoe dan ook is dit een erg interessante plaat. Ik begin met vier sterren en dat is aan de voorzichtige kant.

Sterk debuut van een trio uit Zuid-Afrika. Op hun facebookpagina noemen ze Susanne Sundfør als een van hun favoriete artiesten. En daar hebben de melodielijnen en indringende productie best veel van weg. Aanbevolen voor liefhebbers van melodieuze electropop.

Vooral de nummers met folk-invloeden zijn boeiend: Au Ciel, 01 en op de eerste plaats het openingsnummer Ex-Slave. Dat is een sterk opgebouwd, duister nummer met prachtige meerstemmige zang, in de stijl van laatmiddeleeuwse chansons.

Nulla Jedan heeft een fijne sound die een beetje aan Porcupine Tree doet denken. Interessant materiaal, ook al komen sommige nummers wat kwaliteit tekort.

Al in de eerste minuten wordt duidelijk dat dit geen doorsnee progrock is. Hier klinkt een heel vitaal geluid dat ik moeilijk kan thuisbrengen. Waar lijkt dit op? Gitaren en drums leggen een basis die soms aan Yes doet denken, maar door het hoge tempo en de leadzang lijkt de band vooral op zichzelf.

Complexe baslijnen en syncopische ritmes maken het spannend. Veel rustpunten zijn er niet, de eerste komt pas aan het begin van track 5. Bij een lang album zou dat een bezwaar zijn, maar Dreamhouse is binnen 40 minuten uitgeraasd.

En dan gaat 'ie bij mij gelijk terug naar track 1

Instrumentale en vocale nummers wisselen elkaar af, tegelijkertijd vormen ze een hechte eenheid. De sfeer is warm en melancholisch.

De afwijking van 'The Last Resort' valt niet bij iedereen goed, maar zelf vind ik dit album minstens zo bijzonder. Hoe kom je bijvoorbeeld op het idee om zo'n sixties tremolo gitaar van stal te halen? Die klinkt nog bescheiden in 'The Mash and the Fury' maar is luid en duidelijk te horen op 'Past the Beginning of the End' en 'Shades of Marble', een geweldig nummer dat uit z'n voegen barst van de melancholie.

'Sycamore Feeling' is duister en sensueel, met dank aan de Deense vriendin van Hope Sandoval . Ook duister is 'Häxan', met een complex stuwend ritme waarbij de grootste hark niet kan stilzitten. 'Silver Surfer Ghost Rider Go' is een tikkeltje pregnant, maar dat maakt de ontspanning des te groter op het landerige 'Neverglade' en de plezierige afsluiter 'Tide'.

Fantastisch album. Het eerste in 2010 dat ik vijf sterren geef.