Voor zover er nog twijfel bestond, mogen we CDZ inmiddels tot de top van de Italiaanse prog rekenen. Dit is een moderne en frisse band die op een heel eigen manier invloeden van klassiek en jazz in de muziek verwerkt. De zanger is trouwens ook niet alledaags.

Waar de vorige albums soms een steekje lieten vallen, vind ik La Notte Anche di Giorno nog rijper, nog meer een geheel. Er is een overvloed aan mooie thema's en barokke passages zoals alleen de italianen dat kunnen. Fraai zijn ook die vioolpartijen in het tweede deel.

Het is nog februari maar ik ben benieuwd welke italoprog dit gaat overtreffen in 2015, al ligt er een kandidaat op de loer. De nieuwste van Not a Good Sign komt ook nog deze maand uit, met nota bene dezelfde zanger Alessio Calandriello.

De line-up belooft wat, de kern bestaat uit (ex)leden van La Coscienza di Zeno en Il Tempio Delle Clessidre.

En de hoge verwachtingen worden waargemaakt: dit is meeslepende RPI van de bovenste plank. Alhoewel het met de R van rock meevalt. De piano van Andrea Lotti speelt een grote rol en het is behoorlijk klassiek georkestreerd allemaal. Ik hou daar wel van, mits smaakvol en niet bombastisch (zoals hier het geval is).

De bandnaam [naamwoord-voorzetsel-naamwoord] past goed in de Italiaanse traditie en dit is ook een 'traditioneel' album. Verder zit de vaart er goed in. Al na ongeveer 20 minuten begint Fra le Dita, het monumentale slotnummer dat de kroon het werk zet.

Het eerste officiële album van een vijftal uit Siena. Dit is herfstachtige prog -het hoesje is dus niet slecht gekozen- met flinke doses ambient en psychedelica.

Dat deze band iets in huis heeft, blijkt wel uit de spannende opener Eclissi Pt. 1 en het bijna avantgardistische Nel Nulla Etereo Soggiogato etc. Jammer genoeg loopt de kwaliteit vanaf track 5 terug, Folia vind ik zelfs langdradig. Daardoor is album als geheel niet helemaal bevredigend.

Binnen het Italiaanse Lizard label opereren twee bands die een heel eigen variant van psychedelische rock spelen, en die tegelijkertijd erg op elkaar lijken: Lagartija en Flora. Met vergelijkbare jazzy sfeer, instrumentatie, zangeres en (beperkte) duur van de albums. Kort geleden kwam ik erachter dat de twee bands afkomstig zijn uit dezelfde stad in Noord-Italië, namelijk Piacenza. Er zijn ongetwijfeld lijntjes tussen de muzikanten en misschien kunnen we deze stijl voortaan 'Piacenza-rock' noemen .

Ik ben helemaal weg van deze muziek. Het vuurtje is ontstoken door Lagartija - Particelle en daarna opgelaaid door Flora - 6 uit hetzelfde jaar.

Met Amore di Vinile heeft Lagartija weer een duidelijke stap vooruit gezet. De voorganger was goed maar daar waren er ook stukken waarbij mijn aandacht verslapte, vooral het titelnummer. Dit album is compacter en constanter, totaan de meeslepende afsluiter Anomalie. Verder valt op hoe puur en intiem deze muziek is. Neem bijvoorbeeld Ottobre, of Carnale waarop de gitarist de zang verzorgt.

De voortekenen zijn goed: een jonge band uit Noord-Italië, een opvallende hoes.

En Lagartija stelt niet teleur. Dit is intelligente rock, enigszins spacy met een scheut (cool)jazz. Hier en daar een saxofoon of trompetje erbij. De nadruk ligt op instrumentale stukken, de rol van zangeres en covergirl Sara Aliani is beperkt. Sfeervolle plaat die niet te lang duurt.

Had het album uit de eerste zes tracks bestaan, dan had ik 4 sterren gegeven of meer. Al die tracks zijn de moeite waard met als hoogtepunten We Fall in Love en As Satellites Go By. Prachtig opgebouwde muziek.

Over het laatste deel ben ik minder enthousiast. Nobody Else is bedoeld als bluesy maar klinkt best wel nep. En het slaapliedje Only Our Skin .. tja, daar val ik van in slaap.

De productie is inderdaad uitstekend.

Niet voor het eerst ben ik onder de indruk van wat de Tsjechische muziekscene te bieden heeft. Dit debuutalbum van Lanugo is wat mij betreft een bijna volmaakte crossover tussen pop en jazz.

Er is dus veel goed aan deze luisterplaat. De nummers zijn gelaagd maar niettemin catchy. Soms wordt er groots en meeslepend uitgepakt, dan weer is de muziek heel klein, zoals bij Samota. Ik val voor de swingende zang van Markéta Foukalová, en voor het delicate pianospel van ene Viliam Béreš.

Ik beluister ook klassiek en bij Matter had ik associaties met Jean Sibelius (geb.1865), de grootste componist van Finland en dus landgenoot van Lauri Porra. Nu lees ik dat Porra een heuse achterkleinzoon is van Sibelius. Geen toeval dus!

Lauri Porra blijkt een muzikale duizendpoot: cellolessen gevolgd op jonge leeftijd en later basgitarist geworden in de metalband Stratovarius. Bij de openingsminuten van dit album kun je je dat laatste nog wel voorstellen

Maar de albums van Lauri Porra zijn vooral een mengeling van artrock, pop en jazz. Zo ook Dust, waarbij Phase II dan weer doet denken aan Vangelis. De nummers zijn interessant en goed, al mag je ook de kanttekening plaatsen dat het veel kanten opschiet.

Best goed, maar omdat ik Lazuli zo hoog heb valt het toch een fractie tegen.
Op elke voorganger staan wel een paar nummers met interessante (etnische) ritmes. Dat maakt albums van Lazuli extra onderscheidend wat mij betreft. Het nummer Mes Semblades komt in de richting, maar verder is Saison 8 - in ritmisch opzicht- wat minder spannend.

Hier klinken tot de puntjes verzorgde, gelaagde nummers die na herhaalde beluistering ook catchy blijken te zijn. De expressieve zanger, die doet denken aan de frontman van Nemo, wordt in J'ai Trouvé Ta Faille opeens afgewisseld door Fish. Ook opvallend zijn de stuwende 'Gabriel-ritmes' in een aantal nummers, bijvoorbeeld Prisonnière d'une Cellule Mâle. Dit is afwisselend, dit is goed, dit smaakt naar meer.

Een gemiddeld progalbum bevat een handvol geslaagde melodieën, La Via della Seta staat er vol mee. Thema's die zo mooi zijn dat ze uren later nog in je hoofd klinken. Ook fraai is het klassieke pianospel, bijvoorbeeld in het instrumentale Mondi Che Si Cercano.

Zanger Aldo Tagliapietra heeft de band verlaten en is vervangen door Davide 'Jimmy' Spitaleri, afkomstig van Metamorfosi (mij nog onbekend). Een gouden wissel. Luister naar zijn 'belcanto' in Verso Sud en Incontro dei Popoli: prachtig. De muziek is heel verzorgd en natuurlijk, alsof het zo moest zijn en niet anders.

Mijn favoriete progplaat van 2011 tot nu toe.

Goede genade, wat moet dit voorstellen? In elk geval niet de progrock band Le Orme waar ik onlangs voor ben gevallen. Nee, dit is synthpop en dan ook nog eens van het goedkope soort. Cercherò, Storie Che Non Tornano en Com'era Bello zijn bedroevend zwakke nummers. De rest is iets beter, maar niet veel.

Ik ben een beetje sceptisch geworden bij Nederlandse progbands die het op MuMe goed doen. Je hebt natuurlijk vriendjes die 5* uitdelen, en ook onafhankelijke luisteraars lijken Nederlandse bands een extra half puntje te gunnen. Dat laatste is puur op gevoel, kan het onmogelijk hard maken.

Leap Day kan me op andere gedachten brengen, want dit is een band waarbij ik een mooie score zou begrijpen. Op dit jubileum album ter ere van het 10-jarig bestaan staan zowel nieuwe als bewerkte songs. Er is variatie genoeg, met als constanten fraaie melodielijnen en de prettige zang van Jos Harteveld. Aanrader voor liefhebbers van ingetogen en verzorgde neoprog..

In het schrale Nederlandse progslandschap is Leap Day een band die mij wel kan bekoren.
Mijn eerste indrukken van Treehouse zijn positief. Het zit goed in elkaar, melodieën zijn fraai en het album heeft een soort ingetogen waardigheid waar ik van houd. De nieuwe leadzanger Hans Kuypers heeft een lichtere stem dan zijn voorganger, waardoor het soms opeens iets weg heeft van IQ. Zang is nog wel te verbeteren vind ik.

De ergste clichés uit 40 jaar progrock? Ze staan allemaal op Distorted Memories.
De uitvoering is houterig. Instrumenten klinken lelijk, bijvoorbeeld de viool in Distorted Memories en keyboards op meerdere nummers. De zang op Frozen Memories en P.C. Left is tenenkrommend.

Genoeg redenen voor een diepe minscore.

Oleg Marchenko uit Kiev maakt onder de naam Organoid plezierige minimal electronic, vergelijkbaar met het werk van zijn landgenoot r.roo. Wat hij hier doet als Ligea is meer weids en zwaarder georkestreerd. Storm en Eclipse kan doorgaan voor filmmuziek. Het is nog beter dan ik in het begin dacht: halfje erbij.

De jamband Lobster Newberg komt uit Chicago, net als de beste in het genre Umphrey's McGee.

Hoewel de grens met jazz wordt opgezocht, blijft Actress vooral in de sfeer van experimentele rockmuziek uit de vorige eeuw. Met hoekige nummers als 'Lost' en 'Demian' lijkt de klok teruggezet naar Gentle Giant, wat ik persoonlijk niet erg vind.

Een tip van DjFrankie. Opgewekte en frisse muziek die elementen bevat van vroege 60s pop/rock en 80s synthpop.

Met die sixties rock heb ik niet zo veel affiniteit, waardoor mijn aandacht soms wat inzakt. Dat neemt niet weg dat bijvoorbeeld 'Everything's Better' goed in elkaar zit.
Meer in mijn straatje liggen 'Edie' en vooral 'Rainbow at Night', een érrug lekker nummer dat mij doet denken aan The Postal Service.

Het quasi-psychedelische 'At the Gate' had weggelaten mogen worden. Zo bijzonder is het nummer niet en het onderbreekt de plezierige sfeer.

Downtempo electronic uit Rusland met een hoog triphop gehalte. Als je het accent van de zangeres wegdenkt, doet het soms denken aan Massive Attack, en de zang heeft ook wel wat weg van Portishead. Zo goed is dit allemaal niet, maar bijvoorbeeld Echo, Reptile's Head en Zanoscope zijn prima genietbaar.

Lotus is 'n voorbeeld van een goede Amerikaanse band die in Nederland vrijwel onbekend is.

Op dit album wordt klassieke gitaarrock -het openingsnummer doet aan Crazy Horse denken- vermengd met progressieve electronica en funk. Geen alledaagse combinatie, maar verrassend genoeg klinkt het heel natuurlijk. Hammerstrike is grotendeels instrumentaal en heeft een lekkere drive.

Muziek waar ik voor val.

Lucas Santtana brengt een opgewekte mix van electropop, afrobeats en bossa. Je hoort originele arrangementen met gebruik van computer en akoestische instrumenten (blazers, strijkers etc.). Deze muziek bevalt prima, ik verveel me geen seconde.

Het album is gratis beschikbaar op de site van de artiest.