Fabian Holland combineert fluwelen zang met verrukkelijk gitaarspel, waarbij hij veel gebruik maakt van fingerpicking en razendsnelle versieringen. Talentvolle jongeman!

Mijn stem voor het album is vooralsnog voorzichtig omdat na een nummer of zes de aandacht verslapt. Daar heb ik vaker last bij enkel gitaar en zang, dus het zegt meer over mij dan over de kwaliteit van dit debuut.

Een vergaarbak met live opnamen van Finisterre en niet eerder uitgebracht werk van zowel Finisterre als Höstsonaten.

CD2 kan er nog wel mee door, maar op CD1 worden progclassics vakkundig om zeep geholpen. Zo klinkt op Refugees van VDGG een vreselijke zangeres, en heeft men bij Wyatt's Sea Song niet eens de moeite genomen de juiste akkoorden uit te zoeken.

Beluisterd na een tip van ChrisX bij een persoonlijke favoriet, Akt-Blemmebeya. Hij noemde daarbij een ander album van Finisterre (In Limine), maar In Ogni Luogo is de eerste die ik te pakken krijg .

Ik zou niet zeggen dat dit sprekend op Akt lijkt, maar qua stijl zijn er wel overeenkomsten. Ook dit is avontuurlijke progrock met uitstapjes naar andere genres. En dat alles onder een fris Italiaans sausje.

Interessant dus, al had hier de uitwerking strakker gemoeten. Inbreng van bassist en vooral drummer is (plicht)matig en dat is bij mij een struikelblok voor een prachtige score.

En nu op naar In Limine.

Is een fotomodel aantrekkelijk? Nee toch .. Aantrekkelijk is de vrouw met unieke imperfecties (mits niet te veel).

Aan imperfecties geen gebrek bij deze cd. Neem de katerige leadzanger die continu een kwartnoot te laag zit. Of de klank die aan een rioolbuis doet denken.

Maar jeetje, dit is wel eigenzinnige muziek!
Ik onderken het gevaar op verveling maar die heeft vooralsnog niet toegeslagen..

Je voelt het al na vier akkoorden aankomen: Floex heeft met Gone weer een fantastisch nummer gemaakt. Het spookt al een halve dag door mijn hoofd. Diep melancholisch, magisch mooi. Daar kan weinig tegenop van wat dit jaar is gemaakt.
Never Sol is een landgenote van Floex die onlangs haar eerste single heeft uitgebracht: Hands.

De overige nummers zijn wat minder verrassend en de Dikolson Remix (bonustrack) vind ik geen verbetering van het origineel. Ik mag hopen dat deze EP een voorbode is van een volledig album, inclusief Gone.

Cd besteld . Dit wordt alleen maar mooier en mooier.

Klasse zoals Floex electronica en akoestische instrumenten (o.a klarinet) mengt tot één geheel. En hoe hij varieert met verschillende stemmingen. Casanova en Forget-Me-Not (wow!) zijn opzwepend; andere nummers zijn weer melancholisch, rustgevend, duister, ...

Het laatste studio-album van Floex is alweer bijna 7 jaar geleden. En nu is er gelukkig 'A Portrait of John Doe' in samenwerking met de Britse componist en pianist Tom Hodge. Vergeleken met de voorganger zijn de arrangementen minder jazzy en meer orkestraal. Maar het blijft typisch Floex, met die melancholische melodielijnen en interessante electronica. Deze plaat is ook weer ongelooflijk mooi en het zou zomaar mijn favoriet van 2018 kunnen worden.

Er zijn van die albums die niet vervelen. Die je na een jaartje weer eens opzet en denkt: 'Aargh .. wat lekker'. Waarin je details ontdekt die je eerder waren ontgaan. Nou, dit is dus zo'n album.

Flora heeft een heel eigen geluid: een soort postrock met Canterbury trekjes. Direct opgenomen, gezongen in Italiaans, geregeld een saxofoon erbij. Nu heb ik met dat instrument in de rockmuziek een haat-liefde verhouding. Vaak is het te dominant aanwezig (Kijk mij eens lekker ruig soleren). Zo niet op deze plaat. Het gitaarspel is al even dienstbaar, met jazzy riffs om van te smullen.

De band bestaat al sinds 1998 maar aan de laatste twee albums doet zangeres Claudia Nicastro mee. Is zij het jongere zusje van oprichter Paolo Nicastro? Hoe de band daarvoor klinkt zou ik niet weten, maar Claudia's bozige zang voegt zeker iets toe. 'Non Mi Ricordo!'. Ze lijkt me een katje dat je niet zonder handschoenen moet aanpakken.

Een minder nummer? Is er niet. Ook geen idee trouwens wat het beste nummer is, want Sei klinkt als één geheel. Tel daarbij de originaliteit en het vele luisterplezier dat ik al heb gehad, dan wordt het eens tijd om naar vijf sterren te verhogen.

Opmerkelijk. Dit debuut komt pas na ruim 20 jaar Pink Floyd te hebben gecoverd. Nog opmerkelijker misschien is dat de band -op wat gitaarsolo's na- goed los weet te komen van het Grote Voorbeeld. Vergelijk dat eens met de debuutplaat van RPWL destijds .

Dit neigt op de eerste plaats naar RPI, met van die typische, sierlijke melodielijnen op de grens tussen rock en pop. Het nummer Antitesi zit nu al de hele dag in mijn hoofd. Zanger en zangeres hebben een plezierige stem en het songmateriaal is goed op orde. Le Vie dei Sogni is een lekkere, licht verteerbare progplaat. Biertje erbij en het komt helemaal goed. Vier sterren!

De artiest achter Fodiator is Joris van Ooij, een autodidact die naast de muziek een baan heeft op een scholengemeenschap in Noord-Brabant. De mix en (soms) de zang verraden dat dit geen doorgewinterde productie is, maar met de muzikale inhoud is weinig mis. Ik heb dit al een handvol keren gedraaid en begin onder de indruk te raken van het vakmanschap. Fodiator heeft gevoel voor warme popsongs die zich op een prettige manier in het koppie nestelen. Het album is hier gratis en legaal te krijgen.

Toch maar een poging gewaagd aan Four Tet. Na There is Love in You heb ik de artiest links laten liggen want die plaat kon mij minder bekoren dan de meesten. Tot mijn verrassing en vreugde vind ik dit wel weer tof.

Something in the Sadness en Love Salad zijn opwindend en eigenlijk zijn alle uptempo nummers dik in orde. Die afwisseling met rustige tracks vind ik juist een sterk punt en met name Green is een pareltje. Daarna gaat het album als een nachtkaars uit, maar dat geeft niet want inmiddels ben ik vredig ingedommeld op een bedje van mos.

Vergeleken met de andere albums die ik ken (Pause en Rounds) valt deze wat tegen.

Of het aan de dansbaarheid ligt of niet, nummers als Sing en Plastic People klinken mij te vlak en voorspelbaar. Ik mis de originele instrumentatie en ritme(verstoringe)n zoals bijvoorbeeld in And they all look broken hearted .

Nog steeds een redelijk album wat mij betreft, maar niet onderscheidend.

Sympathiek solo-debuut van een Fransman die in Amsterdam woont.

In de eerste nummers overheerst Engelse neo-prog, met pastorale gedeelten in de stijl van Anthony Phillips en Steve Hackett. In Alice's Eerie Dream en het tweede deel van The Last Oddity ligt het accent op catchy Floydiaanse bluesrock.

Deze stijlen laten zich goed combineren maar het - op zich aardige - countrynummer The Eyes of Ages doorbreekt wel een beetje de dromerige sfeer. Ander klein minpuntje is de zang van Carducci, al moet ik zeggen dat die na een paar luisterbeurten niet meer stoort.

Opnieuw een ontdekking in de hoek van 'folkgerelateerde-prog-met-zangeres'. De laatste jaren heb ik al kennisgemaakt met The Reasoning, Gåte, White Willow en Delusion Squared. Bij elkaar goed voor een aantal puike albums, met als persoonlijke tip 'II' van laatstgenoemde band.

En nu dus Frequency Drift uit Beieren, met inmiddels hun vierde plaat. De nummers op Laid to Rest zijn eerlijk en niet bijzonder complex. Aanvankelijk maakten die niet een verpletterende indruk op mij, maar zoals dat soms gaat zijn ze bij elke draaibeurt beter geworden. De melodieën hebben zich plezierig in het hoofd genesteld en ik ben gehecht geraakt aan de stem van zangeres Antje Auer. Vermeldenswaard zijn de elektrische viool (gelukkig niet te agressief opgenomen) en het Floydiaanse gitaarspel.