Interessante progrock met zeggingskracht, in een onbevangen stijl.

Van die onbevangenheid is 03-02-1974 een voorbeeld. Dat is een curieus plakwerkje van ideeën, waarvan één (op 6:02) bijna letterlijk is overgenomen uit The Cinema Show van Genesis. Ook wonderlijk hoe weinig de zanger aan bod komt. Als 'ie dan eindelijk weer eens klinkt, schrik je je dood.

Minpunten vind ik de opener (nogal bombastisch), het slotnummer (te lang) en de productie (nu en dan ongepolijst).

Dit zijn maatschappijkritische songteksten, als we de vertaalmachine mogen vertrouwen. Qua productie is het te amateuristisch naar mijn smaal en de zang is een beetje vermoeiend. Tegelijk doen de Hongaren een sympathieke poging om gebaande paden te vermijden en de folkinvloeden zijn eigenlijk best aardig.

Pato Fu bestaat bijna 20 jaar. Bandleden worden ouder, krijgen kinderen en willen soms even iets anders ...

'Brinquedo' betekent speelgoed. Hier worden twaalf nummers gecovered met behulp van uitsluitend speelgoedinstrumenten zoals babypiano, gitaartjes, plastic toeters en trommeltjes. Kinderen o.a. van zangeres Fernanda Takai en gitarist John Ulhoa verhogen het plezier.

'Alleen leuk voor die doelgroep' zou je denken, maar niets is minder waar. De leden van Pato Fu zijn zó muzikaal en handig met arrangeren dat het voor alle leeftijden een erg leuke plaat is geworden. Neem alleen al dat instrumentale stuk van Live and Let Die .

In eigen land is Música de Brinquedo zeer goed ontvangen; het is zelfs gekozen tot beste Braziliaanse popalbum van 2010.

Patrick Watson c.s. heeft weer iets fraais afgeleverd, iets briljants misschien. Neem Lighthouse, Into Giants, Words in the Fire en het titelnummer met die heerlijk zwierende trompetten.

Ik zie niet in waarom dit de liefhebbers van Patrick Watson zou teleurstellen. Qua mystiek komt het dicht bij de eerste albums en het is beter dan Wooden Arms, dat op mij soms wat geforceerd overkomt.

En het is het goed om te zien dat Patrick Watson zich steeds ontwikkelt. Waar bijvoorbeeld Just Another Ordinary Day één luisterervaring oplevert, is hier meer sprake van afgeronde songs.

Mocht ik ooit in een cabrio door Toscane rondtoeren, dan laat ik zeker dit album uit de speakers komen. Dit is Italiaanse pop zoals er veel Italiaanse pop bestaat, maar dan wel van de betere soort. Manuela Pellegatta heeft een frisse stem en de songs hebben meeslepende melodieën. Mi Sono Persa, Ogni Venerdì en het titelnummer zijn goede voorbeelden daarvan. Een plaat om goede zin van te krijgen!

Met de Groove van deze band uit Georgia zit het wel goed. Het album staat vol met opgewekte, aantrekkelijke muziek waarin de loopjes van gitarist Brock Butler centraal staan.

Een aantal nummers is wel té Perpetual naar mijn smaak en het solowerk van Butler is wat houterig en voorspelbaar.

Maar goed, die dingen wil ik best voor lief nemen. Leuk album.

Aangespoord door positieve kritieken heb ik voor het eerst een album van Persophone's Dream beluisterd. En inderdaad, dit is een heel mooi en origineel conceptalbum.

In 19 tracks wordt beschreven hoe Pan, god van de natuur, de wereld van nu aanschouwt. De basis is progrock in 70-er jaren stijl: eerlijk, niet overgeproduceerd. Er komen elementen uit allerlei andere genres voorbij zoals folk, klassiek, jazz en wereldmuziek, wat het album een sprookjesachtige sfeer geeft. De muziek staat als een huis en de tracks vloeien natuurlijk in elkaar over. Speciaal vind ik de flexibele stem van Ashley Peer, een genot om naar te luisteren.

Pan: An Urban Pastoral vraagt tijd en aandacht. Zelf heb ik er zo'n tien luisterbeurten op zitten en het is enorm gegroeid.

Alle respect voor dit interessante project van Gabriel. Nummers als 'Mirrorball' en 'My Body is a Cage' zijn knap georkestreerd. Toch zal ik dit album niet vaak in zijn geheel beluisteren. Het is allemaal erg traag inderdaad, en sommige nummers kunnen me nauwelijks boeien, zoals 'I Think Its Going to Rain Today' en 'The Boy in the Bubble'.

Phish blijft na 30 jaar gewoon zijn ding doen. Vind je de oude Phish goed, dan zal deze plaat ook wel in de smaak vallen. Ik moet zeggen dat ik bij de eerste beluistering niet gelijk onder de indruk was, maar dat is eigenlijk altijd zo bij deze band. Zo lijkt de openingstrack aan de lange kant en Wombat nogal melig. Maar na een tijdje beginnen de pakkende melodieën en soli te werken en wordt de plaat behoorlijk leuk. Met name The Line, Devotion to a Dream en Wing Suit zijn sterke nummers.

De reünie van Phish is niet voor niets geweest want Joy is een van de betere studioalbums geworden. Stealing Time from the Faulty Plan, Joy en Light zijn mooie nummers in de vertrouwde stijl.

De grootste verrassing komt aan het eind, met het ingetogen symfonische Time Turns Elastic. De componist van dit nummer, Trey Anastasio, heeft eens aangegeven dat zijn muzikale ontwikkeling is beïnvloed door Genesis. Dat is hier bij vlagen te horen.

Het is moeilijk te ontkennen dat PJ Harvey een iele en onvaste stem heeft. Dat vindt de producer blijkbaar ook, want veel nummers worden dubbel ingezongen (en/of met galm). Jammer, dat klinkt nogal goedkoop.

Het deel van 'The Glorious Land' t/m 'All and Everyone' is boeiend en 'In the Dark Places' is een aardig rocknummer. Daar staan mindere nummers tegenover, met name de twee tracks aan het eind.

Voor dit moment een magere voldoende.

Op dit plaatje had ik me verkeken. De typografie van de hoes oogt niet bepaald professioneel en bij de eerste luisterbeurt werd ik niet weggeblazen. Daarvoor is de muziek te ingetogen, zonder het grote gebaar dat je meestal bij RPI aantreft.

Maar bij nader inzien is Il Gioco Imperfetto een plaat die leuk is (en blijft). De melodische songs zijn prima en vormen bij elkaar een hechte eenheid. Verwacht geen gitaargeweld en improvisaties: Prelunio brengt een softe variant van progrock die aanschurkt tegen zomerse pop. En dat is soms best lekker. Ook de zanger is trouwens ingetogen. Dat vind ik wel een pluspunt want ik heb het niet zo op geschreeuw.

Priest is het eerste volwaardige album van het duo Madeline Priest en David Kazyk uit Florida.

Je zou haast denken dat het gemakkelijk is om een leuke plaat te maken. Het recept is hier namelijk even eenvoudig als doeltreffend. Neem een plezierige meisjesstem, voeg daarbij dromerige keyboardklanken en een contrasterende synth bass. Het werkt!

Het klinkt modern en toch ook een beetje jaren '80. Vooral de eerste helft vind ik bijhoorlijk goed, met catchy nummers als Heartbeats, Staring at the Walls en Broken.

Naïeve electropop is best tricky: er is een dunne grens tussen leuk en lullig.

Gelukkig zit dit album ruimschoots aan de goede kant. De muziek blijft in alle eenvoud toch fascinerend en dat geldt ook voor de lieflijke stem van Chelsea. Enkel track 8 roept bij mij wat irritaties op, soit.

Ik heb deze zangeres overigens ontdekt in de Alternatieve Top 152, met dank aan wibro.

Mijn stelling: dit album wordt ondergewaardeerd doordat fans van 'A Secret Wish' erop stemmen.

Degenen die de albums vergelijken zijn teleurgesteld: 'mijn hemel, is dit Propaganda??'. Bij anderen valt deze softe muziek niet zo in de smaak.

Zelf kan ik vaak naar dit album luisteren. De nummers zijn goed tot zeer goed. De productie is rijk en origineel, neem bijvoorbeeld die aparte wendingen in 'Your Wildlife'.