Het speelt al langer dat Heino zichzelf als schlagerartiest niet meer zo serieus neemt. In 2013 jaagde hij zijn trouwe fans de stuipen op het lijf met het album 'Mit freundlichen Grüßen', waarop pittige covers staan van Duitse rockers als Nena en Rammstein. Dat album werd een groot verkoopsucces overigens. Een jaar later bracht hij hardrock covers van eigen werk uit, onder de geestige titel 'Schwarz Blüht der Enzian'.

In zijn laatste levensfase heeft Heino de smaak van provocatie te pakken, zullen we maar zeggen.

En nu, op 84-jarige leeftijd, maakt de zanger nog eens duidelijk weinig te hebben met politieke correctheid. Voor 'Lieder Meiner Heimat' heeft hij geshopt uit bestaande Duitstalige 'party hits' met prozaïsche titels als 'Finger im Po, Mexico!' en 'Zehn Nackte Friseusen'. Hoe fout dat nummer ook is, de combinatie van die stem, zijn leeftijd en het schaamteloze 'vul-maar-verkeerd-in-rijm' heeft iets prettig absurdistisch.

De albumtitel had op het eerste gezicht van een mierzoete verzamelaar kunnen zijn uit Heino's vorige leven. Maar 'Lieder Meiner Heimat' is natuurlijk ook ironisch gekozen. Met een serieuze ondertoon wellicht? In een interview zegt de zanger dat hij zijn landgenoten een spiegel wil voorhouden en laten zien wat de 'nieuwe Duitse volksliederen' zijn. Dat belooft wat voor het vervolg, als we het mogen meemaken.

Ik kom er steeds meer achter hoe goed dit is. Hekla Stålstrenga blijft trouw aan traditionele Noorse folk en slaagt er tegelijk in om een moderne luisterplaat te maken, met catchy nummers al Syvotredve Fem en Sjømannsbrud.

Zingen kunnen ze allemaal (Båtbygger Jo) maar frontvrouw Anne Nymo Trulsen is van de buitencategorie, met zo'n lekker rafelrandje in de stem. Uniek is ook het fiddelspel van Ragnhild Furebotten. Op het debuutalbum was zij trouwens nog de enige zangeres.

De sfeer is opgewekt maar tegen het eind van de plaat wordt het nog even ernstig, met het gedragen Tusen Tanker.

Liefdevol gemaakte folk uit Noorwegen met als persoonlijke hoogtepunten Erter og Sverter en Mannen og Kona, nummers die bruisen van energie met een lekkere zangeres (jammer dat ik de taal niet versta). Bijna de helft van het album bestaat uit ingetogen instrumentale stukken. Het vioolspel in Svabo en How far is it Long is heel breekbaar.

Dit is mijn eerste kennismaking met de artiest, dankzij een toevoegverzoek. Het album Ghost Notes biedt warme electronic met accenten op soul, dubstep en wereldmuziek. Hiatus, echte naam Cyrus Shahrad, brengt hier veel afwisseling en strooit met fraaie klanken alsof het niets is.

Het doet wel eens denken aan Bonobo en kwalitatief doet het weinig ervoor onder. Kanttekening is dat sommige nummers blijven steken in sfeerschetsen: na de fade-out voelt de muziek niet helemaal 'af'. Mocht Hiatus dat kunstje beter onder de knie krijgen, dan kan hij zomaar een van de grootsten in het genre worden.

Op zich is dit verdienstelijke neoprog waar ik invloeden hoor van Genesis en UK uit de late seventies. Van een dwarsfluit word ik sowieso blij en de gitarist kopieert het meeslepende geluid van Steve Hackett. Beter goed gejat dan slecht verzonnen, in dit geval. Wat is het dan jammer dat het vocaal zo ver achterblijft. De oninteressante zanglijnen en beperkte stemkwaliteit van Andrea Massimo zijn voor mij reden om het album verder te laten voor wat het is.

Na 5x beluisterd te hebben hou ik er even mee op. Het kabbelt vriendelijk langs me heen en als ik me even concentreer, hoor ik soms mooie, dan weer nogal voorspelbare melodielijnen. Degelijk gemaakt, maar dit is waarschijnlijk niet mijn kop thee.

Er klopt veel aan dit debuutalbum: het songmateriaal, het grommende gitaargeluid en zeker ook de leuke zang van Jen Marco. Zij is de leadgitarist en drijvende kracht achter dit trio uit Londen.

Het album opent met noiserock waarbij Memory Casette grappig genoeg aan Blondie doet denken. Dat geldt niet voor andere nummers overigens. Vanaf het middendeel wordt het dromeriger, met als hoogtepunt het ingetogen Let Go. Het nummer Please Don't Know Us boeit mij iets minder, maar verder is het genieten wat Hurling op de plaat heeft gezet.

Sterke nieuwkomer dus, ik ben benieuwd hoe snel dit wordt opgepikt.