Van zo'n reply had ik niet vreemd opgekeken nadat ik aERodynamIC tipte. Ik doelde namelijk op het openingsnummer Piano Monstre en vergat erbij te zeggen dat de rest niet echt lijkt op Amos e.a. Maar de reactie pakt anders uit, leuke recensie!

Het album blijft na twee maanden goed overeind. Zo'n cabaratesk nummer als 'Le Miroir' is leuker dan ik eerst dacht en het songfestivalrefrein van 'Laika' stoort niet meer. 'Mexico' is fascinerend: een soort popnummer gelijmd in een pianosonate van Schubert. Meer van deze muziek graag, maar dan wel in het Frans! Het Piano Monstre van dit album is ene Sylvain Griotto, behalve pianist ook componist van modern klassiek.

Als de bronnen kloppen, is dit album vele jaren vóór de release opgenomen door Mario Neto (gitaren, zang, fluit) en Robérto Molinari (keyboards, percussie). Neto was de drijvende kracht achter Bacamarte ten tijde van het -in beperkte kring- geprezen 'Depois do Fim'.

Sete Cidades is minder bekend dan de voorganger. Ten onrechte vind ik, want de muziek is volwassener, subtieler geworden. Symfonische rock gaat op een heel natuurlijke wijze over in intieme kamermuziek, en andersom. Multitalent Neto speelt akoestisch en elektrisch wonderschoon en zijn zang geeft een heel eigen Braziliaanse kleuring. Prachtig!

De hoes mag iets minder spannend zijn dan de vorige twee, de muziek is er niet minder om.
Aura biedt een herkenbare mix van opzwepende nummers (Clueca la Cueca, A Tiempo) en fraaie rustmomenten (o.a. Espiral, Aura). Voor mijn gevoel is er wat minder tango dan op de voorgangers, maar dan zou ik die nog eens moeten checken. De twee vocale nummers van dit album vallen in elk geval onder het kopje 'latinrock', er klinken zowaar gitaarakkoordjes. Voor alle nummers geldt dat ze behoorlijk doordacht en gepolijst zijn. Ik heb er niet zo'n moeite mee bij deze feel good muziek: vier sterren.

Deze muziek zou ik omschrijven als 'dansbare tango'. Dat is natuurlijk een pleonasme, maar de luisteraar zal begrijpen wat ermee wordt bedoeld.

Mar Dulce is een vrij commerciële plaat, die zang in Hoy is zelfs over de top. Maar al met al is het erg leuke muziek. Er zijn flink wat gastzangers opgetrommeld, die maken het extra afwisselend. De bekendste gast, Elvis Costello, levert met Fairly Right een schitterende ballad af. Klein kritiekpuntje is de lengte, het album zou krachtiger zijn met een paar nummers minder.

Banda do Sol uit São Paulo heeft een kort bestaan geleid in de jaren '80. Recentelijk besloten twee van de oorspronkelijke leden om de band nieuw leven in te blazen en Tempo is het eerste album in de nieuwe bezetting.

Dit is degelijke, strak geproduceerde progrock in West-Europese stijl. De gitarist heeft een bluesy manier van soleren die me wel bevalt. Mijn probleem is wel dat het album een beetje vlak klinkt; er zijn geen nummers die grote indruk maken.

La Paz in Bolivia, najaar 1993. In de straat van mijn guesthouse hoor ik vreemde muziek, een soort getetter waar ik niet meteen vat op krijg. Er nadert een dansgroep van jongemannen, begeleid door een grote gettoblaster (die dingen waren er toen nog). De dansers doen simultane pasjes en kleine sprongetjes op de openbare weg. Één van hen heeft een scheidsrechtersfluitje, om te waarschuwen als een auto nadert. De paar keer wanneer dat gebeurt, wijkt de groep geroutineerd uiteen om daarna de draad weer op te vatten. Het is een fascinerend schouwspel.

Minstens zo fascinerend is de muziek: een soort fanfaremuziek met twee groepen blazers die schijnbaar onafhankelijk door elkaar tetteren. Daaronder klink een stuwende trom met een ritme dat ook al zijn eigen weg lijkt te gaan, tegendraads. Niet eerder zoiets gehoord.

In Discolandia, de platenzaak in het centrum, probeer ik een cassettebandje van deze muziekstijl te scoren. Dat valt niet eens mee. Bolivia heeft allerlei soorten volksmuziek die qua ritme bepaald niet spannend zijn. Maar uiteindelijk stuit ik op een iets dat uit de gettoblaster kon hebben geklonken: Banda Internacional Juventud Centralistas De La Paz, met een collectie van Sayas en Caporales. Dat blijken dansen van een kleine en onbekende Afro-Boliviaanse minderheid uit het westelijk deel van Bolivia. Die Afrikaanse herkomst verklaart de tegenritmes! De Boliviaanse fanfares hebben er hun eigen draai aan gegeven en dat levert deze mix op.

Het cassettebandje uit 1991 kom ik jammer genoeg niet tegen op internet, maar dit album bevat ook die bewuste dansen en staat zelfs op Spotify.

Barock Project uit Bologna doet zijn naam eer aan. Fool's Epilogue is een soort Brandenburgs Concert, maar dan met zang. Dat is vragen om moeilijkheden denk je dan, maar de geschoolde Italianen slagen wonderwel in die uitdaging. Waanzinnig nummer. Ook in het Kyrie is de geest van de oude Bach aanwezig.

Maar met de openingszin bedoel ik vooral dat dit een barok album is: grillig en op het randje van overdaad.

Het album knalt er gelijk in met het energieke Back to You. In de drie nummers daarna gebeurt er van alles, het luistert weg als een soort rockopera. Charismatische zang, in Engels trouwens. Vanaf track 5 blijft de vaart erin, al wordt de sfeer wat meer introvert. Elementen van folk (Streets of Berlin) en jazz (Inside My Dreamer's Eyes 2). Het slotnummer The Lives of Others begint als een ballade en gaat halverwege over in stevige symfo, met een opvallende verwijzing naar de finale van Supper's Ready.
In de ratjetoe van nummers is er toch sprake van eenheid, dat is knap. En overal zijn er wel fraaie melodieën en details.

Ik ben dus onder de indruk. Vorig jaar kwam mijn favoriete progalbum uit Italië. Zou zomaar opnieuw kunnen gebeuren in 2012.

Don Giovanni wordt in een review omschreven als 'Queen meets Mozart workout'. Een origineel nummer dus, dat op zich al een reden kan zijn om dit album te beluisteren. En anders wel het meer conventionele Akery, met twee fraaie hoofdthema’s.

Cenrale figuur in Barock Project is toetsenist Luca Zabbini. Soms is zijn spel extravert -de jongeman is geïnspireerd door Keith Emerson- en op andere momenten speelt hij dienend. Aan het eind van het openingsnummer lijkt Tony Banks aan het werk.

Rebus is melodisch, energiek en bij vlagen poppy; misschien moet je al een klik met italoprog hebben om dit te waarderen. Zelf ben ik dit album gaan beluisteren naar aanleiding van de opvolger Coffee in Neuköln (2012). Daarmee vergeleken heeft Rebus wat onrijpe trekjes, vooral de Engelstalige nummers My Enemy en Save Your Soul zijn een beetje knullig. Gelukkig staat daar genoeg tegenover.

Van Beardfish kwam ik een paar sterke nummers tegen in de Progsongs KO en deze band stond al een tijd op het lijstje 'te beluisteren'. Nu is het dan zover en ik moet zeggen dat ik impressed ben door The Sane Day.

Zeer creatieve en afwisselende plaat. In elk nummer gebeuren verrassende dingen. Een procentje Zappa en Gentle Giant herken ik nog wel, maar gelukkig niet The Flower Kings en Spock's Beard; dit is i.m.o. transparanter en to the point.

Verheug me op de andere albums.

Het zal eraan liggen dat ze niet in onze contreien optreedt, want anders was ze wel in Vrije Geluiden te horen geweest of in een ander kwaliteitsprogramma.

Beata Hlavenková is een muzikale alleskunner (componist, pianist, zangeres) met wortels in jazz en klassieke muziek. Veel informatie is er op internet niet te vinden, anders dan in het Tsjechisch. Op haar website staat wel iets opmerkelijks. Niemand minder dan David Sylvian spreekt zich uit als een een fan van haar muziek. Met zo'n referentie kun je thuiskomen .

Voor dit album kende ik alleen de neoklassieke pianoplaat Theodoros. Maar inmiddels blijkt Hlavenková een andere weg ingeslagen. Dit vijfde album is het eerste waarop ze zingt zingt, en de stijl is een crossover van jazz, artpop en electronica. De nummers van Sně zijn origineel, warm en intiem. Haar stem en pianospel zijn eigenlijk al voldoende om te boeien, maar als de sferische trompet erbij komt van ene Oskar Török, wordt het helemaal een feest.

Martin Jenkins (viool, dwarsfluit) en Danny Thompson (contrabas) zijn hier de kameraden van Bert Jansch. De laatste twee speelden samen in Pentangle.
Thompson, met zijn virtuose jazzy speelstijl, krijgt alle ruimte om zijn ding te doen. Dat levert spannende duels met de gitaar op.
Avocet is geheel instrumentaal en daardoor afwijkend van andere albums van Jansch. Evengoed is het een fraaie jazzfolk plaat die goed binnen de 'school' van Pentangle en haar leden past.

Magisch wat Bert Jansch hier doet. Neem de gitaarbegeleiding op One for Jo, de ontspannen countrynummers, de briljante -bijna achteloos gespeelde- instrumentals Chambertin en Lady Nothing.

Zoals Masimo terecht aangeeft is deze Needle of Death minder gevoelig dan de oorspronkelijke uitvoering. Dat is slechts een klein krasje op een schitterende plaat die ik voorlopig (bekend met de helft van het oeuvre) als Jansch' beste beschouw.

Delicate muziek is dit.

Dat begint al met het titelnummer, uitstervend in een duet tussen cello en gitaar.
A Woman Like you is circa 40 jaar eerder ook al door Jansch opgenomen (solo en met Pentangle). Anno 2006 wordt het nummer loom en bluesy gezongen. En ook dat pakt geweldig uit.
De bijdrage van Beth Orton werkt goed bij When the Sun Comes Up, maar het infantiele Watch the Stars is een misser. Gelukkig is dat de enige zwakke schakel van het album.


Die vergelijking met Dylan is nooit in me opgekomen, maar Texas Cowboy Blues had zowaar ook van hem kunnen zijn.

Even moest ik wennen aan de nummers aan het begin, en eerlijk gezegd vind ik die AOR zang in de tweede helft van track 2 nog steeds niet passen bij BBT. Maar gaandeweg heb ik dit album in mijn armen gesloten en kan er volop van genieten. De nummers op Common Ground zijn heel fris, afwisselend en energiek. Meer in de trend van Folklore.dan English Electric vind ik. Stoer om zo'n lang instrumentaal nummer op te nemen als Apollo, dat ook nog eens een van de hoogtepunten is.

Sfeervolle progrock, goede musici. Dat koperwerk in Evening Star en Victorian Brickwork is een mooie vondst.

Toch had ik na alle lovende kritieken iets meer verwacht. Heel spannend wordt het niet bij mij, misschien wel door de nogal vlakke zang (qua melodie).

Wie weet groeit het nog een halfje naar boven.

Pop, lounge, jazz, triphop en wereld, het komt allemaal langs op deze onderhoudende productie van Rainer Binder-Krieglstein uit Graz. Leuk album!

Antibødies is gecomponeerd en vrijwel in z'n eentje ingespeeld door Nate Kinsella. Het album biedt een interessante mix van indie, folk en electronic.

Prachtig gearrangeerd met strijkers zijn Shake Hands, Pacifist Manifesto en You Lighten Me Up. Daarop zet Kinsella een dromerige sfeer neer die doet denken aan zijn Canadese collega Patrick Watson.

Meer directe nummers zijn Stuck en Please Go Away, met een prettige xylofoonsound. Op de site van het label staat trouwens 'vibrafoon' maar daar geloof ik niet zo in. De laatste twee nummers vind ik iets minder boeiend.

Relaxte minimal house uit het Hoge Noorden.

Het album begint niet opvallend maar wordt gaandeweg steeds leuker.
Aan het begin van 'Bergensere' zou je zweren dat de speler per ongeluk 'You and Me' (1980) van Spargo heeft opgepakt, maar als de zang uitblijft ("Baby can't you see, I want to talk it over!" ) blijkt alles in orde. Ook 'Nitten Nitti' en 'Furu' hebben vermakelijke retro-trekjes.

Bij 'Versjon Wolfenstein' kunnen alle fantasieën los. Je wordt wakker in een hol dat bewoond blijkt door een Yeti. Die stelt je aanwezigheid niet op prijs en gaat je te lijf met een kettingzaag, nadat hij -in de stijl van Reservoir Dogs - eerst een lullig muziekje heeft opgezet. Reggae in dit geval.

Het fijnste nummer vind ik 'Slitte Sko'. Acht minuten aangename bedwelming.

Inderdaad een erg fijne plaat die als één geheel klinkt.

Het intro roept beelden op van een veerboot die op een ijskoude morgen vertrekt voor een tocht over de Baltische Zee. Ook door andere nummers blaast een kille wind (Fasit 10, Cobol) maar er zijn ook genoeg warmere momenten.

Geen zwakke nummers, Kantillo en Calea (met een aparte, pulserende echo) vallen mij het meest op.

Al vrij snel wordt duidelijk waar deze Spaanse multi-instrumentalist zijn inspiratie vandaan haalt, namelijk de (rustige delen) van de eerste twee Oldfield albums. Met inbegrip van akoestisch en distorted gitaarspel, fluitjes, belletjes en vrouwenkoortjes.

Op voorhand is de strijd met Hergest Ridge en Tubular Bells niet te winnen, en als ik de vergelijking verder achterwege laat is dit best een plezierige plaat. Borja Ruiz verstaat zijn vak goed, de muziek is integer gemaakt en ademt één sfeer uit. Sommigen zullen misschien vinden dat het te veel voortkabbelt, want behalve in het slotnummer blijven de grote climaxen uit.

Enerzijds is er een vette ritmesectie, die onrustig doordendert als een diesellocomotief.
Anderzijds is er die ingetogen, etherische zangstem.

Die combinatie in nummers als Oblivion en Hina Saruwa maakt dat Brother Ape een heel eigen geluid heeft. Overigens wordt dat kunstje niet steeds herhaald, op Karma staan ook een paar ballads.

Het vakmanschap is groot. Het Zweedse drietal slaagt erin om ingewikkelde nummers catchy te laten klinken. En om muziek te componeren die energie geeft. Tot de laatste minuut te verstaan, want ook de afsluiter (met dubbele drumpartij) is sterk.

Brother Ape is nieuw voor me en ik wist eerst niet goed wat ik van dit album moest denken. Het is duidelijk dat we met vaklui te maken hebben maar sommige nummers lijken door te denderen als een trein zonder duidelijke bestemming.

Vanaf track 6 begon echter het kwartje te vallen. Turbulence is thematisch sterk en heeft een vette tegendraadse baspartij, No Return tilt de luisteraar omhoog met behulp van schitterend solowerk en Autostrada verrast door jazzy elementen in de stijl van Pat Metheny.

Bijgesteld oordeel: dit is een interessante plaat.