Al meer dan een decennium is Anchor Drops voor mij het Magnum Opus van Umphrey's McGee. En al die tijd ben ik te bedeesd om iets bij het album te schrijven. Waar moet ik beginnen?

Bij Plunger misschien, met Zappaeske tempowisselingen en melodielijnen. Of anders het maffe Miss Tinkle Overture, dat een parodie lijkt op symfonische plak-aan-elkaar rock. Hoor ik trouwens niet een Eric Clapton cliché, rond 2:00? Dan is er de verrassende country van Bullhead City met een zangeres (Elliott Peck) waar ik nog nooit van had gehoord . Robot World flippert frivool tussen rock en elektronisch, Wife Soup.begint funky en eindigt als epische rock.

Het album spat dus uiteen van speelsheid en creativiteit. Je zou eruit kunnen lezen dat het een drukke toestand is, maar dat valt mee: Anchor Drops blijft toegankelijk. Er zijn ook relaxte nummers met een soort Steely Dan vibe en het slotnummer is een geruststellende instrumental.

Na de meer symfonische voorganger Mantis keert Umphrey's McGee op dit album terug naar compacte stevige nummers. Wat heet: op Death by Stereo staan twee onvervalste funknummers (Booth Love, Deeper) en zelfs punkrock (Domino Theory). Opvallend weinig jazz, en ook minder avontuur dit keer.

Hoe dan ook pakt de band ijzersterk uit met Search 4 (stampende baspartij, jamsolo aan het eind), The Floor, Hajimemashite (te kort!) en Conduit (groovy, kenmerkende duozang van Joel en Jake). Zwakkere schakels zijn Wellwishers en Domino Theory (punk is mij hier een brug te ver).

Death by Stereo onderstreept weer eens het vakmanschap en de veelzijdigheid van de band. Dit zal wel een breder publiek trekken dan een album als Anchor Drops, dat letterlijk (en wat mij betreft ook figuurlijk) fantastischer is.

Umphrey's McGee is mijn favoriete 'onbekende band op MusicMeter'. Dit is NB het eerste bericht bij de band en bij Local Band Does O.K. heeft nog niemand anders een stem uitgebracht.

De groep komt uit Chigaco en speelt een soort fusion van prog, jamrock, funk en jazz. De muziek is virtuoos, intelligent en ritmisch. Heel fijn vind ik de opgewekte toon en onverwachte wendingen. Vooral bij de opvolger Anchor Drops hoor je invloeden van Zappa.

Local Band Does O.K. is kenmerkend voor de groep en dus geschikt als eerste kennismaking. Vergeleken met de opvolger is dit album toegankelijk en behoorlijk funky.

Mantis is de meest symfonische plaat van allemaal. Daarmee begaan de Amerikanen een territorium waarop ze minder zichzelf lijken te zijn, en ook minder onderscheidend kunnen zijn. De plaat maakt zeker indruk (met name tracks 1 tm 6) maar ik mis een beetje de durf en speelsheid die Umphrey's McGee zo'n speciale band maken.

Umphrey's McGee stelt zelden teleur, maar nu maak ik me toch een beetje zorgen over de ontwikkeling van de band, die overigens al bij het vorige album is ingezet. De muziek gaat steeds meer richting een stevig soort jamrock, zonder jazz en andere frivoliteiten.

Similar Skin is een coherent album -misschien wel het meest coherente tot nu toe- met zoals altijd voortreffelijke vocals en gitaren. Neem alleen al die baspartij in Puppet String. Maar ik mis de speelsheid en crossovers die Umphrey's McGee zo uitzonderlijk maken, in elk geval tot en met het album 'The Bottom Half'. Ik had het idee dat de band zichzelf niet bloedserieus neemt, daar past zo'n AOR nummer als Little Gift niet bij. Mijn eerste waardering is dus een voorzichtige 3,5*.

Het is natuurlijk geen toeval dat aan het eind een Beatles cover staat, een hele mooie trouwens.

Zoals de subtitel suggereert is dit album in één dag opgenomen in de befaamde studio. De tijdsdruk moet dus groot zijn geweest, maar daar is bij het eindresultaat niets van te merken: de productie klinkt onberispelijk. Blijkbaar weten de leden van Umphrey's McGee elkaar blindelings te vinden.

De band covert ook zichzelf want een aantal nummers is eerder uitgebracht. Bijvoorbeeld Cut the Cable en No Diablo krijgen hier een akoestische opfrisbeurt. Dat pakt prima uit. Met name de vocals zijn mooier geworden.

Bij het vorige album Similar Skin uitte ik nog mijn zorgen over de ontwikkeling van de band. De muziek leek gaandeweg minder speels, minder transparant te worden. Wenu, The London Session neemt in een klap al die twijfels weg. Sterker, dit album is een nieuw hoogtepunt in het oeuvre.

Het geeft een doorsnede van alle stijlen door de jaren heen. De nieuwe nummers Bad Friday, Rocker Part 2 en Eat zijn stevig en funky. In Out of Order en Glory klinkt de vertrouwde jamrock uit het vorig decennium, met alle tijd voor gitaarsoli. Soms is het even schakelen tussen de nummers, maar dat neem ik graag voor lief.

Strikt genomen is dit een studio album, maar wel een vreemde eend in de bijt. De band heeft de gewoonte om liveconcerten te beginnen met instrumentale opwarmimprovisaties. Tien daarvan zijn in de studio bewerkt en op plaat gezet, aangevuld met twee niet eerder uitgebrachte instrumentals. Eigenlijk moet je zeggen "studio's" want vanwege de pandemie zijn de nummers op aparte locaties ingespeeld. Gevolgen van de opzet zijn dat de vocals ontbreken en dat de stevige rockkant van de band domineert. Voor wie dat geen bezwaar is, is dit een prima plaat verder. Zelf geef ik de voorkeur aan een iets andere Umprey's McGee.

Eerlijke jazzrock met de intimiteit van klassieke kamermuziek. Dat laatste wordt versterkt door akoestische instrumenten zoals klarinet en viool. Origineel is de inzet van trombone (II en V) en hoorn (V).

Zelf zou ik dit album eerder plezierig dan briljant noemen. Hoe dan ook:
interessant voor wie even genoeg heeft van zwaar geproduceerde rock.