Petje af voor deze plaat. Nad Sylvan weet het Genesis gevoel op te roepen zonder dat je denkt: 'hee, dit heeft 'ie van dit of van dat nummer'. Nee, ik hoor Genesis uit verschillende perioden maar het zijn onafhankelijke nummers van goede kwaliteit.

Tot en met track 4 - we zijn dan al 45 minuten onderweg - is het zelfs meer dan goed. To Turn the Other Side is episch en ingetogen tegelijk. Indrukwekkend. Ik zou dit nummer denkbeeldig plaatsen op The Lamb Lies Down ... maar dat zal iedereen wel anders ervaren. Daarna wordt het album iets wisselvalliger met Ship’s Cat en Long Slow Crash Landing voor mij als relatief zwakkere schakels..

Een bruisend album. Hier klinkt stevige rock met een randje metal. Gelijk aan het begin (Je Suis un Object en Révolu$ion) zit de vaart er goed in. Ook al is het middendeel rustiger, het album behoudt een fijne drive. Het gitaarwerk van Pierre Louveton is even briljant als functioneel.

Op Aux Portes du Paradis neemt de muziek een verrassende wending naar ambient folk, en tegen het einde van Loins des Yeux word je getrakteerd op een duet tussen gitaar en doedelzak. Ook apart (en subtieler) is het slotnummer: bluesrock die opent en afsluit met klassiek-melodisch pianospel.

Een van de interessantere progrock albums van de laatste tijd.

Klassieke melodietjes die op een babypiano worden gebeukt. Dat is misschien 20 seconden te harden, maar zeker niet 20 minuten. Dit onbegrijpelijk product is gratis te downloaden op de site van het label. Dat dan weer wel.

Het zal wel de LP-show zijn geweest van Wim van Putten, daar luisterde ik destijds met rooie oortjes naar. Een aantal nummers van New Musik werd gevangen op een cassettebandje en ik was trots op deze originele muziek.

In alle naïviteit dacht ik dat dit de Nieuwe Muziek van de Eighties zou worden. Het heeft anders uitgepakt, New Musik is een unieke creatieve uitspatting binnen de elektropop gebleken. Van de bands die ik ken komt Buggles als (enigszins) vergelijkbaar bij me op, verder zou ik het niet weten.

Op het recente album van The Gathering -om even een ander genre te noemen- staat heel verrassend een cover van Areas. Dat was de aanleiding om weer eens Anywhere te beluisteren. Werd tijd, want wat is dit nog steeds verschrikkelijk goed! De nummers kloppen allemaal, en van die warme mystieke sound word ik helemaal blij. Sterker nog, het bevalt beter dan ooit. Dat komt misschien doordat ik de laatste jaren veel electronic beluister.

Hoe dan ook, overwegend dat dit meer dan 30 jaar oud is, is er geen andere kwalificatie mogelijk: dit album is een meesterwerk.

Na sommige lauwe stukjes gelezen te hebben, valt me deze plaat enorm mee. De songs op Warp zijn goed gemaakt, eigenzinnig en fris genoeg voor de 21e eeuw. Hij haalt niet het niveau van Anywhere inderdaad, maar daarmee noem je ook een absoluut meesterwerk. Verder eens met veluwe: New Musik staat op zichzelf, het is weinig zinvol om dit in een bepaalde trend te willen plaatsen.

Sander van Munster heeft niet alleen een prettige stem -in reviews wordt hij vergeleken met Elliot Smith- maar ook zijn snarenspel is sterk. En deze combinatie van kwaliteiten is maar weinig singer-songwriters gegeven.

De begeleiding in bijvoorbeeld The Howling of Wolves doet denken aan de grote Stephen Stills: geschoold en dienend gitaarspel zonder kunstjes.

De muziek is sfeervol, harmonisch interessant en van constante kwaliteit. Anders dan mijn voorganger heb ik geen problemen met de teksten en Montélimar gaat nog vaak gedraaid worden.

Een mooie verrassing, deze EP. De zanglijnen zijn fijn en dromerig. De productie -met een mix van akoestisch en electronisch- is verbluffend goed.

Wat zou je eigenlijk op dit plaatje kunnen aanmerken? Misschien dat Picture on My Screen leunt op Radiohead? Mij stoort dat niet want de overige nummers gaan vrolijk een andere kant op. In Turn to Reason zitten harmonieën die zowaar aan CSN doen denken, en dat is een compliment.

Vegas is te beluisteren op Bandcamp.

Wat krijgen we nou? Een gezelschap dat ik hoog heb zitten besluit mijn no.1 album nieuw leven in te blazen. Extra verrassend omdat de progressieve folk van NSRO en Robert Wyatt op het eerste gehoor niet veel gemeen hebben. Sommige nummers van NSRO hebben psychedelische trekjes, dat is het zo'n beetje.

De arrangementen van Folly Bololey, meest akoestisch voor kamerensemble, zijn gemaakt door bandleider Craig Fortnam. Het is hem wel toevertrouwd om dit gewetensvol aan te pakken. NSRO levert dus verfrissende interpretaties die over de breedte erg mooi zijn. Of dit net zo ontroert als de originelen van Wyatt laat ik even buiten beschouwing. Ik wil wel een kanttekening plaatsen bij Annie Barbazza: haar stem vind ik vooralsnog minder ideaal voor deze muziek. Hopelijk went dat nog.

Track 7 t/m 9 zijn niet van Rock Bottom maar van latere datum. The British Road is al eerder aangepakt door NSRO, op het album Dronne, en het is me ontgaan dat dat ook een Wyatt nummer is. Track 10 komt uit 1972 door Wyatt met Matching Mole.

De voorganger ken ik nog niet, dus ik kon dit onbevangen uitproberen.
Het klopt wel dat er geen klappers op het album staan, en dat de muziek lijkt voort te kabbelen. In eerste instantie vooral, want bij herhaald beluisteren wordt het steeds mooier, waarbij nieuwe details op de vierkante centimeter naar boven komen. En ook zonder aandachtig te luisteren blijkt het typisch zo'n plaat die altijd lekker landt. Gisteren heb ik weer eens John Roberts-Glass Eights opgezet: ook zo'n geval. Tuktak verwoordt het goed: kwaliteitsplaten zonder scoringsdrang.

Neem in gedachte de betere nummers van Clannad, vervang Máire door een Italiaanse zanger en je komt in de buurt van deze aantrekkelijke muziek. Notturne Concertante biedt dromerige melodieën en veel akoestische instrumenten waaronder viool, accordeon en sopraansax.