Goed om alsnog Echolyn te leren kennen. Dit is hoogwaardige prog, en ook nog van een soort die mij aanspreekt. Melodieus en rijk gedetailleerd inderdaad. Vrij van patserig gedoe en een zanger met een fijne gevoelige stem (ergens tussen Roger Daltrey en Steven Wilson).

Island maakt de meeste indruk, al zijn alle nummers behoorlijk goed. In het tweede deel had misschien wat meer peper gemogen, nu glijdt het een beetje voorbij. Komt in de richting van vier sterren.

Dat Brunniepoo van de live performance heeft genoten kan ik me goed voorstellen, want ook van de studio-opname spat het speelplezier af. De band gaat lekker ongeremd zijn eigen weg, met gebruik van allerlei stijlen en minstens zes talen. Het laatste nummer is inderdaad Vader Jakob. De zang is theatraal: het begin van track 6 lijkt wel een parodie op Rammstein .

Bij al dat riscogedrag gaat het wel eens mis. Phantôme is melig en die 'Great Gig in the Sky' -achtige improvisaties in track 3 zijn voor de zangeres een brug te ver. Maar het is absoluut een goed en boeiend album vol meeslepende muziek. Die Rumänen maakt op mij de meeste indruk, de instrumentale stukken van dat nummer zijn prachtig. Met Bartok heeft deze muziek overigens niets te maken, vandaar de 'crisis' zullen we maar zeggen.

Met haar tweede album toont Eefje aan verder te zijn gegroeid. Sterker, ik ken in onze taal geen album dat muzikaal zo rijk en sfeervol is tot de laatste minuut. Meer dan op De Koek is de zang ingebed in de muziek: de teksten zijn er voor wie ze wil horen, maar dringen zich totaal niet op. Ik verdenk de zangeres er bijna van dat ze met opzet matig articuleert , waardoor de taal zachter lijkt en versmelt met de dromerige melodieën. De melodielijnen zijn prachtig, gebaande paden zijn vermeden. In Lise, bij die passage met Ik draai me om, buitelen onwaarschijnlijke akkoordjes over elkaar. Wie verzint zoiets? Dan ben je dus muzikaal tot in je tenen.

Een paar dagen geleden in Arnhem heb ik Eefje voor het eerst live gezien. Haarzuiver en vol zeggingskracht bracht ze de nummers van dit album, sommige in een opvallend andere jas gestoken. Gedenkwaardig concert! Alles bij elkaar is mijn conclusie dat Eefje de Visser op dit moment de meest interessante Nederlandse artiest is.

Een open deur misschien, maar op het schijfje klinkt dit wel véél beter dan op de Luisterpaal. Nu pas valt de haarfijne productie op, en zijn bijna alle woorden van Eefje te verstaan.

In vond Nachtlicht vanaf het begin goed. En interessant door de electronische productie. Toch had ik nog wat reserve. De melodieën kronkelen nog meer dan op het vorige album, waardoor sommige nummers iets kunstmatig lijken te krijgen, minder kloppend. Maar na een nieuwe serie beluisteringen blijkt alles op zijn plek te vallen. Gewoon nog vaker beluisteren, dus.

Eefje de Visser heeft het hoge niveau vastgehouden en een album afgeleverd dat uniek is binnen de Nederlandstalige muziek. Ik verheug me erop om de band binnenkort te zien in Doornroosje, want het concert vorig jaar was een feest.

Ik vraag me trouwens af of het bovenstaande hoesje klopt, want op mijn digipack staan kleine gouden lettertjes. Of zijn die misschien op de vinyl versie afwezig?

Anders dan velen was ik minder enthousiast over The Seldom Seen Kid. Elbow koos voor variatie en uitgesproken nummers, maar sommige gingen me verassend snel tegenstaan.

Daarmee vergeleken is Build a Rocket Boys! ingetogener en vooral evenwichtiger. Voor avontuur moet je niet bij Elbow zijn, toch hebben de meeste nummers wel 'iets'.
The Birds (Reprise) lijkt trouwens op een Robert Wyatt imitatie, maar dat zal wel niet de bedoeling zijn .

Op een paar nummers na (Dream, Flashy Flashy) luistert dit lekker weg, dus ik verwacht hoger dan het huidige gemiddelde uit te komen.

Dit is pas de tweede Ellen Allien die ik beluister en er valt me iets op:
Sommige nummers zijn nogal 'David Bowie-achtig'. Op dit album vooral 'Sun the Rain' en ook 'You'. Op Berlinette merk ik dat bij 'Sehnsucht' en 'Wish'. Het zit 'm ergens in de combinatie tussen beat, riffs en zang (timing). Herkent iemand dit?

Als leek in het genre ben ik dankzij Way Out in de Laddercompetitie op dit album gestuit. En ik ben onder de indruk geraakt van deze heerlijke muziek.

Nooit langdradig, fraaie details en van begin tot het einde goed: van Retina, Jet en Rotary tot Do Not Break en Bubbles.

Edison roept leuke herinneringen op aan pogingen om een citer te bespelen; zo'n kreng is inderdaad altijd ontstemd . Leave me Alone is inderdaad wat lomp maar gelukkig stoort het mij niet zo.

Voor mijn gevoel komt het album pas echt los vanaf track vier. Niet dat de eerste nummers slecht zijn, helemaal niet zelfs. De band noemt Umphrey's McGee als een van de inspiratiebronnen en die eerste nummers lijken daar op. Geldt trouwens ook voor Clarity.

Vanaf Forbidden Fruit neemt het aandeel funk en soul flink toe en dat zorgt voor een uniek geluid. Ik zou ook niet zo goed weten waar je Eminence Ensemble moet plaatsen. Voor een progband is het te swingend, en voor een funkband is het te gelaagd. Kenmerkende voorbeelden daarvan zijn Gravity en The Overgrowth. Helemaal te gekke nummers zijn dat.

De slotnummers zijn opvallend. The Way begint als een soort Stevie Wonder nummer, maar gaat tegen het eind over in instrumentale rock. Dat laatste geldt ook voor Here's Your Sine, dat voor de afwisseling veel meer gedragen is.

Van Eminece Ensemble, een zeskoppige band uit Colorado, is dit pas het tweede album. Dat belooft veel goeds voor de toekomst.