Uit eerdere reacties krijg ik het gevoel dat de titel niet in het voordeel van de plaat werkt. Mag je verwachten dat dit na een paar keer beluisteren dezelfde emotie oproept als JT's meesterwerk? Natuurlijk niet.

Mijn advies: laat dit groeien als een album dat op zichzelf staat. Geniet van de frisse klank en tintelende melodieën. Compacte nummers die klinken als een klok. Ian Anderson die prima op dreef is.

TAAB 2 is een verrukkelijk luisteralbum dat waarschijnlijk in mijn eindlijst van 2012 terecht komt.

Anders dan Bert Jansch, die zijn gitaar op een bluesy manier kon laten grommen, is John Renbourn een klassiek georiënteerde folkgitarist. Dat klassieke is goed te merken bij tracks 1 t/m 3. Maar hoe technisch begaafd die stukken gespeeld worden, de vonken vliegen daar niet vanaf.

Het wordt gevoeliger en interessanter wanneer de folk zijn intrede doet, met The Mist Covered Mountains of Home. Erg fraai is The Pelican, met die flageoletten aan het begin en de invallende sologitaar. En ook die dwarsfluit van Roberts in het introverte titelnummer.

Al met al is driekwart van het album (zeer) overtuigend.

Hier laat Jordan Rudess zich van zijn 'klassieke' kant zien. Op het album staan pianostukken in neoklassieke en impressionistische stijl, met een vleugje jazz.

Rudess is kwistig met nootjes en versieringen. Geef mij dan liever het echte werk van bijvoorbeeld Poulenc en Rachmaninov. Toch is dit geen onaardig album.