Meestal vind ik dit soort latinjazz 'best lekker' als achtergrondmuziek, maar ook niet veel meer dan dat. Originaliteit is in dit genre niet zo'n sterk punt.

Dat laatste gaat misschien ook wel op voor Moon in Libra, maar deze plaat heeft extra kwaliteiten waardoor ik op het puntje van de stoel ga zitten: lekker veel pit, professionele zang en ijzersterke arrangementen. Aanrader.

Sanguine Hum is een viertal uit Oxford dat eerder EP's heeft uitgebracht onder de naam 'Antique Seeking Nuns'.

De zang op Diving Bell klinkt fris en toegankelijk. Onder de oppervlakte is het echter complexe muziek waarin veel te ontdekken valt. De nummers zijn compact - niet langer dan ca. 6 minuten - en zitten vol aardige wendingen.

Grote kracht is Joff Wonks, zijn gitaarspel doet soms denken aan Robert Fripp.
De band mag dan Brits zijn, Coast of Nebraska en Diving Bell zijn typische jamrock nummers in Amerikaanse stijl.

Prima album, aanrader.

Curieus dat Sankt Otten zo weinig aandacht krijgt op MusicMeter en daarbuiten, want dit is goed. Toegegeven, tot voor kort kende ik zelf dit Duitse duo ook nog niet.

Op Wir Können Ja Freunde Bleiben staat een mix van krautrock en triphop, relaxte muziek voor een lange autorit. Dit laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, ik hoor invloeden van Fripp & Eno, Massive Attack, Portishead en Tortoise. Zonder de zwaarte die daar soms bij hoort. Op 1 nummer na is dit album instrumentaal.

Frisse progpop met in sommige nummers een opvallende sixties sound. Good Looking Boy is catchy en bijvoorbeeld ook Waterloo Teeth is fraai. Leuke plaat met een heel eigen karakter.

Al aan het begin van Mode Ani klinkt die kenmerkende blend van gitaren, strijkinstrumemnten en houtblazers, de sound die we van het vorige album kennen. Dit wordt goed! Maar wacht even, dit is toch geen Braziliaans?! Verre van: Benchimol zingt in het Hebreeuws. De karakters op de hoes zijn ook Hebreeuws, en de titel betekent hetzelfde als Zion.

De muziek sprankelt en is verzorgd. Het neigt meer naar folk dan jazz (de bonusnummers uitgezonderd). Gush Le Tsion is zowaar een rocknummer, het enige nummer dat ik minder sterk vind. Er zijn wat Oosterse elementen (Amanda, Massada) maar dit is toch vooral een 'plaatsloos' album. Sérgio Benchimol verstaat de kunst om over genres èn over continenten te componeren.

Klasseplaat die bewijst dat Ciclos Imaginarios geen opleving was.

Nog maar net bijgekomen van Akt onderga ik alweer het volgende avantprog juweel uit Italië. 1000 Autunni is een soloproject van Paolo Botta met een aantal gastmuzikanten. Het album is een rijke combinatie van rock, jazz, modern-klassiek en zowaar Zeuhl. Sprookjesachtig mooi is dit. En voor avantprog klinkt het behoorlijk warm.

Bij de eerste beluistering juichte ik van binnen: tof dat dit soort muziek nog wordt gemaakt. Er zijn raakvlakken met Fairport Convention inderdaad, en toch zeker ook met het grote Pentangle. De zang doet denken aan Jacqui McShee en is minstens zo mooi.

De nummers op Harmony Springs zijn sfeervol en afwisselend. Sycamore wordt gevolgd door The Apple Song: twee hoogtepunten in verschillende stijl. Directe opname, fijne contrabas. Het is allemaal wat meer poppy dan de eerder genoemde folkrock bands. Dat is niet negatief bedoeld; waarschijnlijk sluit dit beter aan bij de huidige tijd.

Aan het eind staan ook nummers die een onsje minder zijn. Daarom gaat het wat ver om dit debuut gelijk al briljant te noemen. Goed is het zeker, en Snowgoose is hoe dan ook een interessante aanwinst.

Dankzij de originele werkjes Cry Wolf en Thanatos uit de Laddercompetitie ben ik nieuwsgierig begonnen aan de rest. Die valt tegen.

Anja heeft talent en een intigrerende stem. Haar expressie lijkt oprecht, waardoor ik door de vingers wil zien dat een aantal nummers op de grens met kitsch balanceert.

Maar ik heb problemen met de muzikale inhoud. Uit de piano klinken nogal basale drieklanken en akkoordenschema's, dat is het zo ongeveer. Daardoor worden de nummers al snel voorspelbaar en saai. Jammer.

Onderscheidende en zeer prettige ambient electronic. De sfeer is ernstig en rustgevend tegelijk. De grote kracht van dit album zijn de improvisaties op de vierkante centimeter waardoor de nummers geen moment vervelen. Heel knap wat hij bijvoorbeeld doet in het neoklassieke Glacier.
Wolfram Spyra lijkt het nieuwe met het oude te willen verenigen. Het album begint modern met Dusk, maar Etude doet dan weer denken aan Klaus Schulze van enkele decennia terug.

De populariteit van Sufjan Stevens is begrijpelijk. Hij heeft genoeg te melden en bovendien een uniek geluid. Mijn 'probleem' met de artiest speelt al langer en Javelin gaat daar weinig aan veranderen, hoewel ik dit een eerlijke kans heb gegeven. Ik kan Sufjan Stevens weinig betrappen op spannende melodieën, en nog minder op interessante akkoordenschema's. Die dingen zijn voor mij blijkbaar belangrijk om van muziek te houden.

Mooi hoor. Ondergedompeld worden in een rijkdom aan ideeën en geluiden. Het album is afgelopen voor ik er erg in heb, een goed teken.

De muziek blijft ruim binnen de lijntjes. Dat het 'moeilijk' zou zijn herken ik dus niet. Sufjan laat een vollere stem horen: een beetje klagend soms, soulachtig. Erg fraai. De zware productie voegt zeker iets toe. Daarover verschillen dus de meningen .

Begin met vier sterren.