Eigenlijk heel gek dat ik dit verhoog naar vier sterren. Dit is namelijk een soort progrock waarvoor ik wel waardering heb (Neal Morse, The Flower Kings) maar dat me zelden langer dan een half uur boeit. Echt zorgwekkend is de leadzanger, die soms een AOR-gekraai produceert waarvan mijn tenen kromtrekken.

En toch is dit een prima plaat die bij elke beluistering groeit.

Simpelweg omdat de songs kloppen. Omdat de muziek tegelijk virtuoos en meeslepend is. Ook is er is veel variatie tussen de nummers. Het meest origineel is Strandbeest, met stukjes die opeens aan Gentle Giant doen denken. Dat nummer trok me over de streep om dit album een tweede kans te geven. Opvallend is ook hoe in Stand Up fragmenten van eerdere nummers zijn verwerkt. En dan moet het Hopeful slotnummer nog komen, met trekjes van wat Casartelli treffend 'EO-prog' noemt .

Het album opent sterk met Speak en ook And I Awaken is de moeite waard. Halverwege Hide and Seek begin ik loom te worden en dat wordt er niet beter op. De slotnummers zetten de pastorale sfeer door die het hele album kenmerkt, maar missen de originaliteit om te blijven boeien.

Ja, dit is bijzonder. De ene keer klinkt muziek van een klassieke grootsheid - denk aan Mandalaband of Renaissance - de andere keer wordt het veel intiemer zoals bij het eerste deel van de titeltrack. De bindende factor is het indrukwekkende pianospel van Gleb Kolyadin.

Veel boeiende momenten inderdaad. Er zijn wendingen die je de eerste keer niet ziet aankomen, zoals bijvoorbeeld het invallende koor op 'Sleeping Pills'. En de mannelijke zang op de titeltrack. In 'I Came Before The Water Pt.II' keert het openingsthema terug. Hoogtepunt van dat nummer is het moment waarop de zangeres een octaaf hoger gaat zingen waarbij de strijkers aanzwellen.

Ik ben het met Brunniepoo eens dat Lighthouse het voorgaande werk overtreft.

Het had een prima progplaat kunnen zijn ...
Mooie melodielijnen. Interessante toetsenist. Heftige afsluiting van track 2.

Maar dan de zanger ...
Spontane associaties met Life is Life van Opus en de befaamde commercial van Bavaria.
Need I Say More?

De toon is traditioneel en beschaafd, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Genesis en Camel. Daarnaast zijn de kenmerken van Italiaanse prog volop aanwezig: fraaie klassieke melodieën, ruimte voor de piano en theatrale accentjes.

Tra le Antiche Mura is een strak geproduceerd album waarover is nagedacht. Over de hele breedte klinkt het fijn, ik kan geen mindere nummers aanwijzen.

Hoe retro wil je het hebben? Qua inhoud en productie kan ik dit moeilijk onderscheiden van italoprog uit de jaren 70. Los daarvan is het een leuk album, met aanstekelijke melodieën, floydiaanse schema's en een pianootje op zijn tijd. Eenvoudig opgenomen, dat werkt hier goed.

Opmerkelijk conceptalbum van een Zweeds projectteam waarvan daarna weinig is vernomen.

In gevarieerde rocknummers vertelt leadzanger Pelle Lindroth het verhaal over Lucy, The Black Eyed Girl. Dat doet hij met een theatrale stem die veel aan de jonge Bowie doet denken. Een andere verrassing is de inbreng van een violist en een cellist. Door hun spel wordt de muziek gekleurd met Scandinavische folk en 20e eeuws expressionisme.

Niet echt een album om vaak te draaien, maar wèl geschikt als origineel tussendoortje.

In Noorwegen worden jaarlijks de 'Spellemann Prisen' uitgereikt, en Heimafrå was de 2013 winnaar in de categorie 'Folkemusikk'. Het is een plezierig album, ergens tussen country en folk, met Å Guten Gjekk på Golvet als leukste nummer. Ook de opener mag er zijn.

De samanzang is fraai maar voor mijn gevoel niet helemaal gelijkwaardig. Want hoewel Odd Nordstoga in eigen land een grote meneer is, wordt hij hier weggeblazen door de relatieve nieuwkomer Ingebjørg Bratland. Echt ongelooflijk hoe goed zij zingt.

Nee, dit vind ik niet goed. Er zijn weinig interessante melodieën en zowel zangeres als gitarist hebben een onaangename, schmierende stijl. Ben ook niet kapot van die oosterse en gregoriaanse zang, en de stem van Churchill. Die maken het zelfs drakerig.

IZZ is altijd dik in orde, maar met Don't Panic lijkt de band zichzelf te overtreffen. In elk geval beklijft dit album beter dan de recente voorgangers.

'42' is zo energiek en afwisselend dat de 18 minuten voorbijvliegen. En eigenlijk zijn alle lange nummers interessant. 'Age of Stars' grijpt uiteindelijk terug naar de titeltrack, waarmee de cirkel rond is. Heel fraai is ook de instrumental 'Moment of Inertia'.De opening en slotminuten van dat nummer geven mij een gelukzalig 'Wind and Wuthering' gevoel.

Dit laat zich moeilijk in een hokje stoppen. Op het album staat melodische progrock die aan U.K. doet denken (Endless Calling, I Get Lost), afgeronde indiesongs met invloeden van XTC en The Beatles (She Walked out the Door, Take it Higher) en zelfs een vleugje folk (Lornadoone).

Afwisselend dus, maar belangrijker nog: het zijn stuk voor stuk prima nummers die beklijven. Daarmee is Sliver of a Sun een album om vaak te draaien. Indrukwekkend debuut!

Wel grappig dat IZZ uit de V.S. komt want je zou zweren dat hier een Britse band aan het werk is.