Ray of Light was verrassend goed en Music heel redelijk. Sindsdien geef ik elk album van Madonna een kans .. om vervolgens van een koude kermis thuis te komen.

Bij MDNA is dat helaas niet anders. Dit is een mager popalbum dat onbesproken zou blijven wanneer niet Madonna op de hoes stond. Wie verzint die melodietjes? Serieus, die halen het nog niet bij een gemiddelde Studio 100 productie. En dan die botte beats, brrr.

Ik ben er niet op uit om Madonna te bashen - liever zie ik een opleving van deze interessante zangeres - maar dit is gewoon niet goed. Thorgal heeft wel een punt: als je bedenkt welke middelen de artiest tot haar beschikking heeft, mag je gerust van een wanprestatie spreken.

Misschien dat dit liefhebbers van zwarte muziek overhaalt om eens naar die vervloekte progrock te gaan luisteren.

Geen misverstanden: dit is progressieve hardrock en zo begint het album ook. Maar vanaf In a Sense sijpelen elementen van soul in de muziek door, met name de zang. En de laatste drie tracks zijn verrassend funky.

Chrysalis is heel fris en een tikkeltje chaotisch. Na de vijfde luisterbeurt begint het kwartje te vallen: 3,5* voor luisterplezier + 0,5* bonus voor originaliteit.

Ancestors begint met de laatste klanken van The Eye of Wendor, een mooie vondst. Verder weet ik niet goed wat ervan te denken. Aardige stukken maar over het geheel is dit een stuk minder spannend dan de voorganger.

Ooit opgenomen van de radio op een cassettebandje.
En nu? Het klinkt nog steeds prachtig, de originele 14 tracks wel te verstaan. De productie is op het randje (qua suikergehalte) maar dat moet bij deze muziek wel kunnen.

Bij zo'n hoes en tracktitels denk je misschien aan metal, maar ik werkelijkheid is dit een soort van ambient jazz. Met een ingetogen, soms duistere toon, dat wel. Hoe vaker ik dit album beluister, hoe meer bewondering ik ervoor krijg. Behalve sfeervol is Devour subtiel op de vierkante centimeter waardoor het niet verveelt.

Dit is een monument van een plaat, schitterend gedaan. Om dit te waarderen helpt het wel mee als je openstaat voor het klassiek symfonische geluid. Want Brunner componeert en arrangeert in de laatromantische traditie van begin 20e eeuw. En hoe. De ene na de andere prachtmelodie vliegt om je oren.

Markéta Foukalová komt uit de hoek van pop en jazz. Door haar zang wordt het als vanzelf een mix van stijlen. Ik vind haar fenomenaal, haar stem is intiem en perfect zuiver. Bedenk daarbij dat het om een live-opname gaat waarbij Foukalová zich staande houdt naast een groot orkest, met soms het geweld dat erbij hoort. Maar meestal is de muziek vrij ingetogen. De teksten zijn in Tsjechisch. Ook al versta ik daar geen woord van, de zang van Foukalová komt alsnog diep bij me binnen.

Svou Chvíli is virtuoos, meeslepend en smaakvol tot en met het einde. Opvallend detail nog: de officiële clip van Světlo Za Mřížemi toont een alternatieve versie voor enkel piano en zang.

Misschien is Ciel Ouvert te snel uitgebracht na de voorganger, want het materiaal is simpelweg niet goed genoeg. Ook zijn er te veel downtempo nummers naar mijn smaak, vanaf Parts wordt het nogal gezapig allemaal. Slecht is het nou óók weer niet en de band speelt behoorlijk strak: daarom 3*.

Het is maar goed dat ik Martigan niet in chronologische volgorde heb beluisterd. Dan was ik na dit album gestopt en had ik twee briljante albums mogelijk nooit gekend.

Het is alweer een tijdje geleden, ik was deze Duitse band zo ongeveer vergeten. En nu is er dus weer een nieuw album. Vooraf aan het beluisteren had ik positieve verwachtingen, want Martigan is typisch zo'n band die trouw blijft aan haar stijl, en waarschijnlijk net zo lang wacht met het uitbrengen van een album totdat alle materiaal goed is.

Welnu, met Distant Monsters worden de verwachtingen waargemaakt. Het is inderdaad een goed album, met melodielijnen die langzaam rijpen. De zang van Marckwordt is fijn. Na een handvol beluisteringen kan ik nu nog geen nummer noemen dat er duidelijk uitspringt. Aan de andere kant zijn er ook nauwelijks zwakten. De hoes niet meegerekend .

Na beluisteren van Vision vond ik het spannend of dit zeven jaar oudere album in de buurt zou komen...

Maar wat blijkt: Man of the Moment haalt hetzelfde niveau. Alles klopt weer: melodieën, afwisseling, sfeer. Zo'n nummer als Closer Contact raakt me diep.
Waarom is deze band zo weinig bekend?

En na een aantal luisterbeurten verhoog ik hem ook met 0,5*.

Dit is echte neo-prog, nauwelijks beïnvloed door jazz of modernismen. Vision moet het niet van vernieuwing hebben, maar dat doet niets af aan de absolute, klassieke schoonheid ervan. De nummers worden geweldig opgebouwd en het album is van begin tot eind doordrenkt van schitterende harmonieën. De sfeer is prettig ingetogen.

Vergeleken met IQ-Frequency, i.m.o. geen slecht album, vind ik Vision een stuk rijker en spannender. Pas halverwege The Contract zakt het bij mij iets in, maar dat is dus pas na ruim 70 minuten.

Ik moest wel wennen aan zanger Kai Marckwordt. Zijn stemgeluid is niet écht fraai, maar zijn boeiende manier van zingen (Touch in Time, Much More) maakt veel goed.

PS: Op Progarchives is Vision naar een torenhoge waardering gestegen: 4,66.

Voortreffelijk album dat met elke draaibeurt beter wordt. De muziek is even robuust als eigenzinnig en in dat opzicht begrijp ik de eerder genoemde vergelijking met XTC. De afwisseling tussen de nummers is groot. Er zijn verwijzingen naar synthpop en disco van decennia terug, maar Months of Sundays is dan weer een indie nummer dat doet denken aan The Shins. Persoonlijke favoriet is Monstrous, een hoogstoriginele combinate van barokmelodieën en ritmebox. Klein minpuntje is dat de zanger een dunne stem heeft, maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend.

Moedig dat Midlake met dit album een andere weg inslaat dan bij The Trials Of Van Occupanther. Qua sfeer lijken de nummers nogal op elkaar - melancholisch, ingetogen- en dat is tricky want misschien niet iedereen zal dat waarderen.

Na enkele luisterbeurten begin ik met 4*. De nummers klinken melodisch fraai en de zang van Tim Smith sluit goed bij de sfeer aan. Ik hoop dat de eentonigheid me niet gaat opbreken want ik draag Midlake een warm hart toe.


Laat dit voor ieder die openstaat voor folk een aansporing zijn om de geweldige Pentangle onder het stof vandaan te halen.

Toen Incantations uitkwam was ik nog een tiener en Oldfield was een muzikale god van mij. De voorgaande albums, met name Ommadawn, beschouwde ik als van een hogere orde.

Ik herinner me de eerste keer dat ik Incantations beluisterde. Het juichende gevoel bij de eerste minuten, wat een innovatieve muziek! Maar gaandeweg ook de twijfel, want oei.. bij dit werk worden de thema's wel érg vaak herhaald.

Dat dubbele gevoel is nooit wegggegaan. Ik herken me goed in wat Dazzler en Musician schrijven. Sommige passages tonen Oldfield op zijn best -het begin van Pt.3 en Pt.1- maar andere zijn saai tot zelfs irritant.

Stel je eens voor dat Incantations beperkt zou zijn gebleven tot één LP ...

Met een beetje goede wil kun je zeggen dat Man on the Rocks consequent is: het album is een hecht geheel van popliedjes met steeds dezelfde zanger in de hoofdrol.

Daarmee houdt het positieve nieuws zo ongeveer op. Het ene nummer is nog voorspelbaarder dan het andere en de zang van Luke Spiller wordt al snel vermoeiend. Vanaf het schreeuwerige Nuclear wordt het niveau bedenkelijk en wat mij betreft is Irene het 'ideale' AOR nummer. .

Een enkele keer, wanneer de zanger eindelijk zijn mond houdt, hoor je een echo van de grote Oldfield uit het verleden. Tijdens de outro van Castaway bijvoorbeeld. Maar die momenten zijn helaas niet genoeg om mijn oude held een voldoende te gunnen.

Van de drie meesterwerken aan het begin van zijn carrière heeft Ommadawn een bijzondere plek in mijn hart. Het is de eerste LP die ik van mijn zakcenten kocht en ik zal hem wel honderd keer beluisterd hebben. Zo bijzonder. Zou MusicMeter in de jaren 70 hebben bestaan, dan pronkte dat album bovenaan in mijn top-10.

Bij deze Return hield ik met alles rekening. Mike Oldfield heeft de laatste decennia ook een hoop zwakke albums afgeleverd en de verwijzingen naar zijn debuutalbum bleken geen garantie voor succes. Zou het dit keer misschien dan toch ..?

Qua productie bevalt het goed. De opname is basic en transparant, de gitaren klinken zoals ik ze graag van Mike hoor. Bij de eerste beluisteringen zijn er geen fragmenten die me bijzonder storen.

Dan de muzikale inhoud. Ommadawn uit 1975 levert mystieke muziek die nooit verveelt. Dat heeft alles te maken met die hypnotiserende melodielijnen. Door die unieke intervallen waarover heel serieus is nagedacht. De melodieën op deze plaat vormen daarmee een groot contrast. Het is vriendelijker en dat mag. Maar Return to Ommadawn II heeft vooral een hoog gehalte aan wel èrg eenvoudige deuntjes, met name in deel 2. Deuntjes van het soort 'vliegtuig-is-veilig-geland'. Zo te lezen hebben andere luisteraars daar geen moeite mee. Maar voor mij is de spanning weg, ik haak af.

Ik begrijp best dat Oldfield niet meer een angry young man is. Componisten worden milder met het klimmen der jaren en dat hoor je terug in de muziek. Maar laat het dan alsjeblieft interessante milde muziek zijn. Dat is hier helaas niet het geval.

Dit spoort aan om meer van deze Est te gaan beluisteren. En van het gratis netlabel Bump Foot in het algemeen. Want dit is heel vakkundige electronic, met veel lagen en nootjes die een fraai geheel vormen. Neem bijvoorbeeld het hypnotiserende 'Driven'. Wat ook fijn is: er is afwisseling tussen spannende en ontspannende nummers.

Mineral Beings, een trio rond Merinde Verbeek, heeft een origineel geluid, niet in het minst door die aparte, geknepen zangstem. Het merendeel van de nummers zit goed in elkaar. Melodieus, sfeervol, melancholisch. Lost en Daze zijn verdomd mooie popsongs. Waarvoor hulde.

Wat het album een beetje dreigt op te breken, is de eenvormige productie. Uptempo of downtempo, over elk nummer is dezelfde elektrosaus gegoten waardoor de aandacht enigszins verslapt. De zangkwaliteiten van Merinde zijn te beperkt om daar verandering in te brengen. Het ware ook beter om het slotnummer Kapitein te schrappen.

Onder het motto -beter leuke muziek die niet perfect is dan andersom- is mijn eindoordeel positief. In de kern is Mineral Beings een interessante band. Als het volgende album wat geraffineerder wordt geproduceerd, komt het helemaal goed.

Dit roept herinneringen op aan Franse elektropop uit de jaren '80, met die typische melancholische melodieën en blikkerige productie. Ik denk bijvoorbeeld aan mijn guilty pleasure uit die periode, Jeanne Mas.

Slowgaze heeft prima verwoord waar de min- en pluspunten van dit album zitten. De zang is inderdaad beperkt, bij tracks 4 en 7 is de onzuiverheid eigenlijk tè erg. En toch: het werkt. Ook de productie laat te wensen over, maar dat wordt weer ruimschoots gecompenseerd door de leuke, pakkende songs.

Mineral Beings klinkt anders dan wat er tegenwoordig verschijnt en heeft mede daardoor mijn sympathie gewonnen. Op zijn minst als guilty pleasure, mogelijk meer.

Alternatieve feel good music die bij elke draaibeurt beter en beter wordt. Denk aan het geluid van Four Tet in de periode van Rounds, maar meer vloeiend. Of aan dat van Tortoise, maar lichter. Fijn album dat op de valreep in m'n jaarlijstje belandt.

Wat deze nummers vooral bindt is het zonnige karakter.

Verder is het een vrolijk allegaartje aan artiesten en stijlen dat het Duitse duo ons voorschotelt. Sunshine Today neemt je mee door de wereld van jazz, funk, soul, salsa, bossa, electronic en hip-hop. Daarmee lijkt het eerder een compilatie- dan een studioalbum.

Hoe dan ook wordt er strak gemusiceerd en ik kan niet anders zeggen dat dit een erg leuke plaat is. Laat nu de zomer maar komen ...

Wereldschokkend is het album misschien niet. En het repetitieve Milk valt enigszins uit de toon bij de rest. Maar dat geeft allemaal niet, want wat staan hier een hoop schitterende nummers op. Met voor mij als hoogtepunten de combi Damage Done/This Time en Bad Kingdom.

Vergeleken met Moderat I is de muziek milder en nog melancholischer. Apparat heeft lekker veel soul in zijn stem en wat hij hier met landgenoten presteert is het beste sinds zijn solo-album Walls.

Zojuist het complete oeuvre van Blue System geplaatst.
Vergeleken met Modern Talking is de zang minder, de beat lomper en het materiaal minder gevarieerd. Maar het schijnen wel geniale producties te zijn.

Als solozangeres komt Monique Klemann niet helemaal uit de verf, vind ik. Met name in de jazzballads gaat haar stem enigszins vermoeien, en er zijn ook momenten dat het niet helemaal zuiver is.

Toch staan hier een paar aardige nummers op, zoals de titeltrack en het door Klemann zelf geschreven Don't Speak. Mijn persoonlijke favoriet is de verrassende cover van What in the World. Het afstandelijke en uptempo origineel van Bowie blijkt omgebouwd tot een relaxte, sensuele popsong.

Als je de weldadige verpaking weghaalt, blijven wel érg gewone deuntjes over. Sorry hoor, maar ik vind dit pure kitsch.

Dit lijkt wel een bandje op het schoolfeest waarbij de zanger niet kwam opdagen.
De instrumentale nummers zijn mager en het solospel is echt vreselijk.

Op dit debuutalbum van Moogg (Brescia, Noord-Italië) klinkt een fusion van jazz, rock en funk. Een beetje in de stijl van Weather Report, maar dan intiemer. Gelukkig wordt er niet nodeloos gefreakt op Le Ore i Giorni gli Anni. Behalve professioneel klinkt het ook behoorlijk lekker.

Een conceptalbum met twee uur goede en gevarieerde neo-progrock.

Met het openingsnummer lijkt de toon gezet van Genesis uit de Hackett periode, maar al snel klinkt een steviger geluid met zelfs een vleugje metal. Het album komt goed op dreef met het duistere Never Ending Steps en het fraaie middeleeuwse intermezzo Blue Chamber. Met From the Room of Silence wordt de climax van cd 1 bereikt.

Imaginos begint en sluit af met een groots kerkorgel, maar over het algemeen is cd 2 lichter van toon. De sferische opening van het slotnummer roept associaties op met Pink Floyd.

Waken the Nightmare is weliswaar een lang verhaal, maar het kent weinig minpunten. Je zou kunnen zeggen dat zanger Kurt Stwrtetschka charisma mist en dat zijn engelse uitspraak te wensen overlaat. Mij persoonlijk storen die dingen niet zo.

Deze progfolk brengt je terug naar de middeleeuwen. Dat komt vooral door de teksten, want de muziek staat niet zo ver af van de 70'er jaren progrock. Door de combinatie van snaarinstrumenten, hammondorgel en mellotron doet het soms denken aan de eerste Genesis albums. Het nummer L'Envolée is daarvan een goed voorbeeld.

Ripaille heeft me verrast door de energie en ijzersterke melodieën. En het mooiste van alles is dat de muziek danst, neem bijvoorbeeld Le Voyage de Brendan en Ripaille. Daarbij speelt de perfecte timing en het charisma van zanger Emmanuel Tissot een belangrijke rol. Tissot neemt ook de meeste instrumenten voor zijn rekening.

Grote klasse, een van de beste in het genre.