I Would Be Your Slave reken ik tot de beste Bowie nummers ooit.

Dat nummer meandert op een manier waardoor ik telkens op het verkeerde been word gezet. Ik zal nog 20 luisterbeurten nodig hebben om het te bevatten
Ook die baslijn is prachtig.

Ook ik behoor tot de oude fans die vanaf Let's Dance (1983) zijn afgehaakt. Nauwelijks de moeite genomen om nieuwe albums een kans te geven.

Shame on Me ...

Reality is steengoed. New Killer Star, Pablo Picasso, The Loneliest Guy, Days(!), Fall Dog Bombs .. en het spectaculaire Bring me the Disco King: prachtig allemaal.

Straks in hoog tempo de schade inhalen met Heathen etc.

IJzersterk. 'Golden Years' en 'Wild is the Wind' hebben bij mij een streepje voor, maar Station to Station is evenwichtig en representatief voor wat Bowie te bieden heeft. De enkeling die Bowie niet kent, kan gerust met dit album beginnen

Het stemgemiddelde en de lelijke hoes zetten me op het verkeerde been, dat maakt de verrassing extra groot.

Want wat David Crosby hier met zijn talentenklasje doet is toch wel sensationeel. Hoe vaak word je op één album zo verwend met gitaarspel en harmonieën. Your Own Ride, I Am No Artist en Other Half Rule zijn ontroerend mooi, de alternatieve Woodstock gaat er in als koek en er is geen nummer waar ik me aan stoor. Het bluesnummer Janet is eigenlijk best grappig. Stijn heeft een punt dat 1967 niet helemaal af is, maar de samenzang maakt dan toch alles goed. Niet onbelangrijk is de heldere opname, met de stemmen en instrumenten in balans en goed gedoseerde baslijntjes.

If You Listen is een warme deken waar ik deze winter graag onder kruip.

Downtempo popnummers met een hoog tripgehalte en invloeden van Portishead.
De individuele nummers zijn prima en de zang van Lisa Conway is lekker loom en jazzy. In die zang, met name de afstandelijke galm waarmee het is opgenomen, schuilt wel een gevaar: de eerste helft van de plaat werkt het goed, daarna kan het gaan vermoeien.

De lieve stem van Lorraine vind ik juist wel leuk. Vormt een apart contrast met al die heavy riffs. En het is weer eens iets anders.

Instrumenteel is het inderdaad dik in orde en vergeleken met het debuut is II een fractie gevarieerder en consistenter. Goed album, en dit is zeker een band om in de gaten te houden.

Delusion Squared bestaat maar uit drie personen (al zou je dat niet zeggen). Er is dus nog plek voor een zanger met een grote strot .

Joget Kahyangan betekent zoiets als 'hemelse dans'. Dat is een goed gekozen naam voor de titeltrack: onaards mooi. En dat geldt voor meer nummers op deze jazzfusion plaat. Na de laatste klanken van Borra's Ballad blijf ik in gelukzaligheid achter.

Gitarist/componist Dewa Budjana komt uit Indonesië maar behalve op Guru Mandala is van zijn Aziatische afkomst weinig te merken. Zijn spel is relaxed en superieur, doet in dat opzicht denken aan Pat Metheny. Van de overige muzikanten valt saxofonist Bob Mintzer het meest op, wat speelt die man goed.

Ditte Elly Goard is jong, komt uit Oxford en schrijft de nummers zelf. Ze een prachtige stem - zo'n stem die aan Janis Ian doet denken - en speelt ook nog eens de pannen van het dak met haar gitaar. Hoe vaak kom je die combinatie tegen bij een singer-songwriter, dus dat ook het gitaarspel subliem is? Schiet ik te ver door als ik haar vergelijk met Nick Drake?

Het hoogtepunt van deze EP is Not Much To Ask For. Het nummer heeft een lange instrumentale aanloop, van verstild klassiek dat overgaat in folk. Pas na drie minuten klinkt haar stem - je schrikt ervan- waarna het nummer zich verder ontwikkelt tot een hemelse climax.

Niemand lijkt dit enorme talent nog te kennen. Nu maar afwachten hoe dat over drie jaar is.

Lekker vaag is dit. Artiestnaam en titels doen vermoeden dat dit een Frans product is, maar dat wordt weerlegd door de gebrekkige uitspraak van de gastzangeres in de eerste tracks. De nummers erna hebben invloeden uit de Cariben en Brazilië. Maar uiteindelijk blijkt 'Domenique' afkomstig uit Riga.
Hoe dan ook heeft hij een leuk zomerplaatje gemaakt, met broeierige electropop in latijnse sferen. Niet serveren onder 25°.

Dit klinkt als een goed DD album uit de jaren '80, met geroutineerde dansnummers en een paar sfeervolle ballads. En het gekke is: het werkt nog steeds.

De digitale release uit 2010 sla ik 0,5* hoger aan, want Other Peoples Lives, Mediterranea en Too Bad You're So Beautiful zijn wat minder spannend dan de rest.

Verbazingwekkend. In 2010 was All You Need is Now een daverende verrassing. Het beste 80'er jaren album dat ze vroeger nooit gemaakt hebben. Zelfs nog beter dan Rio. En nu dit?

Paper Gods is meer eigentijds bedoeld maar faalt daarin jammerlijk. De productie is vlees nog vis, rommelig. De nummers missen samenhang en zijn, op wat uitzonderingen na, van bedenkelijke kwaliteit. Pas na 50 minuten klinkt een nummer dat echt goed is: The Universe Alone.

Een plaat om snel te skippen. Pluspuntje nog: Simon le Bon (bijna 57) heeft nog altijd een puike stem.