Zou het komen door de oorlog in zijn vaderland? Er zit veel mooie triestheid in dit album, zoals bijvoorbeeld in de titeltrack. En soms ook erupties van geweld, zoals in 'Mne Norm' en aan het eind van de indrukwekkende opener 'None'. Daarin wordt trouwens openlijk verwezen naar de strijd.

De muziek van Andrey Rugaroo is geraffineerd geproduceerd en sfeervol. De laatste twee nummers op Autistic Dance vind ik een fractie minder, maar verder verdient dit album alle waardering.

Dit is een opsteker na de teleurstellende voorganger. Op A Moon Shaped Pool staan ouderwets sterke nummers, met als persooonlijke favoriet Identikit. De productie is zoals ik het graag zie: met een uitgekiende balans tussen gitaren, electronica en de stem van Yorke. Radiohead durft terug te grijpen naar de sound van het verleden (O.K. Computer, Kid A) en ook daar is niets mis mee. Er zijn helaas wel een paar nummers die blijven hangen zonder veel ontwikkeling: Desert Island Disk en The Numbers.

Eindoordeel: niet briljant maar zeker goed.

Als Radiohead je favoriete band is, zijn de verwachtingen hoog. Wordt het een overrompelende ervaring zoals bij Kid A? Of een toegankelijker maar meesterlijk album zoals In Rainbows?

De start is prima. Bloom heeft een eigenzinnig ritme dat doet denken aan een intercity op oude rails. Psychedelische trompetklanken in het tweede deel. Dit is de Radiohead waarvan ik houd.

Morning Mr. Magpie geeft een dipje. Zeker niet slecht, maar voor mijn gevoel een iets te gemakkelijk nummer.

Gelukkig is daar Little by Little, waarop de gitaren meer van zich doen spreken. Duistere baslijn, spannend duet tussen gitaar en zang, wending halverwege. Een juweeltje, het mooiste nummer van het album.

De sfeer blijft er goed in met het experimentele Feral. Goede test voor de lage tonen weergave.

Na tientallen luisterbeurten moet ik zeggen dat Lotus Flower de zwakste schakel is. Vijf minuten gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Yorke bedient zich vooral van zijn kopstem (waar ik niet kapot van ben) en tot overmaat van ramp staat dat mallotige dansje op mijn netvlies gebrand.

Het is terecht dat Codex op deze site goed wordt gewaardeerd. Wonderschoon, die meerstemmige blazersklanken halverwege.

Give up the Ghost komt langzaam op gang, wordt steeds gelaagder en daardoor spannend.

Over Separator had ik in eerste instantie twijfels - het lijkt nogal basic - maar het is intussen uitgegroeid tot een fijne afsluiter.

Conclusie: The King of Limbs is geen meesterwerk geworden maar bevat genoeg moois om van het album te houden.

De laatste tijd is mijn interesse voor postrock in de stijl van Radiohead een beetje ingezakt, maar dit album maakt me in een keer klaarwakker. Met dank aan Papartis die een nummer van deze band heeft genomineerd in de alternatieve-152.

Radius & Helena, een vijfmansformatie uit Toronto, is overigens geen Radioheadkloon. De band noemt die naam niet eens als inspiratiebron, wel bijvoorbeeld Sonic Youth, The Knife en Pink Floyd. Maar je kunt er moeilijk omheen dat beide frontzangers op Thom Yorke lijken.

Op Fangs is zo ongeveer elk nummer anders. Het eerste hoogtepunt is Mexican Wrestlers, met die grimmige wending halverwege. Even spannend is Science Fiction, met indrukwekkend gitaarwerk. Meer catchy zijn The Wizard of Linn (met een vette saxofoon) en Blood Magic. En als klap op de vuurpijl het epische Fangs. Aanrader, dit album is echt heel goed.

Als je electronic, jazz en klassiek combineert, is het mooi meegenomen als je een gedegen muzikale scholing hebt gehad. En dat is precies het geval bij Ralph Heidel, die saxofoon en compositie studeerde aan de Musikhochshule in München.

Die achtergrond doet denken aan een electronic componist en klarinettist die ik erg bewonder, Tomáš Dvořák uit Praag, a.k.a. Floex. Ik hoor ook muzikale overeenkomsten tussen de twee, met name bij de eerste tracks. Heidel combineert electronic op een harmonische manier met meer traditionele genres, en de muziek is van een warme, melancholische schoonheid.

Strijkers, piano, saxofoon en een jazzy ritmesectie zorgen voor een flinke variatie aan tracks. Na het ingetogen Während die Feigen, wat mij betreft een van de hoogtepunten, volgt als contrast Blurred Idiosyncrasy waarin men lekker losgaat met jazz improvisaties. Aanbevolen, dit is erg goed.

Dat klarinet en electronic een spannende combinatie opleveren, is al bewezen door Floex.
Nu doet het Duitse duo Randweg dat opnieuw. Meanderlust is een verrassend leuke plaat met kompakte nummers die tegelijk sferisch en ritmisch zijn, met een vleugje postrock à la Tortoise.

Rockmuziek en symfonieorkest vormen een moeizame combinatie: gevaren van houterigheid en bombast liggen altijd op de loer.

Van dit alles is geen spoor te merken op A Song for All Seasons, een album dat tot stand kwam in samenwerking met The Royal Philharmonic en arrangeur Louis Clark (o.a. bekend van ELO). Meteen al bij Opening Out hoor je ijzersterke thema's en arrangementen. Die blijven komen totaan de laatste minuten van het titelnummer.

Op A Song for All Seasons gaat Renaissance een stap verder. Het is hun mooiste, en een mijlpaal binnen de progrock. Het aantal stemmers mag wel nog wat omhoog .

Bij het vorige album uit 2001 werd ik regelmatig geraakt, bij Grandine il Vento gebeurt dat niet. Ergens is dat gek. Er komen mooie melodieën voorbij en de composities zijn inhoudelijk best aardig, op een paar nummers na. Annie Haslam (69 inmiddels) zingt wat mij betreft voldoende zuiver en overtuigend. Al heb ik moeite met dat vibrato aan het begin en slot van Symphony of Light.

Gaandeweg wordt me duidelijk dat de pijn vooral in de productie zit. Ik hoor geen rockgroep Renaissance maar een zangeres met begeleiding. Een softklassieke begeleiding wel te verstaan, veilig opgenomen en saai. Kenmerkend voor oude Renaissance albums is een boeiend spanningsveld tussen rock en klassiek. Op Grandine il Vento is de rock ondergeschikt en de spanning komt nooit van de grond.

Ruim 20 jaar na de hoogtijdagen blijkt Renaissance een studio-album in vrijwel originele bezetting te hebben opgenomen. Dat levert wonderschone nummers op als 'Pearls of Wisdom', waaruit blijkt hoe belangrijk toetsenist John Trout voor de band was, en 'In my Life' .

Met Tuscany keert het karakteristieke romantische geluid van eind jaren '70 terug. De afsluiting is groots. Zwakke momenten vind ik 'Eva's Pond' met een merkwaardig onzuivere Haslam en 'Life in Brazil'. Maar overall word ik wel blij van deze Renaissance.

The Place Where You Lay en Further from the Truth komen heftig binnen en overal is er fraai spel van blazers. Ik hoor flarden van andere artiesten die ik goed vind zoals Robert Wyatt, The Notwist en David Sylvian. Oppervlakkig is dat misschien een rare vergelijking, het zit hem meer in de melodieën en in de intieme sfeer (zo ervaar ik het tenminste). Interessante plaat!

Het komt niet vaak voor dat ik zo diep word geraakt als door dit album van Ritual.

Dit zijn topmuzikanten. Het openingsnummer en Waiting by the Bridge doen qua intelligentie niet onder voor de beste nummers van Yes. Meerdere nummers waaronder A Dangerous Journey roepen associaties op met Jethro Tull.

Maar het zijn slechts vage overeenkomsten. Ritual heeft vooral een origineel, zeer vitaal geluid. Die timing van leadzanger Lundstrom: geweldig. Vergeleken met het vorige album is de folk nog iets toegenomen.

Stevige plek in mijn top 10.

Al na twee minuten en driemaal "In the Beginning!" gaan de seinen op oranje. En een paar nummers later zit ik hoog op de kast. Sorry dat ik het feestje verstoor, maar dit is blijkbaar het soort prog dat me niet ligt.

Ik vind het onnodig gedragen allemaal, neem bijvoorbeeld die Great Gig in the Sky act aan het eind van The Song. Verder is het muzikaal nogal voorspelbaar. Zo had Halo, niet eens het minste nummer, een compositie kunnen zijn van John Ewbank . Positieve punten zijn de consistente en degelijke uitvoering, daarom 2,5*.

Wel grappig dat hiervoor Airbag en Marillion/Hogarth worden genoemd, want ook dat zijn bands die ik een stuk lager waardeer dan de gemiddelde progliefhebber.

Terug door het donker. De witte strepen schuiven op de beats voorbij en het hoofd wordt aangenaam leeg. Perfecte automuziek.

Als Mike het niet meer doet, dan ik maar. Zoiets moet Robert Reed hebben gedacht voordat hij aan dit project begon. Mike Oldfield is nog steeds actief - afgelopen winter verscheen Man on the Rocks - maar hij brengt al lang geen platen meer uit met dezelfde zeggingskracht als aan het begin van zijn carrière.

Luisteren naar Sanctuary is een beetje spooky ervaring. Dit LIJKT niet op Mike Oldfield ten tijde van Tubular Bells tot Incantations, dit IS hem gewoon. Reed heeft er alles aan gedaan om het geluid van die periode te evenaren. De keuze voor de producers Tom Newman en Simon Heyworth, destijds betrokken bij de eerste Oldfield albums, zegt veel.

Het is dus een hommage, en wezenlijk verschillend van andere 'door Oldfield geïnspireerde' albums zoals die van Colin Masson, Asturias en Borja Ruiz. Waarvan de laatste overigens helemaal niet verkeerd is.

Ik kan dit album wel waarderen. Reed speelt een knap staaltje gitaar en heeft gevoel voor melodie en compositie. Het slot van Part One verwijst vooral naar Tubular Bells II uit 1992 en Incantations. Wel jammer dat hij niet even doorpakt tot een echte climax.

IDM & dub met veel ritmeverstoringen en een paar gekke nummers zoals Gangsta Riddim. Daartussen knap gemaakte ambient zoals Bextures Teeth en Smart Ambient. Roel Funcken is nieuw voor me. In het begin vond ik dit eerder 'intrigerend' dan 'goed' maar inmiddels vind ik het allebei.

Van RPWL vond ik de eerste studioalbums best leuk. Maar of het nu lag aan de opzichtige Floyd-trekjes of aan het olijke accent van de zanger, ergens zag ik de band niet helemaal voor vol aan.

Dat is nu wel voorbij. Beyond Man and Time is namelijk een puike progplaat met goed opgebouwde nummers, professioneel spel (fijne baslijntjes!) en een plezierige sfeer. Kan progrock 'gezellig' zijn? RPWL bewijst het.

Beste nummer: The Ugliest Man in the World.

Hahaha, wat een grap.

Een onbeschaamde kopie van de Pink Floyd sound, met verwijzingen naar Wish You Were Here, Animals, The Wall enzovoort ... Gezongen met een gezellig Volkswagenbusjesaccent.

Hoppetee.. 3* voor de amusementswaarde.