Kaipa heb ik hoog zitten. De band heeft een kenmerkend geluid en levert album na album af van behoorlijke tot goede kwaliteit. Maar over Children of the Sounds ben ik wat minder te spreken.

Mijn bezwaar zit 'm vooral in de openingstrack, waarin het thema Children of the Sounds steeds wordt herhaald en gemoduleerd, met de improvisaties van Nilsson als bindmiddel. Het nummer is mij te gemakzuchtig.

On the Edge of New Horizons is origineler, al wordt het nergens opwindend. Maar vanaf Like a Serpentine tot aan het einde klinken de nummers zoals ik ze graag hoor. Complex, gelaagd en toch voldoende herkenbaar. Toevallig of niet, dit zijn ook de enige nummers met (lichte) folkinvloeden.

Het intro is nog niet onderscheidend. Maar wanneer na enkele minuten een weemoedige althobo klinkt, wordt duidelijk dat er iets bijzonders in de maak is.

Kant Freud Kafka (KFK) debuteerde in 2014 met No Tengas Miedo, een album waarop symfonische rock, klassiek en jazz subtiel in elkaar overgaan. Dit tweede album volgt ongeveer hetzelfde recept en is in de uitwerking verder gerijpt. Beter in balans, meer meeslepende melodieën. Een ander verschil is dat er ditmaal gezongen wordt, onder andere door componist en drijvende kracht Javi Herrera. De zang, deels in het Catalaans, voegt veel toe en het zou goed kunnen dat daardoor een breder publiek wordt bereikt.

Het is een betoverende mix van symfonische rock en klassieke muziek. In dat opzicht zijn er raakvlakken met een ander Spaans album, namelijk Kotebel's Concerto for Piano and Electric Ensemble uit 2012. Daarmee vergeleken is Onírico toegankelijker en wat mij betreft nóg beter.

In het arrangement spelen piano, strijkers en (alt)hobo een belangrijke rol. Naast rockakkoorden en gitaarsolo's zijn er de nodige klassieke passages. Bijvoorbeeld het slot van de openingstrack en het begin van Dulces Sueños zijn in feite laatromantische kamermuziek. In het emotionerende Awakenings komt ook nog folk om de hoek kijken, met gebruik van mandoline en Spaanse gitaar. Het nummer doet me in de verte denken aan Renaissance.

Kant Freud Kafka heeft me verrast met het beste symfonische album in jaren. Dit is grote klasse.

Omdat ik onder de indruk ben van de man, probeer ik zowat alles uit waaraan Juha Kujanpaää als componist meewerkt. Ook hier pakt dat goed uit, de fraaiste melodieën vliegen je om de oren.

Karuna maakt eigentijdse Scandinavische folk met gebruik van accordeon, piano en nyckelharpa (sleutelvedel). Een aantal nummers is opgewekt, maar er zijn ook melancholische ballades, met als uitschieters Aylan en Kaikki Värit. Opvallend is Peuran Polska, het langste nummer dat qua structuur eigenlijk best complex is.

Markeert 50 Words for Snow de overgang naar een nieuwe Kate Bush tijdens de tweede helft van haar muzikale leven?

In het deel van Wild Man tot en met de titeltrack is het lijntje naar vorige albums het duidelijkst aanwezig. Curieus genoeg zijn dit nu juist de nummers waar je iets op kunt aanmerken. Niet veel, maar toch. De rest van het album is minimaler en qua structuur vrijer, meer jazzy dan we van haar gewend zijn.

En wat al langer speelt: Kate's theatrale zang heeft steeds meer plaatsgemaakt voor een natuurlijker geluid. Haar stem is met de leeftijd mooier geworden! Zo niet bij Elton John trouwens, die in het lage register lelijk naast de noten loopt te vibreren.

Misty en Among Angels zijn van een ongekende schoonheid; hier wordt een maximaal effect bereikt door een sobere combinatie van stem, piano en (bij Misty) een ritmesectie. Van mij mag Kate Bush nog veel vaker in die stijl componeren.

Het spelletje met alternatieve nummers zette me aan het hele album te beluisteren en dat is erg de moeite waard. Leuke ontdekking dus van een Finse band, die gelukkig nog lijkt te bestaan.

Het songmateriaal an sich is al sterk, over de hele breedte eigenlijk. De fluwelen zangeres en strakke electropop productie helpen daarbij een handje mee. Spannend is de overgang halverwege de titelsong, en dat is niet het enige nummer met een wending. En dan is er nog, bijna aan het slot, het ingetogen juweeltje Haven't You Heard.

Typisch Amerikaanse jamrock die veel weg heeft van Phish. De eerste helft is goed, met name Telephone is een lekker nummer. Daarna wordt het wisselvallig. Innerstate klinkt onecht en ¡Ay, Qué Pena! is irritant. Voeg daarbij dat de zangstem in zijn algemeenheid ook niet geweldig is, dan kom ik uit op drie sterren.

Met dit album slaat de band een andere weg in: van onvervalste Krautrock naar een meer gepolijst discopopgeluid. Dat op zich is al jammer, geef mij maar het ironische sfeertje en het psychedelische orgeltje van de vorige twee. Maar het is vooral teleurstellend dat het zo vlakjes blijft, er is geen nummer dat grote indruk maakt.

Ja dit is erg leuk. En knap om met orgeltje, basgitaar, ritmebox en zang zo'n sfeertje te bouwen. De zang lijkt eigenlijk nergens naar, maar dat mag de pret niet drukken. Klaus Johann Grobe is trouwens geen persoon maar de bandnaam van een Zwitsers duo.

Op dit album klinkt een soort Krautrock met een modern (indie) sausje. Het fraaie refrein van Regan Raus doet me denken aan The Notwist. Tracks 6 en 9 hebben ook wel iets weg van Spinvis.